Þetta* er það sem Íslendingar hafa verið í uppnámi yfir síðustu viku…
Íris Erlingsdóttir skrifar:
Ég ætla að deila óumbeðinni skoðun minni á samlöndum mínum. Þeir eru EKKI heimskir. EN. Þeir eru ósiðmenntaðir. Þeir skortir félagsfærni. Þeir eru passífir/ágengir og óttast ekkert meira en árekstra. Ef þú lendir í rifrildi eða ágreiningi við þá, kjósa þeir frekar að „útrýma þér félagslega“ strax frekar en að takast á við málið eða ræða það við þig. Þeir hafa engan áhuga, þeim er sama. Oftar en ekki veistu hvorki hvað né hvernig þú móðgaðir þá fyrr en þú reynir að hafa samband – aðeins til að komast að því að þeir hafa „unfriendað“ þig.
Ég tala af persónulegri reynslu. Á báða vegu. Eina ástæðan fyrir því að ég hef félagsfærni er sú að ég hef eytt megninu af fullorðinsárum mínum í Bandaríkjunum. Að hafa grunnfélagsfærni þýðir að þú ert að minnsta kosti tilbúinn að leggja á þig að TALA við aðra – og að minnsta kosti, ef um fjölskyldu, vini og fólk er að ræða sem þú hefur elskað og borið umhyggju fyrir, og öfugt – um það sem olli ágreiningnum eða vandanum, í stað þess að skera þau af eins og gagnslausan útlim. Að mínu mati eru Íslendingar almennt óviljugir og/eða ófærir um það. Eins og ég sagði, þeir kjósa frekar að „drepa þig félagslega“.
Þetta er hræðilegt. Að minnsta kosti finnst mér það. En þetta er satt.
*Það er að verða sífellt augljósara að Ríkisútvarpið (RÚV) er notað til að gera lítið úr skoðunum fólks, að sögn Snorra Mássonar, þingmanns Miðflokksins.
Hann segir þetta í viðtali við mbl.is eftir að Tvíhöfði — skipaður Jóni Gnarr, þingmanni Viðreisnar, og Sigurjóni Kjartanssyni — kom fram í þættinum Vikunni. Innslagið gerir gys að andstæðingum Evrópusambandsins.
„Ég hata að vera pirraði stjórnmálamaðurinn í viðtali um pólitíska gamanþætti í sjónvarpi og þurfa að segja að eitthvað sé ekki fyndið, en þetta er alls ekki fyndið. Í alvöru,“ segir Snorri. Hann bætir við að þetta sé langt frá því besta sem þeir félagar hafi gert.
„Fallið er sannarlega mikið hjá vini mínum Jóni Gnarr, frá fyrri listaverkum Tvíhöfða yfir í að vera settur í hlutverk einhvers konar hirðfífls ríkisins sem á að skapa jarðveg fyrir ESB-óra Þorgerðar Katrínar,“ bætir hann við.
Másson segir að skattgreiðendur séu neyddir til að fjármagna þessa áróður með skylduáskriftargjaldi til Ríkisútvarpsins.
„Ef við værum að horfa á þetta í einhverju öðru landi þar sem ríkisfjölmiðill flytur mjög skýran og beinan áróður, myndum við fljótt sjá lýðræðishallann sem felst í slíku fyrirkomulagi,“ segir hann.
Hann segir einnig athyglisvert að RÚV hafi birt þetta innslag skömmu eftir að þeir fóru að bæta við nýrri fyrirvörun við allar fréttir sínar. Í henni segir: RÚV er óháð hagsmunum stjórnmála, atvinnulífs, opinberra aðila og einkaaðila. Fréttaflutningur okkar og dagskrárgerð byggir á trúverðugleika og óhlutdrægni.
„Stofnunin setur svona fyrirvara á vefsíðuna vegna þess að fólk veit skömmina sem fylgir þessu; það er engin óhlutdrægni sem stýrir dagskrárgerð Ríkisútvarpsins í dag,“ segir Másson.
Hann segir að eina lýðræðislega lausnin við þessari pólitísku spillingu sem hafi fest rætur hjá RÚV sé að gefa almenningi vald til að ákveða sjálfur hvernig útvarpsgjaldi þeirra sé varið.
„Ríkisstjórnin segist treysta þjóðinni – treystir hún þá ekki þjóðinni til að ákveða sjálf hvernig hún ráðstafar útvarpsgjaldinu sínu?“ spyr Snorri Másson að lokum.
(Greinin birtist áður á True North).