Bandaríski geðlæknirinn Mark McDonald, sem skrifar dálkinn Dissident MD, bað lesendur sína nýlega að ímynda sér hvernig Ameríka myndi líta út ef Demókrataflokkurinn væri ekki til.
Áttatíu prósent af alvarlegustu vandamálum þjóðarinnar, segir hann, myndu leysast af sjálfu sér á einni nóttu.
Boðflennukrísan, straumur milljóna ólöglegra “innflytjenda” inn í landið — sem skapaðist vegna andstöðu Demókrata við landamæravörslu, griðastaðaborgastefnu (“sanctuary cities”) og veitingu ríkisborgararéttar til þeirra sem eru í landinu ólöglega, einfaldlega vegna þess þeir eru hér—vegna þess að þeir hafa brotið lögin—myndi enda.
Almannaöryggiskreppan—sem Demókratar hafa skapað með að fjársvelta löggæslu og koma í gegn löggjöf sem bókstaflega lögleiðir þjófnað (í Kaliforníu er ekki ákært fyrir þjófnað á varningi sem er að verðmæti undir u.þ.b. ISK 130,000), með ráðningum og kosningum róttækra vinstrisinnaðra saksóknara og dómara sem neita að ákæra og refsa fólki fyrir glæpi—myndi enda.
Sóun opinberra fjármuna í gegnum gríðarlega spillingu, gegndarlausar fjárveitingar til aðgerðasinna og stöðug útþensla ríkisbáknsins myndi dragast saman.
Kynferðislegar limlestingar barna og ungmenna undir merkjum „kynstaðfestingarmeðferðar“ myndu hætta.
Ólöglegar ráðningar sem setja húðlit, kynhneigð, kynferði og fórnarlambsstöðu fram yfir hæfni myndu enda.
Hægt væri að lækna rotið í grunnskóla- og háskólakerfinu, þar sem börnum og ungmennum er kennt að hata land sitt og vantreysta foreldrum sínum.
Fátæktinni, sem lögð er á vinnandi fjölskyldur í formi uppblásins matvæla- og orkuverðs vegna sviksamlegra “umhverfisvænna” stefna og reglugerða- og stjórnsýsluæðis, yrði aflétt.
Allar þessar krísur, öll þessi vandamál, eiga sér sameiginlegan uppruna. Þau hafa öll hafa verið sköpuð, þeim viðhaldið eða versnað af stefnu Demókrata.
Demókratar byggja ekki. Þeir skapa ekki. Þeir vernda ekki. Þeir rífa aðeins niður. Þeir sundra fjölskyldum með stefnum sem skipta út feðrum fyrir ávísanir frá ríkinu. Þeir sundra samfélögum með refsilöggjöf sem tekur hagsmuni glæpamanna fram yfir fórnarlömb. Þeir eyðileggja menntun með námskrám sem skipta út þekkingu fyrir hugmyndafræði. Þeir eyðileggja efnahaginn með lögum og reglugerðum sem refsa framleiðni og verðlauna ósjálfstæði.
John Lennon bað okkur að „ímynda okkur“ heim án landa, án trúar, án eigna — heim þar sem fólk lifir einfaldlega í friði. Þetta er falleg laglína, en kjánaleg hugmynd. Mannverur eru hvorki fullkomnar né fullkomnanlegar. Það er illska í hjarta hvers manns og engin ímyndun mun fjarlægja hana. Friður næst ekki með því að láta sem mannvonska sé ekki til. Friður fæst með því að horfast í augu við hana, hemja hana og byggja upp stofnanir nógu sterkar til að halda henni í skefjum. Draumaheimur Lennons er fantasía.
En hér er nokkuð sem er þess virði að ímynda sér, sem er ekki fantasía: Ímyndaðu þér land án demókrata og vinstrisinnaðra stjórnmálamanna. Ímyndaðu þér engar griðastaðaborgir sem vernda ofbeldisfulla glæpamenn. Engir embættismenn sem láta kynferðislega limlesta og gelda börn. Engir saksóknarar og dómarar sem sleppa ofbeldisfullum glæpamönnum út á göturnar. “You may say I’m a dreamer. But I’m not the only one.” Þú getur kallað mig draumóramann. En mig grunar að ég sé ekki sá eini.”