Björg Sighvatsdóttir vekur athygli á ræðu leiðtoga Valkosts fyrir Þýskalands á blaðamannafundi fyrr í dag á Facebook síðu sinni. Hún skrifar um Alice Weidel:
verð að viðurkenna að þessi kona er æði
fyrir utan það að líta vel út og með meginreglurnar/staðreyndir á hreinu.
var að hlusta á ræðu hennar eftir vinstri öfga mótmæli í Þýskalandi og hún bara minnir mig á þýska stálið, er óhagganleg.
ég hef þýtt fyrir þá sem ekki skilja þýsku og verður textinn settur í komment hjá mér
![]()
Þjóðólfur birtir þýðingu og myndbandið með ræðu Alice og Tino hér að neðan sem einnig inniheldur spurningar frá blaðamönnum:
Weidel: Óeirðirnar eru afleiðing stefnu í innflytjendamálum
Fundarstjóri: Velkomin á blaðamannafund þingflokks AfD í dag.
Alice Weidel: Byrjum á því sem gerðist um helgina. Óeirðirnar í ýmsum þýskum stórborgum eru bein afleiðing þess að menn hafa af ásetningi sleppt tökunum á landamærunum og afleiðing fjöldainnflutnings fólks sem CDU hefur ýtt undir frá árinu 2015. Augljóslega er ekki lengur hægt fyrir þýska borgara að mótmæla friðsamlega í þágu sinna málefna án þess að árásargjarnir, skipulagðir vinstriöfgamenn og ofbeldishneigðir hópar innflytjenda taki mótmælin yfir.
Vinstriöfgamenn og ofbeldishneigðir hópar innflytjenda taka höndum saman til að heyja borgarastríð gegn Þýskalandi og fulltrúum þýsks ríkisvalds. Þetta er veruleikinn eftir ellefu ár af „við ráðum við þetta“, eftir alla gleði Græningja yfir því að Þýskaland verði litríkara og fjölbreyttara, breytist gífurlega og að við eigum öll að gleðjast yfir því. Og einnig eftir þá kaldhæðnislegu yfirlýsingu forystukonu í SPD að semja þurfi upp á nýtt á hverjum degi um sambúð fólks í fjölmenningarlegu Þýskalandi. Þýskaland og borgarar þess greiða reikninginn fyrir þessar samningaviðræður, og það á hverjum degi. Þetta eru ekki einstök tilvik. Vandinn er kerfislægur.
Lögregla, almenningur og atvinnurekendur greiða verðið
Alice Weidel: Lögreglumenn og öryggissveitir, sem við skuldum öll þakkir og viðurkenningu fyrir hættuleg störf þeirra, leggja heilsu sína og líf að veði á meðan þau þurfa að glíma við afleiðingar rangrar stefnu í innflytjendamálum. Þau gjalda fyrir það með meiðslum við störf sín — yfir hundrað lögreglumenn í Frankfurt am Main einni saman — og verða fyrir árásum herskárra vinstriöfgamanna og innflytjenda sem kasta að þeim grjóti og bensínsprengjum í þeim tilgangi að drepa.
Löghlýðnir borgarar gjalda fyrir þetta með því að missa öryggi sitt á almannafæri. Kaupmenn og atvinnurekendur gjalda fyrir það með ránum og eyðileggingu verslana sinna og yfirvofandi eyðileggingu lífsviðurværis síns. Á meðan sumir á vinstrivængnum taka óeirðunum og eyðileggingunni með leyndri samúð og opinberri skaðagleði fæst sambandsstjórnin, eins og venjulega, við að fegra ástandið, þyrla upp ryki og afneita staðreyndum.
Enn og aftur koma þessar venjubundnu yfirlýsingar um harðar refsingar, sem líklega munu eins og venjulega engar afleiðingar hafa, ekki síst í ljósi þess hve hlægilega fáir hafa verið handteknir. Pistorius varnarmálaráðherra gengur jafnvel svo langt að afneita augljósum staðreyndum fyrir hönd samstarfsflokksins SPD. Til þess eins að halda áfram að þóknast þrýstihópum vinstrimanna í innflytjendamálum neitar hann því að hópar innflytjenda beri meðábyrgð á ofbeldisöldunni.
