“Hamas mun ekki afvopnast, láta af hendi vopn sín, stjórna Gazaströndinni eða leyfa utanaðkomandi eftirlit á Gazaströndinni,” endurtók leiðtogi hryðjuverkasamtakanna í dag. Þetta ætti ekki að koma neinum á óvart.
Frá stofnun Ísraelsríkis hafa Arabar á landsvæðinu sem kallað er Palestína haft val um að leggja niður vopn og búa þar í friði og velmegun eða dauða og eyðileggingu. Hvað eftir annað hafa þeir valið hið síðarnefnda.
Fyrir tuttugu árum, 15. ágúst 2005, yfirgáfu síðustu Ísraelarnir heimili sín í Gaza. Það hafa engir Ísraelar, engir Gyðingar búið þar í yfir 20 ár. Gyðingum er ekki leyft að fara inn í Gaza. Hugmyndin, vonin, árið 2005 – eins og svo oft áður – var „land fyrir frið“. Arabískir íbúar Gaza vildu eigið ríki, ekki rétt? Ísrael afhenti landið í von um að þetta væri í raun það sem þeir vildu: ríki og friður.
Við viljum hvorki ríki né frið Rangt. Þetta hefði átt að vera stórkostleg tækifæri – eftir öll stríðin, allan þennan ófrið – að eiga þessa fallegu strandlengju, verðmætasta land við Miðjarðarhafsströndina, sem hefði getað orðið farsælt land og ríki. Þeir hefðu getað byggt skóla, sjúkrahús, verslunarmiðstöðvar, ferðamannastaði, byggt upp iðnað. Þeir hefðu getað breytt þessu landi í blómlegt, fallegt svæði – frönsku Rivíeruna við Miðjarðarhafið.
En þeir vildu þeir ekki yfirgefa 7. öldina. Fremur en að lifa lífinu var þeim var meira umhugað um dauða og þjáningar.
Á síðustu áratugum hafa fleiri milljarðar dala og evra verið sendir til Gaza frá öllum heimshornum til að hjálpa íbúum Gaza. En í stað þess að gera Gaza að því farsæla ríki sem það hefði getað orðið breyttu leiðtogarnir því í hryðjuverkaríki, neðanjarðarborg með yfir 400 mílum af dauðagöngum, þar sem þeir bjuggu eins og rottur, eins og moldvorpur. Þeir notuðu peningana til að byggja innviði sem ætlaðir voru til morða, til að skapa dauða og myrkur.
Vesturlandabúar ala ekki upp börn til að verða sjálfsmorðssprengjumenn
Þetta er vandamálið við róttæka* fylgismenn Íslam. Þeim er meira umhugað um dauða en líf. Sonur eins stofnenda Hamas, Mosab Hassan Yousef, segir að stríðið milli Hamas og Ísraels sé útgáfa af því sem bíður Vesturlanda ef þau halda áfram að þykjast „þau séu alveg eins og við“. „Þau“ – róttækir íslamistar – eru alls ekki eins og við, segir hann. Vesturlandabúar skilja að lífið er gjöf og við gerum allt til að lifa lífinu, viðhalda því og efla. Þannig er vestræn menning, okkar gyðinga-kristna arfleifð. Þetta snýst allt um að lifa. Við ölum ekki börnin okkar upp til að verða sjálfsmorðssprengjumenn.
Við verðum að taka kennslustundir sögunnar alvarlega. Heimurinn hunsaði lexíurnar á fjórða áratug síðustu aldar. Fylgismenn íslömsku dauðadýrkunarinnar hafa sagt hátt og skýrt að ef þeim gefst tækifæri, mun sagan endurtaka sig. Við ættum að hlusta á þá.
Íris Erlingsdóttir er fjölmiðlafræðingur
*Gad Saad, prófessor í þróunarsálfræði , heldur því fram að það sé ekkert til sem heitir “róttækt” eða “hófsamt” Íslam – aðeins Íslam. Greinarmunurinn sé fölsk tvískipting sem Vesturlandabúar hafa skapað til að forðast umræðu um Íslam.
Lykilatriði varðandi afstöðu hans eru m.a.: Hugmyndafræðilegt samræmi: Saad fullyrðir að kjarnakenningar Íslam séu grundvallaratriði og að hegðunin sem oft er kölluð „róttæk“ sé einfaldlega bókstafleg fylgni við þessi trúartexta. Gagnrýni á „strútsníkjuheilkenni“: Hann notar þetta hugtak til að lýsa tilhneigingu vestrænna vinstrimanna til að hunsa eða „stinga höfðinu í sandinn“ varðandi sérstakar trúarhvatir að baki öfgafullum aðgerðum. Áhersla á kenningar: Saad leggur áherslu á að dæma eigi hugmyndafræðina út frá formlegum kenningum hennar (Kóraninum) fremur en hegðun einstakra iðkenda.