Heimurinn mun ekki fella tár þegar Alþjóðaefnahagsráðið hverfur af sviðinu
Patrick Basham skrifar um Alþjóðaefnahagsráðið, World Economic Forum, WEF, í Daily Express. Hér að neðan er saxað úr grein hans ásamt eigin orðum Þjóðólfs:
– Fréttir af dauða Davosmannsins, ólíkt Mark Twain, eru ekki ýktar. Davosmaðurinn táknar árlegan fund Alþjóðaefnahagsráðsins WEF sem hefur verið haldinn í 55 ár, þar sem þeir ofsaríku, – alþjóðlega elítan, forréttindastjórnmálamenn og fjármálafurstar koma saman á toppi svissneska skíðasvæðisins Davos. Davosmaðurinn er ekki lengur samheiti yfir virta leiðtoga og áreiðanlega sérfræðinga sem miðla innsýn í sameiginlega hagsmuni okkar. Davosmaðurinn hefur breyst í óviðkomandi persónu.
Davosmaðurinn táknar hverfandi hlut stórfyrirtækja og ríkisstofnana sem eiga að vernda almannahag. Hann prédikar fyrir framan hóp glóbalista sem mynda kórinn „Hver er hver?“ Verkfræðingurinn Klaus Schwab stofnaði WEF fyrir mikilvægara markmið en fund með áhrifaríkum hugmyndum; hann hannaði Davos sem ársfund sjálfskipaðra yfirmanna yfir okkur hinum.
Davosmaðurinn talar fyrst og fremst fyrir hönd heimselítunnar, hvort sem það eru þjóðhöfðingjar, fyrirtækjarisar eða einokunar milljarðamæringar. Davosmaðurinn talar fyrir hönd tækni- og búrókrata sem tryggja að stjórnvöld starfi „rétt“ óháð almennu umboði kjósenda. Hroki þessara „sérfræðinga“ fullvissar þá um að opinbert samráð er hvorki æskilegt né nauðsynlegt. Hvers vegna að lýðræðisvæða stefnumótun, þegar stjórnun að ofan þjónar þeim svo vel?
Davosmaðurinn fjarlægist þar af leiðandi líf venjulegs fólks og þarfir almennings. Hann skilur ekki vatnaskil í vestrænum stjórnmálum eða mannleg samskipti í þágu raunsæis, gagnsæis og grasrótarlýðræðis. Alþjóðaefnahagsráðið WEF hefur oftast starfað sem hálfgert alþjóðlegt yfirvald í gegnum net háttsettra stjórnmálamanna, fyrirtækjaleiðtoga og blaðamanna. Hvort sem um er að ræða loftslagsbreytingar, þjóðernishyggju, popúlisma eða verndarstefnu, þá veit Davosmaðurinn að rétta svarið er alltaf hert tök ríkisins á almenningi og mörkuðum, sem framkvæmt er með reglugerðum, bönnum og ritskoðun.
Fordómar Davosmannsins eru jafn úreltir og ESB
– Traust á alþjóðastofnunum, frá ESB til Alþjóðaviðskiptastofnunarinnar WTO og Sameinuðu þjóðanna, gufaði upp þegar þjóðir fóru í auknum mæli að gera tvíhliða samninga. WEF er ekki lengur samkunda Vesturlandaleiðtoga fyrir innbyrðis aðdáun heldur í reynd vettvangur í upplausn. Núverandi dagskrá WEF bendir til þess að stjórnendum gruni að bestu dagar Davosmannsins séu að baki. Þema ráðstefnunnar – „Andi samræðna“ er viðurkenning á því að forysta WEF eftir kalda stríðið stenst ekki lengur.
– Það sem stuðlar að hnignun Davosmannsins er staðföst afstaða hans til óvinsæls pólitísks rétttrúnaðar í dag. Hann styður vinakapítalisma, fjöldaflutninga, opin landamæri, alþjóðavæðinguna, ESB, SÞ, stafræn skilríki, stafræna gjaldmiðla, harðneskjulegar lýðheilsuaðgerðir í anda COVID, orkustefnu án orku, vókmenningu og ritskoðun.
Trump er algjör andstæða í samanburði við Davosmanninn, – talar á grundvelli pólitísks styrkleika og lýðræðislegs lögmætis en ekki af veikleika eða ótta við reiði kjósenda. Molar glóbalismann sundur. Staða WEF hefur einnig veikst vegna áhuga á „Davos í eyðimörkinni“ sem er árleg ráðstefna Future Investment Initiative (FII) í Riyadh og er andstæðan við „Davos í Ölpunum.“ Á innan við áratug varð hið raunsæja FII áhrifamesta samkoma viðskipta-, tækni- og vísindaauðlinda og huglægs afls í heiminum. Sem stærri, gagnvirkari og fjölbreyttari alþjóðleg samkoma skuldbindur FII sig til að dýpka frumkvöðlastarfsemi og einstaka getu hins frjálsa markaðskapítalisma til að skapa sjálfbærar umbætur á lífsgæðum flestra.
Þegar Davosmaðurinn stígur niður 1500 metra frá stað sínum í Ölpunum, þá er hann orðinn vel miðaldra og upplifir óhjákvæmilega hrörnun. Það svíður að falla frá því að vera fremsti áhrifamaður í stjórnmálum heims niður í að vera talinn óviðkomandi á efri árum.