Krefst grundvallarbreytingar á innflytjendastefnunni
Alice Weidel: Fræ ofbeldis og haturs á eigin þjóð hefur skotið rótum í jarðvegi rangrar og örlagaríkrar stefnu í innflytjendamálum. Án grundvallarbreytingar á þeirri stefnu, sem leiðréttir sérstaklega rangar ákvarðanir síðustu ellefu ára og snýr þeim við þar sem það er mögulegt, verður ekki hægt að uppræta þennan jarðveg.
Tæplega þrjár milljónir hælisumsókna hafa verið lagðar fram frá árinu 2015. Þrjár milljónir. Þótt þeim hafi fækkað lítillega vegna ytri aðstæðna bætist enn við sex stafa fjöldi á hverju ári, auk fólksfjölda á við stórborg vegna fjölskyldusameiningar. Yfir milljón innflytjenda hefur að minnsta kosti einu sinni fengið hælisumsókn sinni hafnað en er samt enn hér. Sumum þeirra sem dvöldu hér ólöglega hefur síðar verið veittur löglegur dvalarréttur.
Veiting ríkisborgararéttar hefur náð metfjölda í tíð þessarar ríkisstjórnar. Árið 2025 fengu 334.000 útlendingar þýskt vegabréf. Aldrei hafa þeir verið fleiri frá því að skráning hófst árið 2000. Frá árinu 2015 hafa því samtals yfir 1,8 milljónir manna fengið ríkisborgararétt. Fjöldaveiting ríkisborgararéttar stuðlar sannarlega ekki að aðlögun. Hún gerir tölfræðina frekar óljósa, festir samhliða samfélög innflytjenda í sessi og torveldar viðbrögð við glæpsamlegum og öfgasinnuðum innflytjendum og þeim sem vilja ekki aðlagast.
Harðari refsingar og brottvísanir
Alice Weidel: Þýska ríkið skuldar borgurum sínum vernd og viðbragðsaðilum sínum og fulltrúum ríkisvaldsins hollustu. Taka verður af festu á þessu óheillavænlega bandalagi herskárra vinstriöfgamanna, óeirðahópa innflytjenda og skipulagðra glæpaætta, með raunverulegum, hörðum og samræmdum refsingum. Útlendingur sem ræðst gegn heilsu, lífi og eignum annarra og gegn fulltrúum ríkisvaldsins verður að missa dvalarrétt sinn, yfirgefa landið og verða vísað úr landi.
Virðingarleysið sem skapast hefur gagnvart samfélagi okkar og fulltrúum ríkisvaldsins er ofbeldishneigðum vinstriöfgamönnum og innflytjendum boð um árásir sem líkjast borgarastríði. Aðeins með hörðum aðgerðum og markvissum brottvísunum getur Þýskaland endurheimt þessa virðingu. Því miður sé ég hins vegar ekki pólitískan vilja hjá núverandi ríkisstjórn eða öðrum flokkum til að breyta þessu.
Chrupalla: Þýskur iðnaður glímir við alvarlega kreppu
Tino Chrupalla: Þá að kreppunni í bílaiðnaðinum. Fyrir rúmum tveimur vikum boðaði sambandsstjórnin til fyrsta fjárfestingafundar síns. Enn einn leiðtogafundurinn, eins og við þekkjum frá tíð gömlu umferðarljósastjórnarinnar. Kanslarinn kom þar fram sem helsti sölumaður Þýskalands sem fjárfestingakosts og kynnti stoltur fyrirheit um 230 milljarða evra fjárfestingar.
En stór hluti þessa hafði þegar verið fyrirhugaður og ekkert af þessu er bindandi. Sýning kemur ekki í stað stefnu sem bætir rekstrarskilyrði. Veruleikinn er sá að fyrirtæki fjárfesta sífellt sjaldnar í Þýskalandi. Nýjar verksmiðjur rísa og ný tæknistörf verða fyrst og fremst til í Bandaríkjunum, Asíu eða Austur-Evrópu, en ekki lengur hjá okkur.
