Björn Bjarnason telur í grein í Mbl. dagsins Bókun 35 vera „lagfæringu á íslenskum lögum til að tryggja jafnræði íslenskra borgara á evrópska efnahagssvæðinu.” Í tugi ára hefur Björn Bjarnason þagað um þennan „galla” EES-samningsins og hleypur fyrst til atlögu gegn samningnum, þegar ESB krefst skilyrðislausrar uppgjafar íslenska lýðveldisins. Björn talar eins og ESB ár 2025 sé á sama stað og það var árið 1993 og að samþjöppun valds og heimsvaldadraumar framkvæmdastjórnarinnar í Brussel sem breytt hafa sambandinu í hernaðarsamband sé engin á rúmum þremur áratugum. Afstaða Björns Bjarnasonar má líkja við steingerðan stjórnmálamammút sem dó með tugguna í munninum og er í engu sambandi við umheiminn.
Í umsögn um Bókun 35 segir Arnar Þór Jónsson eftirfarandi:
„Í samtali sínu við undirritaðan undirstrikaði Davíð (Oddson/GS) að Íslendingar hefðu ekki farið inn í EES „á þeirri forsendu að okkur bæri að samþykkja allt, heldur að við gætum hafnað hverju sem væri“. Þá bætti hann því við að „ef EES-samningurinn hefði ekki innihaldið ákvæði um neitunarvald hefðum við aldrei fullgilt hann. Þetta var forsenda þess að við gætum haldið stjórnarskránni ólaskaðri“. Vísaði Davíð í því samhengi til lögfræðiálita sem unnin voru í aðdraganda þess að EES samningurinn var fullgiltur af hálfu Íslands.
Í samtali okkar Jóns Baldvins lagði Jón áherslu á að ekkert væri því til fyrirstöðu „að Ísland hagnýti sér samningsbundinn rétt til að hafna innleiðingu laga og reglna um framkvæmd EES-samningsins, sem eiga ekki við á Íslandi eða samrýmast ekki þjóðarhagsmunum“. Þá bætti hann þessu við: „Við getum haldið áfram aðild okkar að EES ef við breytum framkvæmdinni. Þetta snýst um það að menn þori að standa á rétti sínum samkvæmt samningnum og sýni pólitískan kjark.“
Eins og Arnar Þór Jónsson bendir á í greinargerð sinni, þá hafa fulltrúar Íslands aldrei nýtt sér þennan rétt sem þjóðin hefur samkvæmt samningnum með sjálfstæðisskilmálum Davíðs Oddssonar og Jóns Baldvins Hannibalssonar. Allt samstarf við ESB gegnum EES-samninginn hefur einkennst af aumingjaskap og hlýðni við boðun miðstjórnarvaldsins í Brussel samfara salamísneiðingu íslenska lýðveldisins í meira en 30 ár. Arnar Þór Jónsson rekur skilmerkilega sjálfkrafa yfirfærslu ESB-reglugerða sem breytt hafa Alþingi í stimpilpúða fyrir ESB í stað sjálfstæðs löggjafarþings eins og stjórnarskráin kveður á um. Davíð og Jón sem leiddu þjóðina í einu farsælasta stjórnmálatímaskeiði Íslandssögunnar eiga stjórnmálamenn nútímans að taka sér til fyrirmyndar í stað undirlægjuháttar við hið erlenda vald í Brussel.
Valdníðsla og áhrif búrókrata ESB sanna mátt sinn, þegar vel menntaðir einstaklingar eins og Björn Bjarnason, falla flatir í uppgjöf fyrir skrímslinu í Brussel sem er að gleypa lýðveldið Ísland með aðstoð innlendra ESB-sinna. Sjálfstæði þjóðarinnar er undir og valkyrjurnar spinna örlagavef ESB til að véla Ísland með öllum auðlindum sínum inn í sambandið. Að hluti Sjálfstæðisflokksins undir stjórn Bjarna Benediktssonar hefur orðið viðskila við sjálfstæðisstefnu Jóns Sigurðssonar er tímanna tákn um uppgjöf þessa fólks fyrir valdboði hins erlenda yfirvalds.
Samþykki Alþingi bókun 35 eins og stjórnmálasteingervingurinn Björn Bjarnason vill, þá er Ísland komið endanlega inn í ESB og þjóðaratkvæðagreiðslan einungis formleg staðfesting á þegar orðnum hlut.