„Borgarastyrjöld er að brjótast út í Evrópu. Frakkland stendur í ljósum logum.“
Þannig hefur Jesse Watters, þáttastjórnandi Fox News, umfjöllun sína um óeirðirnar í Frakklandi.
Hann segir frönsku lögregluna eiga við ofurefli að etja. Óeirðaseggir séu farnir að ræna, kveikja í strætisvögnum og jafnvel skólum. Hann heldur því jafnframt fram að borgarstjóri af ysta vinstri væng hafi gengið til liðs við óeirðaseggi við að breyta skóla í eldhaf.
Watters lýsir því að kona sem stóð hjá hafi hlotið brunasár í andliti eftir að árásarmaður notaði úðabrúsa sem eldvörpu. Hann segir saltsýru hafa verið skvett á lögreglumenn og að slökkviliðsmenn hafi neyðst til að yfirgefa bíla sína og hörfa fótgangandi þegar múgur kastaði eldsprengjum að slökkvibílunum.
Samkvæmt tölunum sem hann nefnir hafa 400 framhaldsskólar verið lokaðir, yfir 300 manns slasast og um 3.000 verið handteknir, flestir unglingar.
Mótmæli vegna ástands skólanna
Watters segir mótmælin hafa hafist um viku fyrr í útjaðri Parísar. Framhaldsskólanemendur hafi verið reiðir yfir því að skólabyggingar þeirra væru að grotna niður. Í viðtalsbrotum lýsa nemendur kennaraskorti og slæmum aðbúnaði.
„Aðstæðurnar sem við búum við eru einfaldlega óviðunandi,“ segir einn þeirra. „Það eru kakkalakkar í kennslustofunum og á göngunum, og líka rottur. Við erum ekki hér til að valda usla. Við erum hér til að mótmæla. Við viljum bara að á okkur sé hlustað.“
Watters segir nemendur hafa kvartað yfir kennaraskorti og yfirfullum, heitum kennslustofum. Hitabylgja hafi nýlega gengið yfir Frakkland, þar sem loftkæling sé ekki algeng. Þar að auki hafi ríkisstjórn Macrons tilkynnt niðurskurð til skólamála og frystingu kennaralauna vegna mikillar skuldsetningar.
Að mati Watters stafar ríkisfjármálavandi Frakklands af stjórnlausum útgjöldum til velferðarmála. Hann nefnir jafnframt átta prósenta atvinnuleysi, sem hann segir það mesta í sex ár.
Watters tengir vandann við innflytjendamál
Watters heldur því fram að miklir fólksflutningar til Frakklands hafi haft skaðleg áhrif á landið. Hann segir innflytjendum hafa fjölgað um meira en helming á tuttugu árum og að nær öll sú fjölgun sé vegna fólks frá Afríku og múslimaríkjum. Hann lýsir borgum sem of þéttsetnum, skólum sem ráði ekki við álagið og heilbrigðiskerfi sem sé að kikna undan því.
„Óeirðaseggirnir á götunum líta ekki út eins og venjulegir franskir unglingar sem berjast fyrir sanngjörnum launum handa eðlisfræðikennaranum sínum,“ segir hann og bætir við að bensíni hafi verið skvett á kennara.
Hann túlkar ofbeldið sem árás á Frakkland sjálft og lýsir því sem „menningarstríði“, þar sem frönsk siðmenning sé skotmarkið.
Watters segir fallegar franskar byggingar, sem hafi staðið af sér tvær heimsstyrjaldir, nú verða fyrir árásum útlendinga sem telji sig franska ríkisborgara. Hann kallar þá „óvin sem hleypt var inn fyrir borgarhliðin“.
Deilt um ábyrgð vinstrimanna
Í fréttamannsinnslagi er lýst hvernig óeirðalögregla hafi beitt táragasi gegn nokkur hundruð framhaldsskólanemendum sem lokuðu aðgengi að skóla sínum og kveiktu elda fyrir utan hann.
Fréttamaðurinn segir málið orðið mjög pólitískt í aðdraganda forsetakosninganna næsta vor. Ríkisstjórnin og hægriflokkar saki ysta vinstrið um að ýta undir reiði nemenda og nýta hana í kosningabaráttunni. Vinstrimenn segi hins vegar að stjórnvöld hafi svarað réttmætum kvörtunum nemenda með kúgun.
Watters vísar síðan til Marine Le Pen, sem hann segir njóta vaxandi stuðnings á veðmálamörkuðum fyrir forsetakosningarnar. Hún saki vinstrimenn um að skipuleggja óeirðir innflytjenda. Að mati Watters sé tilgangurinn að skapa glundroða og neyða þingið til að samþykkja enn rausnarlegri velferðargreiðslur, sem landið hafi ekki efni á.
„Kannski er það einmitt það sem vinstrið vill,“ segir hann. „Þegar landið lætur undan geta kommúnistarnir komið inn, tæmt ríkissjóð, hækkað skatta og fordæmt menninguna.“
Hann heldur því fram að frönsk menning verði að víkja svo það sem hann kallar „kommúnisma þriðja heimsins“ geti þrifist.
Samanburður við bandarísk stjórnmál
Watters beinir því næst sjónum að Bandaríkjunum. Hann sakar Demókrata um að hafa hleypt fólki frá þriðja heiminum inn í landið, greitt milljarða í bætur og lofað enn meiru. Þegar þrengi að fjárhag og verð hækki sé fólki síðan sagt að kommúnismi sé lausnin.