Þeir sem enn fjárfesta hér halda aðeins því sem fyrir er við. Á sama tíma þenur ríkið útgjöld sín og niðurgreiðslur sífellt meira út. Einkageirinn dregur sig til baka en skuldafjármagnaður ríkisrekstur vex. Þýskaland sem atvinnu- og fjárfestingarland er enn í alvarlegri kreppu.
Japan sýnir að hægt er að fara aðra leið
Tino Chrupalla: Ég upplifði í Japan í síðustu viku að hægt er að fara aðrar leiðir. Þar heimsótti ég iðnfyrirtæki og ræddi við atvinnurekendur. Japan er, eins og við, stolt iðnaðarþjóð sem byggir á verkfræðikunnáttu og útflutningi. En Japan dregur réttar ályktanir af því. Japan miðar stefnu sína markvisst að samkeppnishæfni og bætir rekstrarskilyrðin.
Þar spyrja menn ekki fyrst hvað hægt sé að banna, heldur hvað hægt sé að bjóða eigin iðnaði svo hann standist alþjóðlega samkeppni. Þess vegna leggur Japan aftur áherslu á kjarnorku. Þar eykst líka raforkuþörf vegna gagnavera, gervigreindar og iðnaðar. Japan heldur öllum tæknikostum opnum á öllum sviðum. Sá sem vill styrkja iðnað sinn verður að láta skynsemina ráða. Og einmitt þessa skynsemi skortir í Berlín og einnig í Brussel.
Fækkun starfa í bílaiðnaðinum
Tino Chrupalla: Hvergi eru þessi mistök jafn sýnileg og í bílaiðnaði okkar. Í lok júní störfuðu 144.000 færri í þýskum iðnaði en ári áður. Í bílaiðnaðinum erum við nú komin á þann stað að starfsmenn hafa ekki verið jafnfáir frá árinu 2005. Audi sleppur naumlega við tap á þriðja ársfjórðungi. Á meðan starfsmenn í Ingolstadt fara tímabundið til starfa hjá vopnaframleiðendum á borð við Diehl Defence, MBDA og KNDS rís risastór ný verksmiðja í Bandaríkjunum.
Þetta er viðvörunarmerki og sýnir hvert stefnir í Þýskalandi. Í morgun bárust næstu áfallatíðindi fyrir bílaiðnaðinn: [Nafn fyrirtækisins er óskýrt í uppskriftinni] fækkar störfum í Evrópu um 3.460 til viðbótar. Þar af eru 2.660 í Þýskalandi. Loka á fjórum þýskum starfsstöðvum. Þessi þróun stafar af pólitískum ákvörðunum.
Gagnrýnir bann við brunahreyflum og háan rekstrarkostnað
Tino Chrupalla: Það var framkvæmdastjórn ESB undir forystu Ursulu von der Leyen, úr CDU, sem kom banninu við brunahreyflum af stað. Tilhliðranirnar sem Merz kanslari kynnir sem sigur breyta engu þar um. Í stað þess að draga úr koltvísýringslosun nýrra fólksbíla um 100 prósent fyrir árið 2035 á að draga úr henni um 90 prósent.
Samkvæmt rannsókn Fraunhofer-stofnunarinnar gæti verðmætasköpun þýskra bílaframleiðenda dregist saman um 54 milljarða evra fyrir árið 2040. Það er 64 prósenta samdráttur. Birgjarnir tapa jafnvel 80 prósentum. Í Evrópu allri eru 726.000 störf í húfi og þessir útreikningar byggjast þegar á fyrrnefndri tillögu framkvæmdastjórnarinnar, sem sögð er fela í sér tilslakanir.
Þar við bætist kostnaður sem við leggjum á okkur sjálf. Samkvæmt innra yfirliti Mercedes-Benz kostar vinnustund í verksmiðjunni í Cugir í Rúmeníu um 81 prósenti minna en í Þýskalandi. Það stafar ekki af því að faglært starfsfólk okkar hafi of há laun. Það stafar af því að ríkið tekur ríflega sinn hlut af hverri vinnustund. Vinnuafl er dýrt í Þýskalandi — of dýrt fyrir atvinnurekandann — og á sama tíma borgar sig ekki nægilega vel að vinna fyrir launþegann.
