Vegna greina um íslam í skóla Þjóðólfs sem Konráð Pálmason veitir umsjón, þá er ekki úr vegi að rifja upp greinarskrif Robert Spencer í Morgunblaðið eftir heimsókn til Íslands, þar sem honum var byrlað eitur. Valdimar H. Jóhannesson skrifar á blog.is 30. maí 2017:
Leið vinstri manna liggur til Manchester
Eftirfarandi grein eftir Robert Spencer birtist í Morgunblaðinu í dag. Robert stýrir netmiðlinum Jihad Watch og er höfundur 16 bóka um málefni sem tengjast íslam og hinum múslímska heimi, þar á meðal metsölubækur New York Times The Politically Incorrect Guide to Islam (and the Crusades) og The Truth About Muhammad. Nýjasta bók hans er The Complete Infidel’s Guide to Iran. Fyrir neðan greinina á íslensku er greinin birt á ensku eins og hún kom úr penna Roberts:
Rúmri viku eftir að ég fór frá Íslandi drap fjöldamorðingi 22 manns og særði 59 á tónleikum Ariana Grande í Manchester, Englandi.
Vinir lýsa gjörningsmanninum, Salman Ramadan Abedi, sem einlægum múslíma í trúnni sem hafði lært utan að allan kóraninn. Bresk stjórnvöld þekktu hann sem hryðjuverkaógn með samband við aðila sem safna liði fyrir Íslamska ríkið (ISIS).
Ég þekkti ekki til Salmans Abedi áður en hann myrti allar þessar litlu stúlkur, vini þeirra og fjölskyldumeðlimi á tónleikum Ariana Grande en þegar ég var nýlega á Íslandi ræddi ég um trúarkerfið sem hvetur fólk eins og Salman Abedi til ofbeldis. Ég ræddi hvernig jihad-hermdarverkamenn nota kennisetningar og orð íslams til að réttlæta ofbeldi og liðsafnað meðal friðsamra múslíma og hvernig texti kóransins og íslömsk lög eru notuð til að höfða til múslíma að heyja stríð gegn þeim sem ekki trúa á íslam.
Vegna þessa komu íslenskir fjölmiðlar fram við mig eins og sjálfur Josef Goebbels hefði komið í heimsókn. Varnaðarorð Reykjavik Grapevine: »Þekktur íslamófób með fyrirlestur á Grand Hotel, mótmæli líkleg.« Eftir að ég fór sagði Iceland Monitor að »US fyrirlesari og íslamófób Robert Spencer fjallaði um það sem kann nefndi »jihad-ógn« í Reykjavík nýlega.«
Meðan ég var þarna ásökuðu nokkrir fjölmiðlamenn mig um að varpa ósanngjörnum grunsemdum á lítið samfélag múslíma á Íslandi og höfðu af því áhyggjur að múslímar yrðu fyrir árásum sjálftökumanna »réttlætisins« í kjölfar fyrirlesturs míns. Nánast allar umfjallanir vegna Íslandsheimsóknar minnar innihéldu upplýsingar um að norski fjöldamorðinginn Anders Breivik hefði nefnt mig oft í ávarpi sínu. Í engum þeirra var nefndur mismunur á þankagangi mínum og hans; né sú staðreynd að hann hóf undirbúning ódæðisverka á tíunda áratug síðustu aldar, áður en ég hefði birt nokkuð um jihad-ógnina; né sú staðreynd að hann gagnrýndi mig í sömu yfirlýsingu fyrir að hvetja ekki til ofbeldis; né sú staðreynd að hann vitnaði í marga víða úr hinu hugmyndafræðilega litrófi, þar á meðal Barack Obama, Tony Blair og Condoleeza Rice, sem eru aldrei spurð um þátt sinn í að hvetja hann til drápa.
Skilaboð íslenskra fjölmiðla voru ljós: Spencer er hættulegur maður. Verk hans eru hættuleg öryggi saklauss fólks. Hann talar um ógn þar sem enga slíka er að finna.
Tveimur vikum eftir að ég talaði í Reykjavík og vinstri maður eitraði fyrir mér, án efa með hvatningu til slíks vegna illgjarnrar umfjöllunar um mig í íslenskum fjölmiðlum, hefur þá nokkrum múslíma verið misþyrmt af þeim sem hlustuðu á mig? Nei. Hefur maður haldinn »íslamófóbíu« myrt nokkurn múslíma nokkurs staðar?
Nei. En tuttugu og tveir eru látnir í Bretlandi fyrir hendi manns sem er birtingarmynd þess sem ég kallaði jihad-ógn eins og Iceland Monitor setti það fram. Sú ógn er raunveruleg og vaxandi á alheimsvísu eins og 30.000 mannskæðar jihad-árásir víða um heim síðan 9/11 (11. september 2001) sýna.
Anders Breivik var brjálæðingur, siðblindingi með ruglaða sýn á heiminn. Þeir sem eru þessu ósammála skyldu reyna að skýra þá staðreynd að þessi morðóði »íslamófób« ráðgerði samvinnu við jihad-hryðjuverkahópana Hamas og al-Qaeda. Hann spratt ekki upp úr einhverri »íslamófóbískri« orðræðu. Þessu enn frekar til staðfestingar er að það hafa ekki verið neinir »íslamófóbískir« morðingjar fyrir eða eftir hann.
Það sem þessi áframhaldandi illmælgi í raun felur í sér er áköf löngun vinstri og ráðandi fjölmiðla til að útskúfa og sverta, þagga niður í og ýta til hliðar þeim sem vekja athygli á hinni raunverulegri ógn, þ.e. íslömsku jihad.
Á umliðnu ári hafa verið jihad-morðárásir í Orlandó í Flórída, Magnanville, Frakkland, Würzburg í Þýskalandi, Ansbach í Þýskalandi, Rouen í Frakklandi, í Ohio State University, Berlín og núna í Manchester. Ég tiltók aðeins árásir í Evrópu og US. Það voru margar aðrar af þessu tagi einnig. Í þessum tilvikum sem ég tiltók voru 90 manns sem múslímar drápu en áeggjan til drápa fundu þeir í kóraninum og Sunnah.
Enginn hefur hlotið skaða vegna áeggjunar frá mér til illvirkja, – hvergi og aldrei. Ég hef aldrei hvatt til eða fallist á ofbeldi. Samt er ég sannfærður um að íslenskir fjölmiðlar voru mér miklu fjandsamlegri en þeir hefðu verið ef segjum jihad-hryðjuverkamaður, leystur úr haldi í Guantanamo, hefði komið til þess að tala. Mér er meinað að koma til Bretlands fyrir þann glæp að segja réttilega að íslam hafi kennisetningar um ofbeldi. Á sama tíma hafa Bretar hleypt inn mörgum sem boða jihad-ofbeldi gegn vantrúuðum.
Bretland eins og Ísland trúir því ljóslega að jihad-ógn sé ímyndun en að ógn vegna »íslamófóbíu« sé raunveruleg.
Tala fallinna segir annað.
Og ef íslensk stjórnvöld og fjölmiðlun vakna ekki upp til þessa raunveruleika fljótlega munu þau uppgötva hann sem óvægna reynslu í sínu eigin landi. Þegar tekist hefur að sverta eða þagga niður í hverjum andstæðingi jihad-ógnar, hverjir munu þá verða eftir til að vara við? Enginn og þá mun jihad sækja fram án mótstöðu og óhindrað meðan þeir sem hefðu látið í hér heyra sitja þegjandi hjá vegna ótta við að vera vændir um »íslamófóbíu«.