Allir Evrópusambandssinnar á Íslandi ættu að velta nýjum dómi Hæstaréttar Póllands fyrir sér en í nýlegum dómi réttarins segir orðrétt:
„Enginn dómstóll eða annar opinber aðili hefur heimild til að lýsa úrskurð Hæstaréttar ógildan og hunsa áhrif hans. Jafnvel þótt það yrði gert með því að vísa til laga Evrópusambandsins.“
Þessi niðurstaða er ekkert annað en þungt kjaftshögg á Evrópusambandið og fylgiliðs þess á Íslandi og á meginlandinu. Niðurstaða pólsku dómaranna er í algjöru samræmi við skoðun löglærðra manna á Íslandi sem bent hafa á að bókun 35 stangist á við íslensku stjórnarskrána og eru botnlaus ólög skyldi meirihlutinn senda forsetanum „lögin“ til undirskriftar.
Pólsku rökin eru þau að lýðveldið Pólland, sem er aðili að Evrópusambandinu, hefur ekki framselt vald til að setja reglur um pólska dómstóla
„né til að skilgreina í hvaða mæli þær mega gilda, til Evrópusambandsins eða nokkurrar annarrar alþjóðastofnunar. Þessi völd tilheyra eingöngu stjórnskipunarstofnunum Lýðveldisins Póllands og er ekki hægt að framselja þau samkvæmt 90(1) grein stjórnarskrárinnar.“
Á Íslandi dugir að vitna til 2. greinar stjórnarskrárinnar:
„Alþingi og forseti Íslands fara saman með löggjafarvaldið. Forseti og önnur stjórnarvöld samkvæmt stjórnarskrá þessari og öðrum landslögum fara með framkvæmdarvaldið. Dómendur fara með dómsvaldið.“
Að þykjast ætla að undirsetja íslenska löggjöf og dómsvald Evrópusambandinu gegnum EES-samninginn er svo fáránleg hugmynd að vekur furðu að lögfræðimenntað fólk skuli láta ESB hafa sig að algjörum fíflum með tillögunni.
Þeir sem enn geta það ættu að kammast sín ofan í tær og er landráðakæran á Þorgerði Katrínu, utanríkis, bara upphafsstafurinn í þeirri sókn réttlætis gegn þessum einstaklingum sem þjóðin á að krefjast. Þeir sem ætla sér að auðgast á svikum við þjóðina mega gista á Kvíabryggju og í Bessastaðakjallara.