Staðan er ekkert betri þegar kemur að raforku til iðnaðar. Þýsk fyrirtæki greiða 13–14 evrusent fyrir kílóvattstundina en í Bandaríkjunum og Kína fer verðið sums staðar niður fyrir átta sent. Það sem knýr verðið upp eru flutnings- og dreifigjöld, skattar og önnur gjöld — einmitt sá kostnaður sem ríkið ákveður sjálft.
Ódýr orka, tæknifrelsi og friður
Tino Chrupalla: Við í þingflokki AfD krefjumst þess því að bannið við brunahreyflum verði afnumið að fullu án þess að annað sambærilegt komi í staðinn. Raunverulegt frelsi til að velja tækni í stað 90 prósenta reglu. Í stað óraunhæfra loftslagsmarkmiða á velsæld borgara í Þýskalandi og Evrópu að vera markmið stjórnmálanna. Orka á viðráðanlegu verði sem getur tryggt stöðugt grunnálag, meðal annars úr kjarnorku, og lág gjöld á vinnu til að draga verulega úr launatengdum kostnaði. Það verður að vera markmiðið.
Aðeins þannig tryggjum við framtíð bílaiðnaðarins og velsæld í landinu okkar. LEAG hefur nú fengið úthlutað verkefnum við sex gasorkuver í Brandenburg og Saxlandi. Þetta er líka jákvætt dæmi um hvernig hægt er að fara að. Þannig er starfsemi á rótgrónum stöðum á borð við Boxberg varðveitt. Þessi árangur sýnir að hægt er að fara aðra leið. En slík verkefni þurfa ódýrt gas. Stríðin í Íran og Úkraínu standa í vegi fyrir því.
Góð efnahagsstefna krefst því einnig góðrar utanríkisstefnu — friðar. Það er grundvallarforsendan sem þessi sambandsstjórn verður að vinna að. Kærar þakkir.
Spurt um hlutleysi Úkraínu
Blaðamaður: Herra Chrupalla. Þú tekur í þessari viku þátt í viðburði á Sambandsþinginu undir yfirskriftinni „Sviss austursins — framtíðarsýn um friðsamlega Úkraínu“. Að hvaða leyti getur hlutlaust Úkraínuríki, líkt og Sviss, verið svar við yfirgangi Rússlands?
Tino Chrupalla: Fyrst og fremst snýst þetta um að ræða einnig úkraínska sjónarmiðið hér á Sambandsþinginu. Þess vegna hefur frú Mendel verið boðið. Við tökum mið af reynslu hennar sem fyrrverandi blaðafulltrúa herra Selenskís, eins og þið vitið, og því sem hún getur miðlað. Við ræðum einnig sjónarmið hennar lands um hvernig raunverulega megi koma á skipan mála eftir stríð í Evrópu þar sem tekið er tillit til öryggishagsmuna bæði Rússlands og að sjálfsögðu Úkraínu. Það er tilgangur viðburðarins.
Weidel spurð um eldri ummæli flokksfélaga
Blaðamaður: Frú Weidel. Í tengslum við AfD-lekana hafa margir borgarar spurningar um pólitíska þróun þína. Þar er meðal annars um að ræða Facebook-ummæli flokksbróður þíns [nafnið er óskýrt í upptökunni] frá árinu 2015 um konu úr ungliðahreyfingu Frjálslynda flokksins. (Blaðamaður vitnar í gróf tölvuskrif og orðalag tilvitnunarinnar er að hluta óskýrt í upptökunni). Þú skrifaðir þá: „Út með hann strax,“ og, ég vitna: „Við megum undir engum kringumstæðum umbera svona frumstæða hegðun hjá félagsmönnum. Siðferði og heiðarleiki krefjast þess.“ Í sumar var þessi maður kjörinn í landsstjórn AfD með stuðningi tengslanets þíns. Hvað segir það um breytingu á siðferðilegum gildum þínum?
