Stjórnmála- og hernaðarfræðingurinn Johan Wennström gagnrýnir harðlega öryggis- og Nató-stefnu sænskra stjórnvalda og heldur því fram að hernaðarveruleiki landsins samræmist engan veginn loforðum stjórnvalda um yfirlýsingaglaða og sóknargjarna sænska starfsemi í Eystrasaltsríkjunum.
Johan skrifar:
„Sú staðreynd að Svíþjóð hefur fleiri virka gengjameðlimi en hermenn sem eru skipulagðir í herdeildum hefur ekki komið í veg fyrir að stjórnvöld, í fyrsta skipti síðan á 18. öld, hafa farið til Lettlands og gefið Nató loforð um að útvega herdeild til að vernda Finnland.“
Wennström lýsir stórveldisstefnu sænskra stjórnvalda sem tilfinningalegri öryggisstefnu þar sem pólitískar yfirlýsingar vega þyngra en hernaðargetan. Hann bendir einnig á að aðild Svíþjóðar gerðist eftir tveggja ára óvissu, þar sem sænsk stjórnvöld höguðu sér þannig að það hvatti Tyrkland og Ungverjaland bókstaflega til að tefja ferlið. Vegna heppni og hreinnar tilviljunar var Svíþjóð loksins leyft að ganga í Nató.
Þrátt fyrir þetta hefur ríkisstjórnin, að sögn Wennström, gengið inn í bandalagið „í stórum skrefum“ og lýst yfir metnaði um að verða eitt af leiðandi stórveldum Nató. Það telur hann vera í beinni andstöðu við raunveruleikann.
Wennström varar við ákvörðunum ríkisstjórnarinnar að hafa flutt sérstaka njósnadeild KSI til stjórnarráðsins, þrátt fyrir mótmæli yfirhershöfðingja Svíþjóðar og einnig að með hugmynd um að svipta lögregluna stöðu sinni sem bardagaliðs ef til árásar kemur.
Hann skrifar að jafnaðarmenn ættu að taka meira mark á hlutverki sínu í stjórnarandstöðu í staðinn fyrir að styðja blint allar tilraunir ríkisstjórnarinnar til að leika stórveldi í utanríkismálum. Wennerström segir að „Natókrítiskir Jafnaðarmenn (og Svíþjóðardemókratar) sem nýlega gagnrýndu Nató gætu vel dregið í efa ákvörðun ríkisstjórnarinnar um viðleitni Svía innan bandalagsins.“