Erna Bjarnadóttir hefur skrifað margar góðar greinar um komandi ESB-kosningu í ágúst og brölt ríkisstjórnarinnar með endurvakningu skötulíkis aðildarumsóknar Íslands til ESB frá 2009.
Í nýrri grein í Morgunblaðinu bendir hún á mismun á milli umsóknar um aðild og þjóðaratkvæðagreiðslu. Varðandi atkvæðagreiðsluna er því lýst yfir að niðurstaða fáist að loknum viðræðum. Skjalfest er hins vegar frá aðlögunarferlinu 2009-2013 að um aðlögun Íslands að lögum ESB er að ræða, þar sem Ísland fetar sig í köflum fram að fullri innlimun sem meðlimur í ESB.
Erna Bjarnadóttir skrifar:
„Skuldbindingar verða til í viðræðunum sjálfum. Þar er lagt mat á stöðu Íslands, gerðar kröfur um aðlögun að regluverki sambandsins og mótaður sá rammi sem niðurstaðan byggist á. Viðræðurnar eru því ekki hlutlaust millistig heldur sá staður, þar sem niðurstaðan verður til. Í opinberum gögnum frá viðræðunum kemur þetta skýrt fram.”
Síðar í greininni lýsir Erna misræminu á milli aðildarumsóknarinnar og þjóðaratkvæðagreiðslunnar:
„Lýsingin á eðli viðræðnanna endurspeglast hins vegar ekki með sama hætti í greinargerð með þingsályktunartillögu um þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald viðræðna. Þar er megináherslan lögð á að niðurstaða fáist fyrst að loknum viðræðum, án þess að ger sé sambærileg grein fyrir því hvernig skuldbindingar verða til í ferlinu sjálfu.”
Með þessum samanburði kemur Erna Bjarnadóttir að kjarna málsins: Ríkisstjórnin felur um hvað umsóknin snýst, sem bæði ESB og ríkisstjórnin segja að sé í gildi. Hér er ekki um neitt „kíkja í pakkann” að ræða heldur beina aðlögun stjórnskipunar íslenska ríkisins að kröfum ESB. Þær innihalda alræðisvald ESB yfir fiskimiðunum og lífríki sjávar og auðlindum Íslands, verslun, utanríkissamningum og svo framvegis. Að loknu aðlögunarferli, þegar „samningur” liggur á borðinu sem ríkisráð ESB hefur samþykkt með samþykki allra aðildarríkja, þá vantar bara samþykki alþingis og uppáskrift forseta Íslands til að Ísland verði formlega fullgilt aðildarríki ESB. Í samninginn inngengur breyting á stjórnarskrá Íslands, þar sem ESB-réttur verður æðri þeim íslenska og íslensk lög lúta þeim erlendu.
Með öðrum orðum: Íslendingar sem stofnuðu lýðveldið á Þingvöllum þann 17. júní 1944 og allir eftir þá, fela örlög þjóðarinnar og afkomu sína í hendur ólýðræðislegra embættismanna í Belgíu sem enginn atkvæðisbær einstaklingur í Evrópu hefur kosið. Það er því hárrétt af Ernu Bjarnadóttur að benda á að „ráðherra í ríkisstjórn er bundinn af lögum við mótun pólitískrar stefnu og ber ábyrgð á stjórnarframkvæmd sinni.” Vísar hún til Danmerkur, þar sem ráðherrar hafa verið dæmdir meðal annars til fangelsisvistar fyrir brot gegn lögum en íslenskur stjórnskipunarréttur er sprottin úr dönskum rétti.
Ríkisstjórnin beitir meðvitað falsupplýsingum til þjóðarinnar í tilraun til að blekkja hana um hvað umsóknarferli að Evrópusambandinu er í raun og veru. Slíkt er brot á starfsskyldum ráðherra samkvæmt stjórnarskrá og öðrum stjórnskipunarlögum og ber að láta ráðherra sæta ábyrgðar og refsingu samkvæmt lögum.
Hér er því verk að vinna fyrir þjóðina að koma ábyrgð á þá stjórnmálamenn sem svíkja grundvöll stjórnskipulagsins. Þeir taka sér ólöglegt vald til að troða þjóðinni inn í Evrópusambandið undir einhverju öðru yfirskini en að Ísland sé að ganga inn í ESB. En fyrri umsókn sem ESB og ríkisstjórn Íslands segi að sé gildandi er einmitt umsókn Íslands um inngöngu í ESB.