Alice Weidel: Kærar þakkir fyrir spurninguna. Þú veist að þetta er blaðamannafundur þingflokksins. Ég mun ekki svara hér spurningum um innri málefni flokksins. En kannski eitt atriði: Af öllum tölvupóstsamskiptunum sem brotist var inn í getið þið séð skýrt hvernig einstakir forystumenn flokksins standa að mismunandi málum. Og ég myndi líka óska þess af ykkar hálfu að þið gagnrýnduð sjálft brotið — að nota stolið efni. Það er að segja, fyrst að afla þess með ólögmætum hætti og síðan að vinna með það. Mér finnst undarlega hljótt frá ykkur um þann þátt og ég myndi óska þess að það breyttist í framtíðinni.
Brottvikning Jan Wenzel Schmidt úr þingflokknum
Blaðamaður: Spurning um þingflokkinn. Þið vikuð Jan Wenzel Schmidt úr þingflokknum fyrir nokkrum mánuðum. Á morgun verður mál hans vegna réttinda hans sem þingmanns tekið fyrir í Karlsruhe. Herra Schmidt hefur kært ákvörðunina og telur brotið á réttindum sínum sem þingmanns. Getið þið útskýrt aftur, þar sem ýmsar ólíkar ástæður hafa verið nefndar, meðal annars í tengslum við frændhygliðarmálið, hvaða atriði vógu þyngst hjá ykkur þegar þið ákváðuð að víkja honum úr þingflokknum? Og standið þið enn við ákvörðunina og teljið hana lögmæta?
Tino Chrupalla: Ég get byrjað. Þið vitið að mál vegna brottvikningar Jan Wenzel Schmidt úr flokknum er í gangi. Ástæðurnar eru ykkur einnig kunnar. Ég þarf ekki að fara yfir þær aftur í öllum smáatriðum hér. Í kjölfarið ákvað þingflokkurinn einnig að hefja ferli til að víkja honum úr þingflokknum, sem fól að sjálfsögðu í sér atkvæðagreiðslu. Sú atkvæðagreiðsla sýndi skýrt að við viljum ekki að Jan Wenzel Schmidt tilheyri þingflokknum okkar og við stöndum við þá ákvörðun.
Blaðamaður: Má ég spyrja framhaldsspurningar?
Tino Chrupalla: Að sjálfsögðu.
Blaðamaður: Þar sem þú nefndir málið um brottvikningu úr flokknum voru, að ég held, tvær ástæður tilgreindar. Annars vegar ferðin til Kína og viðskiptatengsl herra Schmidt sem tengdust henni. Hins vegar ráðningar starfsfólks. Voru þetta einnig ástæðurnar fyrir því að þið vikuð honum úr þingflokknum, eða getið þið útskýrt nánar hvað vó þyngst hjá ykkur?
Tino Chrupalla: Já, þú mátt gjarnan svara því.
Alice Weidel: Ég skal gera það. Almennt gildir að þegar mál um brottvikningu úr flokki er í gangi og gripið er til þess sem við köllum „77“ — það er tafarlausrar sviptingar félagsréttinda — getur viðkomandi yfirleitt ekki heldur áfram tilheyrt þingflokki. Ákvörðun þingflokksins fylgdi því einfaldlega ákvörðuninni um að svipta hann félagsréttindum þegar í stað. Herra Schmidt kærði þetta til stjórnlagadómstóls Þýskalands.
Það sem mér finnst alveg furðulegt er hvernig stjórnlagadómstóllinn starfar. Mjög mikilvæg mál eru látin liggja árum saman, en þegar þingflokkur AfD ákveður að víkja einum þingmanni úr sínum röðum er skyndilega úrskurðað mjög, mjög hratt. Ég myndi ráðleggja okkur öllum að bíða einfaldlega eftir niðurstöðu í aðalmálinu innan flokksins. Í desember á, að ég held, gerðardómur flokksins í Saxlandi-Anhalt að taka ákvörðun um hvort herra Jan Wenzel Schmidt fái áfram að vera í flokknum eða ekki. Síðan sjáum við til. Kærar þakkir.
