Ursula van der Leyen var varnarmálaráðherra Þýskalands og þekkir vopnaiðnaðinn vel, hér með þýskum hermönnum.
Arnar Þór Jónsson formaður Lýðræðisflokksins er ötull baráttumaður frelsis og fullveldis. Hann skrifar daglega pistla á blog.is og á Facebook og þar grasserar umræðan sem ekki þolir dagsins ljós í ríkisstyrktum pólitískum rétttrúnaðarfjölmiðlum. Nýjasti pistill Arnars beinir kastljósinu að kossum og kjassi íslenskra ráðamanna við ráðamenn ESB og Nató sem sást vel þegar íslenski utanríkisráðherrann kyssti Mark Rutte og faðmaði svo líkast var að elskendur væru að hittast eftir langa útilegu. Umræðan skiptir þjóðinni í tvennt: með eða á móti ESB, með eða á móti Bandaríkjunum. Víglínan er að skýrast – Bandaríkin vilja frið og frelsi; ESB og yfirmenn Nató stríð og tortímingu. Hverjir eru vinir og hverjir eru óvinir Íslands? Arnar Þór hreyfir við spurningunni og kverúlantarnir hiksta.
Veittu Íslendingar núverandi ríkisstjórn (og fyrri ríkisstjórn) umboð til að standa í stríðsrekstri?
Kæru vinir. Við lifum nú grafalvarlega tíma, þar sem ljós og myrkur vegast á. Þetta er í raun barátta góðs og ills, milli þess sem er heilagt og þess sem kalla má vanheilagt. Hvar ætlum við að staðsetja okkur í þessu? Ætlum við að standa vörð um helgi lífsins eða ætlum við að fylkja liði með þeim sem vegsama dauðann? Þetta er hin eilífa barátta mannsins við sjálfan sig, sitt eigið myrkur. Að horfast í augu við þetta er að vera siðferðisvera, í leit að tilgangi og merkingu. Ef við föllum á þessu prófi köllum við ómældan harm yfir óteljandi fjölskyldur, mæður og feður sem missa syni sína. Hermenn sem tapa sálarheill sinni.
Stríðið í Úkraínu, eins og öll önnur stríð, er knúið áfram af valdafíkn og peningagræðgi. Ráðherrar í ríkisstjórn Íslands vita ekki hvað stríð er. Kvenráðherrar geta klætt sig í “smart” hermannajakka og sprangað um í útlöndum með alvarlegan svip, en þær ætla ekki sjálfar á vígvöllinn og ætla ekki að senda sína eigin syni þangað. Þær geta látið eins og það sé heiðvirt, hetjulegt og göfugt að drepa fólk í nafni málstaðarins, en þær þekkja ekki andvökurnar, samviskubitið, eftirsjána, sjálfsfyrirlitninguna og sjálfshatrið sem plaga mun fótgönguliðana um alla framtíð. Þær hefðu gott af því að hitta slíka menn og tala við þá, en sjálfur átti ég innilegt samtal við aðila með slíka reynslu fyrr í þessari viku.
Þjónkun íslenskra ráðherra við ESB og hergagnaðiðnaðinn verður pínlegri með hverjum deginum samhliða því að innri veikleikar ESB verða sýnilegri. ESB hefur ekkert lagt fram nema peninga sem teknir eru að láni hjá komandi kynslóðum. Þetta sjá allir, þ.m.t. USA og Rússland, en ekki yfirmenn ESB og Nato, sem lofa Úkraínu sífellt meiri peningum, peningum sem hægt hefði verið að nota betur, m.a. í að byggja húsnæði, hugsa um gamla fólkið, bæta menntun unga fólksins o.s.frv.
Þessa stríðsóðu brjálæðinga keppast íslenskir ráðherrar við að kyssa og knúsa. Veittu kjósendur þessum ráðherrum umboð til að standa í stríðsrekstri? Var það kosningamál? Ég tók ekki eftir því. Almenningur á Íslandi og alls staðar annars staðar er á móti stríðsrekstri, því á endanum blæðir fólkinu. En sagan sýnir að þegar stjórnvöld eru að missa tökin á almenningi, þá hleypur á þau vígamóður, því með hátæknilegum drápstækjum má breiða yfir siðferðilega og andlega vankanta þeirra sem stjórna. Og þótt það þýði að hergagnaframleiðendur fái að ryksuga fjárhirslur ríkisins, þá verður svo að vera, því valdhafar þurfa að fá að halda sínum völdum, takk kærlega.
Versti óvinur okkar er ekki handan landamæranna. Hann er innra með okkur sjálfum og getur heltekið ráðherra jafnt sem okkur sjálf. Þetta hljóta Íslendingar að fara að sjá og skynja. Við hljótum að fara að sjá í gegnum á blekkingarnar sem núverandi (og fyrrverandi) ríkisstjórn heldur daglega að almenningi með aðstoð ríkisstyrktra fjölmiðla.