Þá er sýnt brot með Bernie Sanders:
„Þegar einhver segir ykkur að stefna framsækinna afla sé öfgafull, jaðarstefna, kommúnismi eða hvað annað, skuluð þið svara: Í nær öllum helstu málunum sem við berjumst fyrir er bandaríska þjóðin einmitt sömu skoðunar.“
Watters segir Sanders þannig reyna að lýsa sér sem fulltrúa meginstraumsins. Ef Sanders sé miðjan megi rétt ímynda sér hvað standi honum til vinstri.
Hann sakar Sanders um að vilja færa vald frá almenningi til innflytjenda og segir markmiðið vera eyðileggingu fremur en jafnrétti.
„Hvers konar jafnrétti eru þeir að bjóða?“ spyr hann. „Að allir búi í sams konar húsi, hafi sömu tekjur og aki sams konar bíl? Það er ómögulegt. Og ansi dapurlegt.“
Ágreiningur um hlutverk ríkisins
Watters segir New York vera tilraunavettvang þessarar stefnu. Í viðtalsbroti er viðmælandi beðinn að skilgreina sósíalisma og svarar:
„Fyrir mér merkir sósíalismi að þú hafir allt sem þú þarft til að lifa mannsæmandi lífi og að það sé hlutverk stjórnvalda að tryggja það.“
Watters mótmælir þessari sýn.
„Ríkið veitir þér ekki reisn. Reisn öðlast þú með því að bera virðingu fyrir sjálfum þér og sýna öðrum virðingu. Það er engin reisn fólgin í því að vinnufærir menn lifi á bótum.“
Hann segir ríkið geta tryggt aðgang að aðstoð og húsnæði, en aðeins fyrir þá sem raunverulega þurfi á því að halda, svo sem sjúka, aldraða og fatlaða.
„Við viljum öryggisnet sem grípur fólk þegar það fellur svo það geti staðið upp aftur. Við viljum ekki hengirúm þar sem milljónir manna liggja og slaka á.“
Hann sakar síðan stjórnmálamenn á borð við Mamdani um að nýta sér leti og svartsýni fólks til að réttlæta grundvallarbreytingar á bandarískum lífsháttum.
Dregur bandaríski draumurinn enn andann?
Í næsta viðtalsbroti er spurt hvort bandaríski draumurinn dragi enn andann. Viðmælandi segir að fólki finnist það þurfa að detta í lukkupottinn með einhverjum stórkostlegum hætti. Fyrir marga virðist happdrættisvinningur vera eina vonin.
„Fólki finnst líkurnar á að vinna í happdrætti meiri en líkurnar á að ná árangri í eigin lífi. Hvað segir það um landið sem við búum í?“
Watters svarar með þeirri fullyrðingu að 80 prósent bandarískra milljónamæringa hafi skapað auð sinn sjálfir. Þeir hafi hvorki unnið í happdrætti né fengið háar bætur eða arf. Hann segir þá hafa tekist á við mótlæti og skapað verðmæti með þrautseigju og ákveðni. Markaðurinn umbuni slíku.
„Án baráttu verður enginn árangur. Þú nærð ekki langt nema takast á við eitthvað erfitt. Ef auðvelt væri að ná árangri í Bandaríkjunum myndu allir gera það.“
Hann lýsir New York sem borg mikillar samkeppni og vísar til orðatiltækisins um að sá sem komist áfram þar geti komist áfram hvar sem er. En verði New York breytt í „höfuðborg velferðargreiðslna í heiminum“ muni fólk koma þangað með útrétta hönd og borgin fara á hausinn.
Watters heldur því fram að Hvíta húsið hafi metið kostnað við það sem hann kallar „óskalista kommúnistanna“ á 50 billjónir dollara, á meðan árleg útgjöld alríkisins séu um sex billjónir. Ekki kemur fram í textabrotinu yfir hversu langt tímabil fyrri talan nær.
Vill verja stórborgir Vesturlanda
Í lok innslagsins snýr Watters aftur að Frakklandi. Hann segir landið standa í ljósum logum vegna deilna um milljarða á meðan Mamdani tali um billjónir. New York og París séu líklega meðal fegurstu borga heims, en fólk eigi ekki sjálfkrafa rétt á íbúð þar.
„Ég á ekki íbúð þar. Ég myndi gjarnan vilja það, en það kostar mikið. Hvers vegna ættu skattarnir mínir að borga íbúð handa öðrum þar sem ég hef ekki sjálfur efni á að búa?“
Hann spyr einnig hvers vegna hann eigi að greiða fyrir barnagæslu annarra og hafnar því að ókeypis samgöngur séu réttindi.
„Ókeypis strætisvagnar? Farið kostar þrjá dollara. Hvað erum við eiginlega að gera? Þetta verður heimilislausaathvarf á hjólum.“
Að hans mati sé ekki hægt að flytja milljónir innflytjenda til stórborga, láta þá keppa við íbúana um húsnæði og störf og bregðast síðan við verðhækkunum með hærri sköttum og ókeypis þjónustu. Hann lýkur þeim hluta innslagsins sem liggur fyrir með því að kalla borgir Norður-Ameríku og Evrópu „djásn vestrænnar menningar“ — miðstöðvar fjármála, lista, tækni og fræða. Þær þurfi að vernda, hlúa að og efla svo áfram megi byggja á hefð um framúrskarandi árangur, framfarir og friðsamlega sambúð.
Horfðu á þáttinn hér að neðan: