Hvílíkt fuglabjarg sem Kastljós gærdagsins bauð landsmönnum upp á í RÚV. Umræðan verður óhjákvæmilega í þessum klofningsdúr sem mun eyðileggja sumarfríið hjá mörgum og klúfa þjóðina í herðar niður eins og ætlun ESB og fulltrúa þeirra í ríkisstjórninni er. Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir mun þurfa í sífellu að hækka róminn og koma með sífellt stærri hótanir til að hræða þá kjósendur sem ekki vita hvaðan á sig stendur veðrið og spyrja einfaldra spurninga um fyrirhugaðar kosningar. Hún gæti þá lært af læriföður sínum Guterres hjá Sameinuðu þjóðunum sem hefur hrópað sig hásan um allt sé að fuðra upp og jörðin á leiðinni til helvítis.
Sigríður Andersen benti réttilega á klúður þessa kosningaferðalags Viðreisnar sem æðir af stað í ESB-viðræður án þess að lögbundnum reglum sé fylgt. Hún benti á að það væri ekki réttmæt ástæða til þjóðaratkvæðagreiðslu að Viðreisn kæmist ekki lengra í inngöngu Íslands í ESB á Alþingi, þar sem ekki er meirihluti fyrir slíku meðal þingmanna. Að Viðreisn fær ríkisstjórnarflokkana með frekjugangi og valdaráni með því að hrifsa til sín starfssvið forsætisráðuneytisins til að reyna að afla stuðnings þjóðarinnar í trássi við vilja meirihluta þingmanna kann engri góðri lukku að stýra. Verið er að leggja af stað í kostnaðarsama og algjörlega óþarfa vegferð á meðan landsmenn eru í sumarfríum til að plata fólk til að halda að það sé að kjósa um eitthvað allt annað en kosið verður um.
Sigríður sagði að lögbundið samráðsferli Alþingis hefði verið sniðgengið, og enn væru að berast upplýsingar frá aðilum samfélagsins sem með lögum á að hafa samráð við áður en mál eru send til atkvæðagreiðslu á þingi. En Þorgerður Katrín er trú sjálfsáliti sínu þegar hún horfir í spegilinn, – „ÉG ER RÍKIÐ,” og telur hvorki þingskaparlög né stjórnarskrá vera þess virði að þeim ber að fylgja.
Enda varð utanríkisráðherrann mörgum sinnum í mótsögn við eigin yfirlýstan tilgang atkvæðagreiðslunnar með því að segja:
„Það er ekki verið að kjósa um inngöngu eða aðlögun, heldur kjósa um að íslenska þjóðin fái upplýsingar um það, hvað rauverulegur samningur geti falið í sér.”
Ef spurningin er um að ráðherrann þurfi að kynna sér – eins of fyrirrennarinn Össur Skarphéðinsson, hvað felst í aðlögunarviðræðum við Evrópusambandið og kröfur ESB samkvæmt Lissabonsáttmálanum, þá ætti spurningin að vera:
„Styður þú að Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir fari á fokdýrt námskeið í Brussel til að kynna sér inngöngukröfur ESB til umsóknarríkja?”
Ef nú ekki er verið að kjósa um hvorki inngöngu né aðlögun Íslands að kröfum ESB eins og utanríkisráðherrann heldur fram, hvernig á þá að fá fram raunverulegan samning til upplýsa þjóðina um hvað er í pakkanum? Samningur ESB og Íslands sem umsóknarríki getur aðeins orðið samningur um samþykki ESB á Íslandi sem nýjum meðlimi í sambandið. Til þess að komast þangað þarf að opna og loka þeim köflum sem eftir voru hjá ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur. ESB er með skilgreindar kröfur til þeirra sem vilja verða meðlimir í klúbbnum en ríkisstjórn Íslands gerir allt til að villa um fyrir landsmönnum að svo sé. Engu er líkar en að ríkisstjórnin sitji við veisluborð og geti valið gómsætustu bitana fyrir Ísland. Merkilegt að sneypuför Jóhönnustjórnarinnar kveikir ekki á neinum viðvörunarbjöllum á stjórnaborði núverandi ríkisstjórnar.
Þá er aðeins eftir að láta á það reyna hvort þjóðin sofi á verðinum og láti lokkast af yfirlýsingum: Við erum ekki að ganga í ESB, við ætlum bara að fá leyfi til að kíkja í pakkann. Í tveimur ICESAVE atkvæðagreiðslum valdi þjóðin leið sem var í andstöðu við Evrópusambandið sem gerði allt sem hægt var til að dómfella Ísland sem mistókst. Þar skipaði ESB sér fremst í röð andstæðinga gegn hagsmunum Íslands.
Treystir Þorgerður því að landsmenn séu búnir að gleyma því?
Ríkisstjórnin er flækt í eigin snöru. Bannar þingmönnum að segja frá læstum skjölum í kjallara Alþingis um umræður Þorgerðar við embættismenn í Brussel. Starfar ekki samkvæmt forsetaúrskurði. Leyfir flokki sem mældist með 9,8% í síðustu Gallup könnun að hlaupa til þjóðarinnar og biðja um stuðning í fyrirfram vonlausri vegferð.
Það réttasta fyrir ríkisstjórnina að gera ef hún vill halda andlitinu er að víkja Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur úr starfi utanríkisráðherra. Reka hana út af vellinum.
En það mun ekki gerast. Í staðinn mun forsætisráðherrann Katrín Frostadóttir og formaður samstarfsflokksins Inga Snæland þurfa að bera hundshaus fyrir afglöp utanríkisráðherrans.
Þjóðin stendur enn á ný með óvinveitta ríkisstjórn sem kvarnstein um hálsinn. Hún verður að gefa þessu fólki frí frá aðkomu að stjórnmálum. Fyrsta skrefið er að segja svo skýrt NEI í komandi kosningum að ríkisstjórnin þori ekki að halda áfram með málið. Síðan verður að skipta um stjórnmálamenn á þingi sem senda staðfestingu lýðveldisins Íslands til ESB að Ísland dragi umsóknina til baka og fái örugga staðfestingu á því, að ESB geti ekki aftur fengið veikgeðja landsmenn sem langar í partý í Brussel til að rífa upp gömlu sárin.