Á fimmtudag úrskurðaði Hæstiréttur Póllands að enginn dómstóll eða opinber aðili geti áfrýjað ákvörðun hæstaréttar, – þar með talið ESB. Úrskurðurinn er sagður byltingarkenndur og markar mikinn árangur í baráttu landsins fyrir löggjafar- og dómsvaldi og fullveldi þjóðarinnar.
Remix greinir frá því að Pólland og dómstólar landsins hafi átt í langvarandi deilu við Brussel um forgang ESB-laga umfram pólsk lög og hefur þeirri spurningu nú loksins verið svarað. Í úrskurði Hæstaréttar segir:
„Enginn dómstóll eða annar opinber aðili hefur heimild til að lýsa úrskurð Hæstaréttar ógildan og hunsa áhrif hans. Jafnvel þótt það yrði gert með því að vísa til laga Evrópusambandsins.“
Úrskurðurinn er beint svar við ályktun sjö dómara Vinnu- og tryggingamálaráðsins frá því í september sem véfengdu lögmæti allrar deildarinnar um sérstakt eftirlit og opinber mál. Þeir vísuðu í dóma frá Evrópudómstólnum og Mannréttindadómstólnum og héldu því fram að dómara Hæstaréttar skorti heimild til að dæma og að yfirvöld ríkisins ættu að líta á dóma þeirra sem ógilda.
Löggjafarvaldið tilheyrir Póllandi og engum öðrum samkvæmt stjórnarskrá
Samkvæmt Remix News olli sú ákvörðun ringulreið innan pólska réttarkerfisins og var felld úr gildi með nýju ákvörðuninni í dag þar sem hún stangast á við pólsk lög. Eins og búist var við, þá minnti önnur málsgrein niðurstöðu Hæstaréttar á að Pólland hefur ekki framselt réttinn til að setja reglur um starfsemi pólska dómskerfisins til ESB eða nokkurrar annarrar stofnunar. Hæstiréttur skrifar:
„Lýðveldið Pólland hefur ekki framselt vald til að setja reglur um skipulag og starfsemi innlends dómskerfis, né til að skilgreina í hvaða mæli þær mega gilda, til Evrópusambandsins eða nokkurrar annarrar alþjóðastofnunar. Þessi völd tilheyra eingöngu stjórnskipunarstofnunum Lýðveldisins Póllands og er ekki hægt að framselja þau samkvæmt 90(1) grein stjórnarskrárinnar.“
Ekki er laust við að hugsa um Ísland og deilurnar um bókun 35 sem lögfróðir hafa bent á að stangist á við stjórnarskrána. Væri ekki hægt að vísa deilunni til Hæstaréttar Íslands sem án efa kæmist að sömu niðurstöðu og sá pólski?