Tunga utanríkisráðherra Íslands minnir á klofna tungu eiturnöðru. Í silfrinu þann 8. desember sl. sagði hún að það væru ekki hagsmunir Íslands í utanríkismálum að vera sjálfstæð þjóð. Þjóðir í Evrópu ættu ekki að semja hver fyrir sig. Það yrði að vera eitt stórt ríki til að semja fyrir alla. En þegar hún ræddi um Úkraínu sem að sögn utanríkisráðherrans „er að verja hinn frjálsa heim“ kvað við allt annan tón. Þorgerður sagði það mikilvægt fyrir hagsmuni Íslands að styðja fullveldi úkraínsku þjóðarinnar. Þá allt í einu er sjálfstæði þjóðar í Evrópu svo mikilvægt að það eru íslenskir hagsmunir að taka þátt í stríði gegn Rússlandi til að verja fullveldið. – En bara í Úkraínu. Alls ekki á Íslandi.
Að Þorgerður Katrín hefur lélegt söguskyggni kom berlega í ljós, þegar hún lýsti mannvonsku Rússa:
„Munandi aftur í söguna, það hefur ekkert ríki ráðist á Rússland en Rússland hefur ráðist á 19 ríki.“
Það verður í hennar tilfelli sjálfsagt að teljast kraftaverk ef hún man aftur í tímann til 24. febrúar 2022. Sennilega á hún í erfiðleikum með að muna lengur til baka í tímann en 25. nóvember 2024, daginn eftir síðustu alþingiskosningar. Gott ef hún man eitt ár aftur í tímann.
Tæknilega séð tók Rússneska sambandsríkið yfir eftir fall Sovétríkjanna og formlega upplausn þeirra 31. desember 1991. Stríðsóðir vinir ráðherrans minna sífellt á „stóradraum Pútíns að gera Rússland að jafnvíðfeðmu ríki og Sovétríkin“ og syngja stöðugt að Rússland muni ráðast á Eystrasaltslöndin og Norðurlönd og önnur lönd í Evrópu til að sölsa undir sig stærra landsvæði. En utanríkisráðherrann man ekkert eftir Sovétríkjunum. Hennar saga er Rússland og ekkert þar á undan. Rússland var ekki einu sinni til fyrir 24. febrúar 2022. Upp úr þurru kom hinn vondi Pútín og réðst á Úkraínu. Samkvæmt þeim stríðsóðu hefur saga Úkraína týnst fyrir 24. febrúar 2022. Enginn þeirra man eftir valdaráninu í Kænugarði 2014, hvað þá stefnu nýrra valdhafa að banna rússnesku sem opinbert tungumál í Úkraínu og senda lið til að drepa Rússa sem voru 80-90% íbúa í austurhluta Úkraínu.
Munandi aftur í söguna, þá réðust nazistar með Adolf Hitler í fararbroddi á Sovétríkin í aðgerð Barbarossa Unternehmen Barbarossa 22. júní 1941 með yfir 4,5 milljón manna herliði frá öxulveldunum á 2 900 km langri víglínu. Þetta telur íslenski utanríkisráðherrann ásamt þeim stríðsóðu eflaust ekki svo merkilegt að vert sé að muna það. Hins vegar er það merkilegt að ekkert land hefur ráðist á Rússland eins langt og söguminnið nær. Þau stríðsóðu, Starmer, Merz og Macron ásamt von der Leyen sem breytt hefur ESB í hernaðarbandalag eru á bólakafi í undirbúning allsherjarárásar á Rússland líkt og Hitler á Sovétríkin 1941 og Napóleon á Rússland 1812. Tæknilegi munurinn á þriðju heimsstyrjöldinni og þeirra seinni eru kjarnorkuvopnin sem hafa komið til sögunnar.
Það er sjálfsagt í huga utanríkisráðherrans réttlætanlegt að jafna árásargirni Rússlands 19 gegn 0 með einni sameiginlegri allsherjarárás ESB og Nató í kjarnorkustyrjöld gegn Rússlandi. Staðan yrði þá örlítið jafnari, 19 gegn 1.
Nokkur tæknileg smáatriði standa samt enn eftir. Eins og til dæmis að enginn vinnur í kjarnorkustríði. Kannski verður ástandið til og með það gott að engin minning um neina sögu verður til á eftir. Og þá þarf heldur enginn að leggja tíma í að ræða sögulegt minnisleysi utanríkisráðherrans á Íslandi sem enginn verður hvort eð er til að muna eftir lengur.