Arnar Þór Jónsson formaður Lýðræðisflokksins bendir í nýjum pistli á blog.is réttilega á ólýðræði Evrópusambandsins. Það tekur um þverbak, þegar úr sér gengnir stjórnmálamenn í Evrópu sem engin hefur kosið mynda miðstjórn yfir öllum aðildarríkjum ESB. Þetta er gamla Sovét í hnotskurn. Arnar skrifar: „Við höfum enga þörf fyrir ráðherra sem vilja vera strengjabrúður ólýðræðislegrar framkvæmdastjórnar ESB. Framtíð Íslands – og íslenskrar þjóðar – er raunverulegt hagsmunamál okkar allra, sem engum leyfist að reyna að taka úr höndum fólksins sem landið byggir.”
Arnar Þór Jónsson skrifar:
Hér er nýyrði sem gæti reynst gagnlegt: Sápuhylki.
Orðið er notað um einstaking sem gleypt hefur fjöldaframleitt kattaþvottaefni í svo miklum mæli að ekkert kemur upp úr honum nema froða.
Orðið má nota næst þegar þú heyrir einhvern enduróma þá firru að ESB sé kyndilberi lýðræðis og að aðildarríkin sem ofurselt hafa lýðræði sitt i hendur þessa skrifræðisbákn geti sjálf talist “öflug lýðræðisríki”.
Staðreyndin er sú að ESB lýtur skrifræðisstjórn, en er ekki kyndilberi lýðræðis. ESB lýtur stjórn “kommissara”, sem er fólk sem enginn kaus til valda. Þetta er fólkið á meðfylgjandi mynd, samsafn af embættismönnum sem voru skipaðir í framkvæmdastjórn ESB á bak við luktar dyr að undangengnum alls kyns pólitískum hrossakaupum. Þetta fólk ber enga ábyrgð gagnvart borgurunum en fer með geysileg völd og stýrir m.a. löggjafarstarfi ESB (Þing ESB stýrir því nefnilega ekki). Kommissararnir á myndinni móta stefnu ESB á öllum sviðum og leggjalínurnar um alla stefnumótun. Þing ESB gegnir því hlutverki að ljá reglunum lögmæti með því að samþykkja þær, eins og Alþingi hefur gert við ALLT regluverk sem borist hefur frá Brussel síðustu 30 ár.
Í þessu felst umbylting á stjórnarfari, sem er ekki í anda lýðræðis, heldur þvert á móti. Borgarar – og þjóðþingin – standa á hliðarlínunni og ráða engu um það hver fer með hið raunverulega löggjafarvald, án þess að geta kallað viðkomandi til ábyrgðar og án þess að geta notað atkvæðisrétt sinn til að velja fólk sem þau treysta í stað sápuhylkja sem skrifstofuveldið eitt getur fyllt á.
Það getur verið gaman að fara í leikhús og horfa á sápukúluvélar og þurrísvélar fylla sviðið, en stjórnmálin mega ekki umbreytast í leikhús. Við höfum enga þörf fyrir ráðherra sem vilja vera strengjabrúður ólýðræðislegrar framkvæmdastjórnar ESB. Framtíð Íslands – og íslenskrar þjóðar – er raunverulegt hagsmunamál okkar allra, sem engum leyfist að reyna að taka úr höndum fólksins sem landið byggir.