Arnar Þór Jónsson, formaður Lýðræðisflokksins gagnrýndi ríkisstjórnina harðlega nýlega á blog.is Segir hann að hvorki ríkisstjórnin né Alþingi hafi lýðræðislegt umboð til að fara í þessa vegverð að ESB með þjóðaratkvæðagreiðslunni í lok ágúst, enda hafi Evrópumálin ekki verið á dagskrá í kosningabaráttunni.
Arnar Þór skrifar:
„Ríkisstjórnin hefur ekkert lýðræðislegt meirihlutaumboð til að hefja þessa vegferð inn í brennandi hús ESB, því Evrópumálin voru ‘ekki á dagskrá’ í kosningabaráttunni og aðild að ESB ekki kosningamál.“
Arnar Þór telur að Alþingi hafi enga heimild til að veita ríkisstjórninni umboð til að hefja slíkt ferli. Hann varar við því að þrýstingur eins stjórnmálaflokks eða jafnvel eins ráðherra eigi að ráða för í máli sem hafi svo víðtæk áhrif á framtíð landsins:
„Heimtufrekja eins flokks (eins ráðherra?) á ekki að verða til þess að Alþingi gefi ríkisstjórninni lausan tauminn í Bjarmalandsför eins og þá sem nú er á teikniborðinu.“
Af hverju að verja hundruðum milljóna í mál sem samræmist ekki stjórnarskránni?
Í greininni er einnig spurt hvernig ríkisstjórnin geti réttlætt að verja miklum fjármunum í atkvæðagreiðslu um málefni sem ekki samræmast stjórnarskránni.
„Hvernig getur ríkisstjórnin varið það að verja hundruðum milljóna (sem eru ekki til ráðstöfunar) í atkvæðagreiðslu um málefni sem samræmist ekki stjórnarskránni?“
Arnar Þór gagnrýnir að ríkisstjórnin hafi farið fram hjá utanríkismálanefnd Alþingis í málinu, slíkt brýtur gegn grundvallarreglum þingræðisins:
„Stjórnskipun okkar byggist á þingræði en ekki ráðherraræði. Stjórnskipun Íslands byggist einnig á lýðræði.“
Ekkert lýðræði í ólýðræðislegu miðstýrðu skrifstofuveldi erlendis
Formaður Lýðræðisflokksins telur einnig að mótsögn felist í málflutningi ríkisstjórnarinnar um að Íslendingar eigi að „nota lýðræðislegan rétt sinn“ til að ganga í samband sem hann lýsir sem fjarlægu og miðstýrðu:
„Við eigum að ‘nota lýðræðislegan rétt okkar’ til að afsala okkur lýðræðislegum rétti til fjarlægs, ólýðræðislegs, miðstýrðs skrifstofuveldis sem er í herkví tveggja stærstu meginlandsþjóðanna, Frakklands og Þýskalands.“
Umræður á bak við luktar dyr og enginn kýs framkvæmdastjórnina
Í greininni er einnig gagnrýnt hvernig ákvarðanataka fer fram innan Evrópusambandsins. Arnar Þór bendir á að ESB-þingið hafi ekki frumkvæðisrétt að lagasetningu og að ráðherraráðið starfi að stórum hluta á bak við luktar dyr:
„Umræður í ráðherraráði ESB fara fram á bak við luktar dyr. Framkvæmdastjórn ESB svarar ekki til lýðræðislegrar ábyrgðar gagnvart almenningi. Þetta er ‘lýðræðið’ sem ríkisstjórnin er að lofa Íslendingum.“
Hann telur jafnframt að Íslendingar ættu frekar að ráðast í pólitíska endurskoðun á eigin stjórnmálum innanlands en að leita lausna með aðild að Evrópusambandinu.
Brennandi hús ESB mjölétið af orkuskorti
Í lok greinarinnar er framtíð Evrópusambandsins dregin upp sem kerfi sem glími við margvísleg vandamál – allt frá orkuskorti til efnahagslegrar hnignunar og pólitískrar upplausnar:
„Enginn ESB-fjármagnaður áróður mun duga til að sannfæra Íslendinga um að rétt sé að ganga inn í brennandi hús ESB sem er mölétið af orkuskorti, lýðræðishalla, skrifræði, íþyngjandi regluverki, hnignandi efnahagslífi, samdrætti í iðnaði og pólitískri upplausn.“
Arnar Þór Jónsson lýkur greininni á eftirfarandi orðum:
„Það getur vel verið að við Íslendingar séum vitlausir, en svona vitstola erum við ekki.“