Hannes Hólmsteinn Gissurarson, prófessor emeritus í stjórnmálafræði, spyr hvers vegna Ísland eigi að sækja um inngöngu í félagsskap, þar sem við þurfum að biðja um undanþágur til að fá það sem við höfum þegar í dag.
Hannes Hólmsteinn Gissurarson var gestur í hlaðvarpi Þjóðólfs og rekur sögu Evrópusambandsins frá upphafi og hvernig góðar hugmyndir hafa breyst í slæmar, þegar stefnt er hraðbyri að stofnun sambandsríkis Evrópu með eigin her.
Hann ræðir kosti og galla aðildar fyrir Ísland að ESB og segir augljóst að kostnaðurinn við aðild Íslands að ESB sé meiri en ávinningurinn.
Hannes bendir á fjölda staðreynda um efnahag sambandsins, skuldsetningu aðildarríkjanna, að Seðlabankastjóri Íslands fari með rétt mál, þegar hann segir að sömu forsendur efnahagsstjórnunar séu fyrir lágum vöxtum íslensku krónunnar og evrunnar. Hannes segir:
„Íslendingar hafa misnotað krónuna frá 1922 og notað hana til að leysa vandann, þegar eytt er um efni fram. Eiginlega hefur krónan verið flóttaleið frá óskynsömum ákvörðunum.”
„Traust fjármálastjórn þar sem ekki er verið að eyða umfram tekjur, skapar efnahagsstöðugleika, minni verðbólgu og lægri vexti.”
Það er því ekki gjaldmiðillinn í sjálfu sér sem skapar háa vexti heldur einfaldlega vanbúin fjármálastjórn, þar sem eytt er um efni fram.
ESB dregst aftur úr öðrum heimshlutum í stöðnuðu efnahagskerfi sem hefur hratt dregist saman á undanförnum árum meðal annars vegna grænna þyngjandi reglugerða.
Hannes fer yfir víðan völl í þessu viðtali og gerir rækilega grein fyrir sjávarútvegsstefnu ESB en í fyrri aðildarumsókn Íslands að ESB strönduðu viðræður á sjávarútvegskaflanum. Hannes spyr:
„Hvers vegna á að greiða tvo milljarða króna til þess að kíkja í þegar opinn pakka?”
Þar vísar hann til kostnaðar við fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu í haust og þeirrar staðreyndar að sjávarútvegslög sem eru grunnlög ESB og stjórnarskrá 27 ríkja, heimila öllum ríkjum jafnan aðgang að fiskimiðum sambandsins og verður ekki breytt, þótt Ísland gangi með í sambandið.
Hannes rekur sögu þorskastríða Breta og Íra sem fóru algjörlega halloka fyrir ESB og dómum í kjölfar loforða sem síðan voru svikin. Þjóðirnar hafa orðið af gífurlegum verðmætum til annarra landa ESB vegna þessarar sameignarstefnu á landhelgi aðildarríkjanna. Þetta myndu Íslendingar þurfa að sætta sig við með sæti við borðið, þar sem í mesta lagi og óvíst hvort einn framkvæmdastjóri yrði frá Íslandi, sex þingmenn og 23 búrókratar í kjölfarið eða um 30 manna hópur frá Íslandi. Kostnaðurinn sem Ísland þyrfti að borga í aðildargjöld yrðu lágt reiknað um 30 milljarðar, þannig að aðild kostaði þjóðina að minnsta kosti einn milljarð á mann!
Með aðild að ESB yrði Ísland útkjálki í komandi sambandsríki. Að auki yrði tekin mikil áhætta, því enginn veit hver útkoman verður eftir tíu ár, til dæmis með tilliti til eigin hers ESB-ríkisins.
Við eigum að vera vinir beggja og selja fisk til allra
Íslendingar eiga ekki að taka afstöðu með einu stórveldi í kröppum dansi við annað. Við eigum láni að fagna með varnarsamningnum við Bandaríkin og verðum að vernda langtímahagsmuni okkar við Bandaríkin. Ísland á að vera vinur bæði Bandaríkjanna og ESB sem við höfum þegar mikið samstarf við gegnum EES samninginn. Við eigum að selja fisk til beggja og allra annarra sem vilja kaupa fisk af okkur:
„Við erum bjargálna þjóð með bestu lífskjör í heimi og ef við viljum halda þeim áfram, þá held ég að við eigum að halda áfram að stjórna eigin málum.”
Ísland var í efsta sæti velferðarþjóðfélaga á lista Sameinuðu þjóðanna sem prófessorinn vísar til.
Þjóðólfur kvaddi Hannes Hólmstein með virktum.
Í hugann eftir viðtalið kom sú hugsun hversu merkilegt það er að ráðherra tekst að fá þjóðina til að kaupa tveggja milljarða kr gleraugu handa sér til að kíkja í þegar opinn pakka sem allir með sæmilega sjón sjá hvað hefur að geyma.
