Þrælamarkaður í Konstantínópel
Þann 16. júní var rannsóknarskýrsla Ruperts Lowe um nauðgunargengin birt. Viðbjóðslegar lýsingar í þessari 219 blaðsíðna skýrslu er vart hægt að lesa nema í stuttum köflum í senn. Kerfisbundið mansal breskra stúlkna af hálfu múslímskra þrælasala, sem kölluðu þær gjarnan niðrandi nöfnum á borð við „kuffar“ – vantrúaðar – á meðan þeim var hópnauðgað og beittar pyntingum sem best er að lýsa ekki, ásamt áratugalangri yfirhylmingu þessara glæpa, vekur réttláta reiði. Hægri sinnaðir stjórnmálamenn og álitsgjafar, allt frá Geert Wilders til Tommy Robinson, hafa bent á samhengi þessara glæpa – sögulegan fjandskap íslams gagnvart hinu kristna vestri. Þessi andúð birtist á nær hverri einustu blaðsíðu skýrslunnar.
„Sönnunargögn í málum sem varða svonefnd grooming-gengi hafa ítrekað sýnt að … fórnarlömbin [sum aðeins 11 ára] voru kölluð ‚white slags‘, ‚white trash‘ og ‚kuffar b**ches‘,“ segir í skýrslunni á blaðsíðu 140.
„Gerendurnir hrópuðu ‚Allahu Akbar‘ og töluðu um kynþáttayfirburði sína. Samkvæmt þeim opinberu gögnum sem liggja fyrir virðist þó kynþáttahatur aldrei hafa verið tekið til greina sem íþyngjandi atriði í málum gegn nauðgunarhópum sem beindu ofbeldi sínu gegn hvítum stúlkum, hvorki af hálfu saksóknara né dómara. Þetta er í skærri mótsögn við það sem yfirleitt gerist þegar hvítir glæpamenn eru sóttir til saka fyrir glæpi gegn fólki af öðrum kynþáttum.“
Þessi hryllingur sem tengist grooming-gengjunum kann að virðast vera sérkennilegt fyrirbæri nútímans, afkvæmi fjöldainnflytjenda og sjálfshaturs Vesturlanda. En hann er meira en það. Hann er framhald af dökkum kafla í sögu múslímskrar þrælaverslunar með Evrópubúa almennt og kristið fólk sérstaklega – efni sem sjaldan ber á góma í sífelldri sjálfsásökun Vesturlanda vegna aldagamalla glæpa þrælaverslunar yfir Atlantshafið, sem Bretar bönnuðu fyrir meira en tveimur öldum að frumkvæði kristinna andstæðinga þrælahalds. Þrælahald hélst áfram langt fram á 20. öld í múslimaríkjum; Máritanía bannaði það ekki fyrr en árið 1981.
Ottómanaveldið nam á brott meira en eina milljón kristinna drengja frá heimilum þeirra, neyddi þá til að taka upp íslam og þjálfaði þá sem úrvalshermenn – janísara – til að berjast fyrir heimsveldið samkvæmt opinberri stefnu sem nefnd var Devshirme-kerfið, eða blóðskatturinn. Þetta var hluti af hinu víðtækara dhimmi-kerfi sem gerði aðra en múslima, svo sem kristna og gyðinga, að annars flokks borgurum. Samkvæmt íslömskum lögum mátti ekki hneppa múslimska drengi í þrældóm og því voru um 20% kristinna drengja teknir í þeirra stað.
Sumir kristnir foreldrar reyndu að fela syni sína í skógum eða fjöllum til að koma í veg fyrir brottnámið. Þvinguð trúskipti barnanna yfir í íslam urðu til þess að þjóðsögur um „drengina sem voru teknir“ urðu til sem endurspegluðu djúpt áfall. Flestir foreldranna sáu syni sína aldrei framar. Þetta kerfi var við lýði í meira en þrjár aldir. Á sama tíma voru kristnar stúlkur teknar úr samfélögum sínum til að þjóna sem heimilisþrælar eða hjákonur, eins og sagnfræðingurinn Leslie Peirce lýsir í bókinni The Imperial Harem.
Herir Ottómanaveldisins og múslimskir sjóræningjar námu einnig á brott hundruð þúsunda kristinna kvenna og stúlkna víðs vegar um Evrópu og seldu þær á þrælamörkuðum um allan hinn íslamska heim. Fallegustu stúlkurnar voru oft neyddar í kynlífsþrælkun fyrir háttsetta embættismenn Ottómanaveldisins eða lokaðar inni í kvennabúri soldánsins. Þvinguð trúskipti yfir í íslam voru einnig algeng.
Í hinu áhrifamikla riti sínu, Christian Slaves, Muslim Masters: White Slavery in the Mediterranean, the Barbary Coast, and Italy, 1500–1800, áætlar sagnfræðingurinn Robert C. Davis að um 1,2 milljónir Evrópubúa hafi verið hnepptar í þrældóm af múslimum. Talið er að á bilinu þriðjungur til helmingur þeirra hafi verið konur.
