Íris Erlingsdóttir, fjölmiðlafræðingur, stendur framarlega í kvennabaráttunni. Ekki fyrir konur til að þröngva sér í stöður vegna kynsins, heldur fyrir jafnrétti kynjanna. Vinstri sturlaðir íslenskir femínistar hafa engan einkarétt bara af því að þær eru konur að hrinda hæfileikaríkum karlmönnum úr störfum og gleypa allt stjórnkerfið fyrir sig. En þannig er hrokinn að sumar konur eins og Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir básúnar því út um allt að hún sé ríkið, mátturinn og dýrðin og kakistókratían, þau óhæfu sem ekkert kunna fyrir sér, keyra vókið ofan í kok á landsmönnum.
Íris skrifaði nýlega grein í The European Conservative sem vakið hefur mikla athygli. Eins og í fjármálahruninu 2008, þegar Ísland var kanarífuglinn í fjármálaheiminum sem dó áður en allt hrundi, þá er Ísland enn á ný í hlutverki kanarífuglsins fyrir glóbalista, femínista og gegnumsósaða vókista alheims. Fuglinn er í andarslitrunum og þegar hann deyr hrynur vókið og allar lygarnar sem bornar hafa verið á borð fyrir almenning. Með því öllu saman hrynur einnig skipulag þess fólks sem sér engan mun á sjálfu sér og íslenska ríkinu og heldur í heimsku sinni að það sé sjálft ríkið.
Sagan hefur kennt okkur að þegar slíkt fólk fer með völdin, þá er voðinn vís.
Valkyrjurnar hafa spunnið vefinn fyrir ESB sem togar Ísland að Brussel. ESB er örvæntingarfullt, tíminn er naumur og það verður að fá Ísland inn í sambandið til að reyna að hindra klofning og upplausn innan sambandsins. Logið er að fólki um að ef það segi bara já geti það fengið hvaða samning sem er. Lissabonsáttmálinn er ekki lengur nefndur á nafn, og femínasavængirnir íslensku halda að himnaríkið sé innan varnarmúra ESB í Brussel og búa sig undir flug þangað og svíkja bandamann Íslands til áratuga, Bandaríkjamenn.
