Reza Pahlavi II hefur sent frá sér myndband þar sem hann bendir á að enginn af þeim 150 blaðamönnum sem sóttu blaðamannafundi hans í Stokkhólmi og Berlín hafi spurt spurninga um þá 40.000 Írana sem voru myrtir á götum landsins 8. og 9. janúar. Hann segir blaðamenn í „hjarta heimsálfu sem segist standa vörð um mannréttindi, réttlæti og mannlega reisn, hafa algjörlega brugðist faglegum skyldum sínum og jafnvel siðferðilegri hlutlægni. “ Undir þau orð skal tekið. Blaðamenn bergmála eins og apar eftir þeim sem sem skammta launin þeirra. Skömm þeirra er mikil, því þeir auðvelda Evrópusambandinu að koma á algjörri ritskoðun í álfunni. Hér að neðan er lausleg þýðing á skilaboðum Reza Pahlavi II og einnig myndskeiðið með honum.
27. apríl 2026
Reza Pahlavi II:
Ég hef eytt síðustu vikum í að ferðast um Evrópu og tala við þingmenn, stjórnvöld og fjölmiðla. Heimsókn mín hafði eitt markmið: að gefa rödd milljónum Írana sem eru haldnir í gíslingu af Íslamska lýðveldinu, hryðjuverkum þess og netlokunum. Þeim milljónum Írana sem hafa verið þaggaðir niður.
En ég get nú sagt með fullri vissu að þessi þöggun, þessi ritskoðun, á sér ekki aðeins stað af hálfu stjórnvalda í Íran, heldur einnig af hálfu alþjóðlegra og sérstaklega evrópskra fjölmiðla. Því vil ég tala beint til fólksins í Evrópu. Undanfarnar tvær vikur hef ég haldið tvo blaðamannafundi, einn í Stokkhólmi og annan í gær í Berlín.
Samanlagt sóttu meira en 150 blaðamenn þessa fundi. Við vörðum meira en tveimur klukkustundum saman. Og á þessum tveimur klukkustundum spurði ekki einn einasti af þessum 150 blaðamönnum mig spurningar um þá 40.000 Írana sem voru myrtir á götum lands míns 8. og 9. janúar.
Ekki einn einasti af þessum 150 blaðamönnum spurði mig um þá 19 pólitísku fanga sem voru teknir af lífi síðustu tvær vikur. Þegar ég sagði þeim að 20 pólitískir fangar væru nú dæmdir til dauða spurði ekki einn einasti af þessum 150 blaðamönnum mig um þá. Þegar ég stóð við hlið móður sem missti son sinn og föður sem missti son sinn 8. og 9. janúar og bað þá að hlusta á sögur þeirra spurði ekki einn einasti af þessum 150 evrópsku blaðamönnum þau spurninga.
Hér, í hjarta heimsálfu sem segist standa vörð um mannréttindi, réttlæti og mannlega reisn, hafa blaðamenn hennar algjörlega brugðist faglegum skyldum sínum og jafnvel siðferðilegri hlutlægni. Mér er ljóst að þessir 40.000 hugrökku og saklausu landar mínir sem voru myrtir í baráttu fyrir frelsi vekja lítinn áhuga hjá þessum blaðamönnum. Þeir virðast fremur hafa áhuga á að gagnrýna Bandaríkin, spyrja hvers vegna Bandaríkin og Ísrael drápu einræðisherrann sem hefur myrt fólk okkar í 47 ár, en að gagnrýna stjórnina sem fremur morðin.
Þeir virðast fremur hafa áhuga á að spyrja spurninga um fortíð Írans og sögu en um það sem er að gerast í Íran í dag eða um þá lýðræðislegu framtíð sem Íranar sækjast eftir. Einn þingmaður sagði mér meira að segja að hann teldi Írana ekki tilbúna til lýðræðis. En við þann þingmann, við þá blaðamenn, segi ég þetta: Íranar eru ekki bara tilbúnir til lýðræðis, 40.000 manns hafa nýlega gefið líf sitt fyrir það og ég mun ekki láta það verða til einskis.
Vitið því þetta: hvort sem Evrópa stendur með okkur eða ekki, hvort sem blaðamenn ykkar sinna starfi sínu eða ekki, hvort sem stjórnmálamenn ykkar sýna hugrekki til aðgerða eða ekki, mun ég berjast fyrir fólki mínu og landi mínu. Jafnvel þótt við þurfum að gera það ein, munum við berjast þar til Íran er frjálst.