Ein áhrifamesta frásögnin af mansali með evrópska þræla er að finna í bókinni White Gold eftir Giles Milton, sem ég mæli eindregið með. Þar lýsir hann þrælauppboðum í Marokkó, Algeirsborg, Túnis og Trípólí þar sem:
„Þúsundir fanga voru látnar ganga fyrir kaupendur áður en þeir voru seldir hæstbjóðanda. Þessir vansælu karlar, konur og börn komu víðs vegar að úr Evrópu – allt frá Íslandi og Grikklandi til Svíþjóðar og Spánar. Margir höfðu verið teknir til fanga á hafi úti af hinum alræmdu Barbaríusjóræningjum. Enn fleiri höfðu verið numdir á brott af heimilum sínum í skyndiárásum.“
Sögulegu samsvörunin við rannsóknarskýrslu Ruperts Lowe verður vart litið fram hjá. Á blaðsíðu 155 segir:
„Gengin störfuðu samkvæmt ættar- og heiðurshefð sem byggist á skömm og leit á aðra en múslima, einkum hvítar stúlkur úr verkalýðsstétt, sem eign sem mætti nýta kynferðislega. Þau fluttu fórnarlömb á milli bæja, létu bræður og vini deila þeim sín á milli, neyddu þær til að taka upp íslam og gengu síðan með þær í óskráðar trúarlegar hjónavígslur. Ofbeldið var réttlætt með því að kalla stúlkurnar „auðvelda bráð“, „hvítt rusl“ eða siðferðilega óæðri.“
Sjóræningjarnir gera ekki lengur strandhögg á evrópskum bæjum – þeir eiga heima þar núna. Glæpir þeirra voru þaggaðir niður í áratugi af kerfi þar sem margir töldu verra að vera sakaðir um kynþáttafordóma eða „íslamófóbíu“ en það sem þúsundir evrópskra stúlkna urðu fyrir.
Fjölmiðlar lögðust hart gegn því að nefna trúarbrögð þeirra „asísku“ gengjameðlima sem stóðu að þessum glæpum. Eins og fram kemur í skýrslu Lowe telur imaminn Dr. Taj Harbey hjá Oxford Islamic Congregation að um 95 prósent gengjameðlima séu múslimar. Margir þeirra töldu að kenningar íslams réttlættu gjörðir þeirra. Í ljósi sögu íslamskra þrælasala og evrópskra þræla ætti það ekki að koma á óvart.
Ein saga til viðbótar undirstrikar þetta atriði. Árið 2016 sat ég fyrirlestur Amanda Lindhout í Roy Thomson Hall í Toronto. Lindhout var rænt ásamt kærasta sínum í Sómalíu árið 2008 og var í haldi íslamista í 460 daga. Á þeim tíma var henni ítrekað nauðgað, hún svelt, pyntuð og bundin. Henni tókst eitt sinn að flýja, komst að mosku í grenndinni og bað hundruð manna sem þar voru inni um hjálp. Þeir horfðu hins vegar aðgerðalausir á þegar ræningjar hennar drógu hana út aftur á ökklunum.
Ræningjar hennar höfðu sagt að kynferðislegt ofbeldi þeirra gegn henni væri heimilt samkvæmt íslömskum lögum, þar sem Kóraninn leyfði múslimskum körlum að fara með „þá sem hægri hönd yðar á“ eins og þeim sýndist.
Þegar lausnargjald hafði verið greitt og Lindhout sneri aftur til Kanada heimsótti hún tvær moskur í Calgary til að spyrja hvort þessi túlkun væri rétt.
„Í báðum moskunum var mér sagt að það sem hefði komið fyrir mig væri vissulega hörmulegt, en að það væri í raun heimilt samkvæmt íslömskum lögum,“ sagði hún.
Áheyrendur í Toronto þögnuðu algjörlega. Ummæli hennar fengu enga umfjöllun í fjölmiðlum, þrátt fyrir að saga Lindhout hefði vakið mikla athygli og ævisaga hennar, A House in the Sky, orðið metsölubók.
Í Evrópu hefur nýr kafli verið skrifaður í myrkri sögu íslamista um ofbeldi gegn evrópskum konum – og í sögu langvarandi fjandskapar milli Evrópu og íslams.
Valdhafar hafa gert sitt ýtrasta til að láta sem þessi saga sé ekki að gerast, þrátt fyrir óeirðir, svæði þar sem lögregla á erfitt með að sinna störfum sínum, hverfi þar sem fólk sem telst „vantrúað“ á ekki lengur heima og vaxandi samfélagslega spennu.
Rannsóknarskýrsla Ruperts Lowe um nauðgunargengin hefur rifið huluna af þessari sögu. Eftir það verður sífellt erfiðara að líta fram hjá henni.
(byggt á grein Jonathn Van Maren/The European Conservative)