Þannig hefst grein hins bandarísk-pólska rithöfundar Michael O’Shea í The American Spectator 27. nóvember. Michael O’Shea er sérfræðingur í innflytjendamálum í Evrópu og hefur meðal annars unnið að rannsóknum við Dónástofnunina í Ungverjalandi. Greinar hans hafa birst í fjölmörgum norður-amerískum og evrópskum ritum. Skrif hans ættu að senda ískaldan streng eftir hryggjarliðum allra Íslendinga. Hann segir að verið sé að fremja einn stærsta glæp siðmenningar samtímans með þeirri kolröngu stefnu í innflytjendamálum sem stjórnvöld standa fyrir og endar með útrýmingu Íslendinga sem þjóðar.
Grein Michael O’Shea er vel undirbyggð staðreyndum sem sanna að hann veit nákvæmlega, hvað hann er að tala um. Einnig má benda á nýjustu tölur OECD en þar virðist Ísland hafa tekið óhemjustökk í innflytjendadjúpið á síðasta ári og hefur núna hlutfallslega næst flesta innflytjendur allra OECD ríkja. Niðurstöður Michael O’Shea ber að taka fullkomlega alvarlega:
Tíminn er stuttur, á næstu áratugum verður Íslandi útrýmt sem þjóð, ef ekki verður mjög skjótt tekið á vandanum af fullum krafti.
Michael O’Shea lýsir ástandinu í Evrópu:
„Þrátt fyrir yfirþyrmandi sannanir er endurnýjun evrópskra samfélaga enn – því miður, umdeilt hugtak. Um alla álfuna eru varla hægt að þekkja borgir og bæi lengur. Nýfélagsleg mein stinga upp höfði fyrir framan Evrópubúa sem muna betri daga. Fjölmiðlar birta reglulega spár um að innfæddir verða komnir í minnihluta seinna á þessari öld. Þrátt fyrir þessar óyggjandi sannanir fullyrða fulltrúar stofnana enn að umskipti íbúanna sé „öfgahægri“ samsæriskenning.
Kreppan hefur þegar teygt sig til litla og afskekkta Íslands. Ekki er lengur hægt að afgreiða útrýmingarhættu íslensku þjóðarinnar sem hugarburð. Nánar tiltekið, þá er siðmenningarglæpur á ferðinni.“
Michael O’Shea rekur síðan aukningu íbúafjölda landsins en samkvæmt áætlun Hagstofunnar mun íbúafjöldi landsins ná hálfri milljón innan 16 ára en er um 392.000 í dag. Árið 2010 voru íbúarnir 317.000. Ísland hefur farið fram úr öðrum Evrópulöndum með hömlulausum innflytjendum sem eru kjarninn í áætlaðri íbúafjölgun Hagstofunnar. Barneignum Íslendinga hefur einnig hrakað verulega.
Hagstofa Íslands spáir því að yfir 85.000 manns komi til Íslands í nettó innflutningi fyrir árið 2042. Michael O’Shea fullyrðir að jafnvel miðað við hóflegan innflutning verða Íslendingar komnir í minnihluta í eigin landi innan þriggja til fjögurra áratuga. Hann telur að fjöldainnflutningur til Íslands hafi hafist eftir að Ísland gerðist aðili að Evrópska efnahagssvæðinu og skömmu síðar bauð Evrópusambandið velkomin tíu ný aðildarríki frá Mið- og Austur-Evrópu. Þeir sem fluttu til Íslands voru aðallega Pólverjar sem komu til að efla blómlegt hagkerfi Íslands, en Litháar og Slóvakar settu einnig svip á svæðið.
Eftir að Ísland komst úr bankahruninu 2015, þá var tala innflytjenda á Íslandi næstum níu prósent. Á þessum tímapunkti hefðu stjórnmálamenn á Íslandi átt að hafna skammsýnum efnahagslegum ávinningi og því að gerast háðir erlendu vinnuafli að mati Michael O’Shea . En eins og starfsbræður þeirra á Írlandi, þá tóku þeir þessum þáttum með opnum örmum og byrjuðu að flytja inn fólk frá menningarlega fjarlægum stöðum í Afríku, Mið-Austurlöndum og Suður-Asíu.
Hagvöxtur og fjölbreytileiki hefur skapað frjálslyndan hrylling á einum áratug
Michael O’Shea skrifar:
„Fjöldi ferðamanna hefur fjórfaldast á síðasta áratug, sem gerir hagkerfi Íslands að einu því háðasta ferðamennsku í vestræna heiminum,“ skrifaði Egill Bjarnason í bók sinni frá árinu 2021 Hvernig Ísland breytti heiminum (How Iceland Changed the World). „Án innflytjenda hefði verið ómögulegt að takast á við þennan vöxt: annað hvert starf sem hefur bæst í hagkerfið á undanförnum árum hefur að lokum farið til einhvers sem býr ekki enn í landinu“ bætir hann við. Í klassískri vestrænni formúlu eru hagvöxtur og fjölbreytileiki ótvírætt eftirsóknarverð markmið. En þau hafa skapað frjálslyndan hrylling á aðeins einum stuttum áratug.“
Síðan minnist hann á körfuboltaþjálfarann sem bjó til gælunafnið „Litla Malmö“ fyrir Breiðholt og tilkomu erlendra glæpagengja frá innflytjendahverfum á meginlandinu. Hann skrifar einnig um skólabörn sem orðið hafa fyrir ofbeldi frá menningarlega fjarlægum bekkjarfélögum og minnist á götuofbeldi innflytjenda sem dreift er á netinu, þótt íslenskir fjölmiðlar kjósi að fjalla ekki um það.
