Hinn landskunni verkalýðsforingi Vilhjálmur Birgisson skrifar á facebooksíðu sína í gær að hann muni segja afdráttarlaust NEI í ESB-kosningunum 29. ágúst. Þjóðólfur birtir athyglisverðan texta Vilhjálms hér að neðan og fagnar þeirri samstöðu og breiðfylkingu sem er að myndast í landinu gegn þessari dæmalausu U-beygju sem ríkisstjórnin vill taka í málum landsmanna.
29. ágúst segi ég afdráttarlaust NEI. Ég ætla að greiða atkvæði gegn því að Ísland taki skref í átt að aðild að Evrópusambandinu.
Við búum í dásamlegu landi. Landi sem er ríkt af auðlindum, býr yfir einum gjöfulustu fiskimiðum heims, hreinni endurnýjanlegri orku, öflugum sjávarútvegi og samkeppnishæfum orkufrekum iðnaði. Við höfum byggt upp öflugt atvinnulíf sem skapar verðmæti, gjaldeyristekjur og þúsundir góðra starfa um allt land. Það er þessi styrkur sem við eigum að byggja áfram á.
Að mínu mati er EES-samningurinn meira en nægjanlegur fyrir Ísland. Hann tryggir okkur aðgang að innri markaði Evrópu en um leið höldum við sjálfstæði okkar á mikilvægum sviðum. Ekki síður skiptir máli að Ísland geti áfram gert fríverslunarsamninga við þjóðir um allan heim. Heimurinn er miklu stærri en Evrópa og við eigum að geta byggt upp viðskipti þar sem það þjónar best hagsmunum íslensks atvinnulífs og íslensks launafólks.
Ég hef einnig miklar áhyggjur af atvinnumálum
Atvinnuleysi meðal ungs fólks hefur um árabil verið mun hærra í mörgum ríkjum Evrópusambandsins en hér á landi. Við höfum byggt upp sterkan vinnumarkað þar sem ungt fólk hefur almennt átt auðveldara með að komast til starfa en víða annars staðar í Evrópu. Ég vil að svo verði áfram.
Ég vil einnig standa vörð um þær atvinnugreinar sem skapa þjóðinni gríðarleg verðmæti og þúsundir starfa: sjávarútveg, fiskvinnslu, orkufrekan iðnað og aðrar útflutningsgreinar. Þetta eru atvinnugreinar sem standa undir stórum hluta útflutningstekna þjóðarinnar.
Við höfum jafnframt séð hvernig hart hefur verið sótt að löglegum atvinnugreinum hér á landi, meðal annars hvalveiðum. Ég tel að ákvarðanir um nýtingu íslenskra auðlinda eigi áfram að vera teknar hér á landi af Íslendingum.
Við sjáum líka hvernig orkufrekur iðnaður víða í Evrópu hefur þurft að glíma við aukinn kostnað, aukið regluverk og margvíslegar álögur sem hafa dregið úr samkeppnishæfni. Við eigum ekki að taka áhættu með þau þúsundir starfa sem byggja afkomu sína á samkeppnishæfum útflutningsfyrirtækjum hér á landi.
Við skulum heldur ekki gleyma því að Ísland býr við eitt öflugasta lífeyriskerfi heims.
Íslensku lífeyrissjóðirnir eru að mestu leyti fullfjármagnaðir og hafa verið byggðir upp með ábyrgum hætti af launafólki og atvinnurekendum. Þetta er eitt sterkasta öryggisnet sem íslenskt verkafólk hefur.
Á sama tíma glíma mörg Evrópuríki við miklar áskoranir vegna lífeyriskerfa sinna. Öldrun þjóðarinnar, sífellt fleiri lífeyrisþegar og færri á vinnumarkaði hafa skapað mikinn þrýsting á opinber fjármál. Víða hafa stjórnvöld þurft að hækka lífeyrisaldur, auka skattheimtu eða grípa til annarra erfiðra aðgerða.
Við skulum líka hafa í huga að aðild að Evrópusambandinu felur í sér fjárhagsleg framlög til sameiginlegs fjárhags sambandsins.
Að mínu mati er veruleg hætta á að Ísland yrði nettógreiðandi til ESB. Ég tel að skattfé íslenskra skattgreiðenda eigi fyrst og fremst að nýtast hér heima – til að efla heilbrigðiskerfið, menntakerfið, samgöngur, innviði, löggæslu og bæta lífskjör íslensks launafólks.
Síðan spyr ég einfaldlega:
Hvers vegna ætti Ísland að vilja ganga inn í slíkt samband?
Við búum við öflugt atvinnulíf, sterkan vinnumarkað, ríkulegar auðlindir, eitt besta lífeyriskerfi heims og aðgang að Evrópumarkaðnum í gegnum EES-samninginn. Hvers vegna ættum við að taka áhættu með það sem við höfum byggt upp?
Við eigum vissulega stór verkefni fyrir höndum. Háir vextir, verðbólga og verðtrygging hafa bitnað harkalega á íslenskum heimilum og sérstaklega launafólki.
En við skulum muna eitt:
Verðtrygging, verðbólga og háir vextir eru ekki náttúrulögmál. Þau eru mannanna verk og því er hægt að breyta, eina sem þarf er kjark, þor og vilji!
Við eigum að beina kröftum okkar að því að ná verðbólgunni niður, skapa skilyrði fyrir lægri vöxtum og vinna markvisst að því að afnema verðtryggingu á neytendalánum. Það eru verkefnin sem skipta íslensk heimili mestu máli.
Við eigum að einbeita okkur að því að bæta lífskjör fólks, efla íslenskt atvinnulíf, verja störfin og skapa stöðugleika í efnahagsmálum – ekki eyða tíma, fjármunum og pólitískri orku í aðildarviðræður við Evrópusambandið.
Ég vil að Ísland haldi áfram að ráða eigin auðlindum, eigin atvinnustefnu og eigin efnahagsstefnu. Ég vil að við mótum framtíð okkar sjálf, með hagsmuni íslensks launafólks, íslenskra fyrirtækja og íslenskra fjölskyldna að leiðarljósi.
Þess vegna segi ég af fullri sannfæringu:
NEI 29. ágúst
- Já, við fullveldi.
- Já við EES-samninginn.
- Já, við fleiri fríverslunarsamninga.
- Já, við íslensk störf.
- Já, við hvalveiðum.
- Já við íslenskar auðlindir.
- Já við öflugt lífeyriskerfi.
- Já við lægri verðbólgu, lægri vexti og afnámi verðtryggingar.
- Já við sjálfstæða ákvörðunartöku.
Ég vil taka það skýrt fram að þetta er mín persónulega skoðun og ég vil nýta mér minn lýðræðisrétt til að koma henni á framfæri með rökum.