Þröstur Jónsson, sveitarstjórnarfulltrúi í Múlaþingi, ritar pistil á Fréttin.is um komu Mark Rutte til Íslands. Þröstur vísar til fréttar Morgunblaðsins um að Ísland sé komið í fremstu línu hernaðarbaráttu Nató og í skotmarkinu er Rússland. Samkvæmt frétt Morgunblaðsins vísaði Rutte til ljóðar skáldkonunnar Huldu sem fjallar um friðsæld Ísland sem föðurland vors og segir Rutte þetta ljóð marklaust í dag. Með því jarðaði Rutte Ísland sem friðsamt föðurland Íslendinga, en Þröstur er ekkert á því og segir: „Ljóð Huldu skulu standa.“ Þjóðólfur tekur undir þau orð Þrastar Jónssonar.
Þröstur Jónsson, sveitarstjórnarfulltrúi í Múlaþingi, skrifar:
Hvernig vogarðu þér?
Vísað er til þessarar greinar á mbl.is
Andinn sem vill „stela, slátra og eyða„[Jóh 10:10] sem með manninum gengur fær eftirfarandi skilaboð:
Hvernig vogarðu þér að móðga arfleifð Íslands svona gróflega.
Hvernig vogarðu þér að gefa það í skyn að þú getir sett íslenska þjóð í fremstu víglinu.
Hvernig vogarðu þér að stíga skítugum stríðæsingafæti þínu á friðelskandi íslenska fold.
Þó greiningarlausar og guðlausar séu við völd hér eins og stendur skaltu hér ekkert fá.
Farðu burt af „Landi Vors Guðs“, og komdu aldrei aftur þú ílli andi sem komst með Mark Rutte.
Þetta er „Guðs Vors Land“ og ljóð Huldu skal standa:
Hver á sér fegra föðurland,
með fjöll og dal og bláan sand,
með norðurljósa bjarmaband
og björk og lind í hlíð?
Með friðsæl býli, ljós og ljóð,
svo langt frá heimsins vígaslóð.
Geym, drottinn, okkar dýra land
er duna jarðarstríð.
Guð blessi Ísland og miskunni íslenskri þjóð
Þröstur Jónsson
Fræðast má um Huldu sem hét Unnur Benediktsdóttir Bjarklind 1881-1946 í Kvennasögusafni Íslands. Hér að neðan er ljóð Huldu sem Mark Rutte tróð í svaðið í dag og þar fyrir neðan flutt af kammarkórnum:
Hver á sér fegra föðurland
Hver á sér fegra föðurland,
með fjöll og dal og bláan sand,
með norðurljósa bjarmaband
og björk og lind í hlíð?
Með friðsæl býli, ljós og ljóð,
svo langt frá heimsins vígaslóð.
Geym, drottinn, okkar dýra land
er duna jarðarstríð.
Hver á sér meðal þjóða þjóð,
er þekkir hvorki sverð né blóð
en lifir sæl við ást og óð
og auð, sem friðsæld gaf?
Við heita brunna, hreinan blæ
og hátign jökla, bláan sæ,
hún uni grandvör, farsæl, fróð
og frjáls – við ysta haf.
Ó, Ísland, fagra ættarbyggð,
um eilífð sé þín gæfa tryggð,
öll grimmd frá þinni ströndu styggð
og stöðugt allt þitt ráð.
Hver dagur liti dáð á ný,
hver draumur rætist verkum í
svo verði Íslands ástkær byggð
ei öðrum þjóðum háð
Svo aldrei framar Íslands byggð
sé öðrum þjóðum háð.
Emil Thoroddsen / Hulda