Arnar Þór Jónsson formaður Lýðræðisflokksins skrifar:
Elon Musk er orðinn að barninu í sögunni af klæðlausa keisaranum, sem sagði sannleikann meðan þegnarnir þögðu, undirgefnir og heilaþvegnir eins og Íslendingar eru orðnir eftir rúmlega 30 ára pólitískan yfirgang gagnaðilans í EES “samstarfinu”, sem er ekkert samstarf því stofnanaveldið í Brussel hefur yfirtekið Alþingi og allt pólitískt líf á Íslandi (og víðar) með þeim afleiðingum að allar ákvarðanir sem máli skipta eru teknar af öðrum en kjörnum fulltrúum almennings á löggjafarþinginu. Þingmenn og ráðherrar mega halda ræður um klæðaburð þingmanna, skó sem týndust, pólitískar ráðningar og brottvikningar ríkisstarfsmanna (þ. Berufsverbot) og annað sem dugar til að framkalla storm í vatnsglasi, en hinn ískaldi veruleiki, sem enginn þeirra viðurkennir – ekki frekar en fólkið sem klappaði fyrir allsbera keisaranum í sögunni – er sá að þau koma hvergi nálægt mikilvægri stefnumörkun / ákvarðanatöku í því sem skiptir máli.
Fúkyrði þingforseta Alþingis í vikunni eru óafsakanleg, en næstum því skiljanleg í ljósi þess að Alþingi hefur á hennar eigin þingferli (frá 1999) smám saman verið að breytast í gluggaskraut ESB og gegnir nú því meginhlutverki að sjá til þess að almenningur samþykki hið nýja fyrirkomulag og að tryggja að kerfinu (sem sett var upp til að verja almenning fyrir valdbeitingu) megi beita sem þumalskrúfu gagnvart fólkinu.
Meira að segja þingforsetinn sér og skynjar að hér hefur átt sér stað stjórnarfarsleg umbylting og að valdaframsalsfrumvarpið um bókun 35 er lokapunkturinn í því ferli. Þessi umbylting hefur átt sér stað án sjáanlegra þvingunaraðgerða, án ofbeldis, án þess að varla nokkur maður gerði sér grein fyrir því hvenær umbyltingin návæmlega varð. En ummerkin voru sjáanleg öllum, t.d. í því hvernig ráðherrar umbreyttust smám saman frá því að vera fulltrúar kjósenda yfir í að tala eins og blaðafulltrúar erlendra valdhafa, en þannig tala ráðherrar nú.
Þórunni þingforseta er næstum því vorkunn. Hún bauð sig fram fyrir síðustu aldamót í þeirri trú að hún gæti haft áhrif og fengið völd. Nú situr hún í stól þingforseta yfir innihaldslausri leiksýningu og áttar sig á því í hjarta sínu og hún sjálf er orðin að leikmun á sviði þar sem lýðræðið hefur verið aftengt og þar sem útlendir teknókratar geta yfirtrompað allt sem sagt er og gert á Alþingi, því hin raunverulegu völd eru hjá framkvæmdastjórn ESB (sem enginn kaus og enginn getur rekið).
Hlutverki þingforseta í þessu nýja stjórnarfari má líkja við stöðu dómara sem klifið hefur stigann upp í hlutverk dómsforseta en stendur frammi fyrir því einn daginn að hann er sjálfur orðinn að brúðu sem hefur ekki lengur val um sínar eigin dómsniðurstöður, því fjarlægt vald hefur ákveðið niðurstöðurnar fyrir hann út frá “evrópskum gildum” eða “alþjóðlegum reglum” eða af því að það sé “hættulegt” að eftirláta einstaklingum slíkt ákvörðunarvald og því verði það að vera í höndum óþekktra og ábyrgðarlausra “sérfræðinga”, þvi annað byði heim hættu á “popúlisma” og enn hættulegri sjónarmiðum um “fullveldi”.
Í hjarta sínu veit Þórunn þingforseti að EES snýst ekki um samstarf heldur stjórnun. Það snýst um miðstýringu og samþjöppun valdsins í erlendum skrifstofuherbergjum hjá fólki sem svarar ekki til neinnar ábyrgðar gagnvart Íslendingum. Þórunn er nógu gömul í hettunni til að muna að þetta var ekki svona. Hún gerðist ekki þingmaður til að verða leikbrúða erlends valds.
Sálartetur okkar mannanna er eilíf ráðgáta og þar krauma alls konar spurningar, stundum í bland við sjálfsfyrirlitningu. Hvers vegna er ég að gera þetta? Hvernig kom ég mér í þessa fáránlegu stöðu? Er dýrmætum tíma mínum ekki betur varið í annað? Upp úr þessum suðupotti krauma, hjá okkur öllum, alls konar tilfinningar og jafnvel orð sem við hefðum ekki látið frá okkur fara ef sálarlífið væri í betra jafnvægi.
Lykillinn að sannleikshliðinu er fólginn í því að muna, rifja upp hver við erum, til hvers við erum að kjósa fólk á Alþingi, til hvers við erum með Alþingi og forsetambætti og þjóðsöng og fána. Dusta þarf rykið af sameiginlegu minni þjóðarinnar. Aðeins þannig getum við fundið aftur þann kraft sem býr innra með okkur og fundið tilgang okkar að nýju sem friðflytjendur og góðar fyrirmyndir sem velja orð sín og gjörðir af kostgæfni – og yfirvegun.