Michael O’Shea skrifar:
„Ísland, sem nýtur mikils trausts, er ekki lengur ónæmt fyrir áberandi menningaráföllum. Í fyrra trufluðu þrír karlkyns innflytjendur fund Alþingis, þar sem einn þeirra klifraði yfir handriðið á efri svölum samtímis og umræður um stefnu í málefnum hælisleitenda stóðu yfir. Fyrr á þessu ári komst Hæstiréttur Íslands að þeirri niðurstöðu að sýrlenskur innflytjandi hefði ítrekað nauðgað og kynferðislega áreitt 14 ára stúlku í skólanum þar sem hann starfaði. Þetta gerðist eftir að héraðsdómur hafði vísað til menningarlegs misskilnings sem ástæðu til að fella niður alvarlegustu ákærurnar. Hann verður laus eftir aðeins fimm ár.
Í þessari viku fór myndband af mönnum frá Mið-Austurlöndum í Reykjavík á flug á netinu, þar sem þeir veifa því sem virðist vera hríðskotabyssur og skammbyssur ofan á bílþökum. Í kjölfarið lokaði lögreglan götu í miðbæ Reykjavíkur, þótt talsmenn lögreglu og blaðamenn hefðu í fyrstu þagað um málið. Að lokum var ekki lengur hægt að halda sögunni í skefjum og stjórnmálamenn tóku upp atvikið í landi þar sem skotvopn sem ekki eru notuð við veiðar eru sjaldgæf og byssuglæpir hafa nánast verið engir.
Michael O’Shea vísar einnig til Helga Magnúsar Gunnarssonar, fyrrverandi aðstoðarríkissaksóknara, sem sagði í viðtali við Brotkast að Vesturlönd væru „sofandi gagnvart menningarbyltingu“ með því að leyfa fjöldaflutning frá múslímskum löndum og minntist á atvik þar sem múslímskur innflytjandi hótaði að drepa hann. Ísraelska leyniþjónustan hefur varað við öfgafullum einstaklingum meðal ýmissa innflytjenda sem nýlega hafa komið til Íslands.
Hann bendir á að stjórnmálamenn, blaðamenn og akademían á Íslandi séu hörðustu forsvarsmenn innflytjendastefnunnar og bendir á að íslenskir fjölmiðlar reyna að þagga niður sögur sem varpa neikvæðu ljósi á innflytjendur. Stjórnmálamenn á borð við Kristrúnu Frostadóttur, forsætisráðherra, vilja helst ekki tjá sig á gagnrýninn hátt um mál innfluttra glæpamanna.
Saga Íslands er geymd í málinu og týnist það þá týnist sagan
Egill Bjarnason skrifaði árið 2021:
„Við upphaf þessarar aldar þegar aðeins 2,5% Íslendinga voru fæddir erlendis, þá sáu fáir fyrir sér að Húsavík, sem er hefðbundið sjávarþorp, yrði heimili tuttugu og sex mismunandi þjóðernishópa aðeins tuttugu árum síðar. Það eru spennandi tímar að vera á Íslandi, þegar landið hefur allt í einu orðið land tækifæranna.“
Michael O’Shea segir að það sé lítið spennandi fyrir Íslendinga að fjalla opinberlega um innflytjendamálin og segir hræðslu útbreidda að segja til nafns af ótta við pólitískar afleiðingar. Í íslenska stjórnmálaheiminum þá er það aðeins Miðflokkurinn í stjórnarandstöðu, sem gagnrýnir á málefnalegan hátt ríkjandi stefnu í innflytjendamálum. Hann minnist ekki á mótmæli Þvert á flokka gegn innflytjendastefnunni með fjölda útifunda á Austurvelli í ár. Michael O’Shea skrifar:
„Varaformaður Miðflokksins, Snorri Másson, skrifaði í djarfri blaðagrein í síðasta mánuði að „Einstök arfleifð kynslóða og söguleg samfella þúsund ára séu í húfi.“ Fréttavefurinn Vísir umbunaði honum í þessum mánuði með fyrirsögn þar sem hann var kallaður rasisti sem mörgum Íslendingum fannst ógeðfellt en á meðfylgjandi mynd (sem síðar var uppfærð) sást hann halda á tveggja ára gömlu barni sínu. Stjórnmálaástand þjóðarinnar þarf að taka snöggum breytingum ef Íslendingum á að takast að koma í veg fyrir eigin útrýmingu með stefnuföstum aðgerðum.
Íslendingar telja landið sitt vera að breytast hratt í enskumælandi efnahagssvæði. Gunnar Karlsson sagnfræðingur benti á skort á sögulegri greiningu á Íslandi á erlendum tungumálum og skrifaði ár 2000 í Sögu Íslands: „Saga Íslands er að mestu leyti leyndarmál sem geymt er fyrir þá sem geta lesið tungumálið sem hefur þróast í landinu í ellefu aldir.“ Þetta er leyndarmál sem mun glatast ef endurnýjun íbúa Íslands heldur áfram með sama krafti. Ef það gerist verður það talið einn mesti glæpur siðmenningar samtímans.“