Grein sem birtist í Morgunblaðinu eftir mig í gær, þar sem ég gagnrýni harðlega áform ríkisstjórnarinnar um að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um aðlögunarviðræður við Evrópusambandið. Ríkisstjórnin er að endurtaka ferli sem þegar hefur verið fullreynt og í reynd hafnað af þjóðinni samanber grein Gunnars Gunnarssonar fv. sendiherra sem Þjóðólfur fjallaði um í gær. Full ástæða er til að varast þá blekkingu sem er fólgin í framsetningu málsins.
Í greininni, sem ber fyrirsögnina „Engin trygging fyrir seinni kosningu segi þjóðin já“ er rætt um að ríkisstjórnin hafi boðað þjóðaratkvæðagreiðslu í lok ágúst um framhald aðildarviðræðna við ESB. Bæði forsætisráðherra og utanríkisráðherra hafi viðurkennt að enginn „góður“ samningur liggi fyrir og ekki sé einu sinni vitað hvað samið er um sem eru ósannindi, því inngöngukröfur ESB eru öllum kunnar um fullveldisafsal ríkja sem vilja ganga inn í ESB. Hér að neðan er saxað úr greininni:
Allur er þessi skrípaleikur með eindæmum. Ríkisstjórnin segist „treysta þjóðinni“ og byrjar á því að vanvirða lýðræðið með því að skella illa undirbúnum ESB-kosningum ofan í yfirstandandi sveitastjórnarkosningar. Klúður Kristrúnar Frostadóttur er meira en Jóhönnustjórnarinnar. Aldrei áður í sögu lýðveldisins hefur þjóðinni verið sýnd slík óvirðing, að örlög landsmanna eigi að ráðast í sumarfríi eftir afstaðnar sveitastjórnarkosningar. Stjórnmálaflokkarnir eru á kafi í kosningabaráttu og hafa ekki tíma fyrir annað. Síðan kemur sumarfrí sem núna verður eyðilagt með því að kljúfa þjóðina í tvær stríðandi fylkingar. Ríkisstjórnin hefur stungið rýting í bak þjóðarinnar með blekkingunni um að verið sé að kjósa um áframhald aðildarviðræðna við ESB. Evrópusambandið mun túlka já sem vilyrði Íslands um að ganga inn í Evrópusambandið. Fingraför ESB sjást í ferlinu öllu.
Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir og Kristrún Frostadóttir sýna slíkt dómgreindarleysi í aðkomu sinni að málinu, að furðu sætir að þær skulu hafa komist í ráðherrastöður. Það er hrein ósvífni við þjóðina að beita ríkisvaldinu til þvinga þessum kosningum á þjóðina með tilheyrandi kostnaði, þvert á gefin loforð og afturkallaða aðildarumsókn. Hvar voru ráðherrarnir þegar þjóðin barðist í Icesave? Fréttu þær ekki af Icesave þjóðaratkvæðagreiðslunum?
Með svikum sínum hafa ríkisstjórnarflokkarnir gert ríkisstjórnina að persona non grata. Ekkert mark er takandi á orðum ráðherranna lengur, ekki um kosningar í framhaldi þess ef þjóðin segir já. Þjóðin er í reynd ekki aðeins að eiga við vanhæfa ráðherra heldur sjálfa framkvæmdastjórn ESB sem stýrir för. Hún sækist í auðlindir Íslands og mikilvæga hernaðarlegu og bráðvantar sitt já, jafnvel þótt það verði fengið á röngum forsendum. Segi þjóðin já verður gerður aðildarsamningur með nauðsynlegum breytingum á stjórnarskrá lýðveldisins og lagður fyrir Alþingi til samþykktar og staðfestingar forsetans. Innganga Íslands í ESB verður lögbundin í næstu alþingiskosningum þar á eftir og of seint fyrir þjóðina að grípa þá í taumana. Eina ástæðan fyrir ESB til að láta kjósa aftur verður ef niðurstaðan verður nei. Þá verður fram haldið hatrammri valdabaráttu um Ísland líkt og á Írlandi og nýjar blekkingar bornar fram til að rugla kjósendur í ríminu svo niðurstaðan verði já.
Ríkisstjórnin er sem skattinnheimtumaður ESB á Íslandi í sporum Þórólfs Kveld-Úlfssonar. Engu máli skiptir hversu margar stjörnur ráðherrarnir geta talið á breiðum blekkingarhimni Evrópusambandsins. Örlög þeirra og landsmanna allra verða þau sömu og Þórólfs nema þjóðin sameini krafta sína og rísi upp sem einn maður gegn þeirri ofurógn sem vill breyta örlögum Íslands í nútíma grískan harmleik.
Nei, nei, nei.
Ég segi nei við aðild Íslands að ESB.
Greinina má lesa í heild sinni á mbl.is á bak við áskriftarvegg blaðsins sjá hér Morgunblaðið er öflugur málsvari fullveldis lýðveldisins Íslands og heldur uppi umræðuvettvangi, þar sem landsmenn geta tjáð skoðanir sínar. Mikil umræða er um ESB á síðum blaðsins um þessar mundir.