Kannski verður morðið á Henry Nowak kornið sem fyllir vókmælinn. Þegar breska lögreglan setur handjárn á fórnarlamb morðingja sem liggur deyjandi á götunni og dregur síðustu andartökin. Nigel Farage sendi frá sér eftirfarandi vegna þess ástands sem orðið er í Bretlandi að lögreglumenn horfa frekar á hvítan mann deyja í handjárnum en að taka áhættuna á því að verða kallaðir rasistar. Þetta er viðbjóðlegasta afleiðing haturslaga sem Ísland hefur einnig innfært í íslensk lög. Þessi lög ber tafarlaust að afnema.
Nigel Farage skrifar á Facebook:
„Ég get ekki andað.“
Það voru orðin sem Henry Nowak sagði við lögregluna níu sinnum á meðan hann var deyjandi, á meðan lögreglumennirnir settu á hann handjárn í stað þess að hjálpa honum.
„Ég get ekki andað.“
Þegar svartur maður í 4.000 mílna fjarlægð sagði þessi orð hlustaði heimurinn. Milljörðum punda var varið í fjölbreytni- og jafnréttisverkefni. Fyrirtæki birtu yfirlýsingar. Styttur voru rifnar niður. Forsætisráðherrann féll á kné.
En þegar deyjandi hvítur maður sagði sömu setningu eftir að hafa verið handjárnaður af lögreglu heyrðist aðeins hið kunnuglega ákall um að „líta ekki um öxl í reiði“.
Skilaboð valdakerfisins eru skýr: Líf hvítra skipta engu máli. Þjáningar hvítra reiknast ekki.
Ja, þetta er ekki það sem ég trúi. Þetta er ekki það sem neinn í Reform telur. Líf hvítra skipta jafnmiklu máli og líf svartra. Það er kominn tími til að horfast í augu við staðreyndir um kynþáttafordóma í Bretlandi – vegna þess að lygar valdastéttarinnar hafa þegar kostað alltof marga saklausa lífið.
Sannleikurinn er sá að við búum ekki í landi þar sem allir eru meðhöndlaðir jafnt fyrir lögum. Það er aðeins einn hópur sem verður kerfisbundið fyrir mismunun í Bretlandi, og það eru hvítir.
Þetta er ekkert nýtt fyrirbæri. Þetta er fyrirsjáanleg afleiðing Macpherson-skýrslunnar og hins ofsafengna viðbragðs við dauða George Floyd. Stöðugt er veriða að prédika mikilvægi jafnréttis yfir okkur, en sumir hópar í Bretlandi eru augljóslega jafnari en aðrir.
Lögreglumenn telja að helsta skylda þeirra sé að rannsaka ásakanir um kynþáttafordóma. Við höfum séð ótal dæmi í gegnum árin um að lögreglan hafi vanrækt rannsóknir á ránum og innbrotum til að geta í staðinn áreitt fólk vegna meintra móðgandi ummæla á samfélagsmiðlum.
Þessi ógeðfellda afstaða nær jafnvel til alvarlegustu glæpa: morða.
Þegar lögreglan kom á vettvang, þrátt fyrir að sjá að munnur Henrys var fullur af blóði og þrátt fyrir að hann segði ítrekað „Ég get ekki andað“ og „Ég hef verið stunginn með hnífi“, þá svaraði einn lögreglumaðurinn með orðunum:
„Ég held ekki að þú hafir verið stunginn, félagi,“
og hélt honum síðan niðri á meðan honum blæddi út.
Þegar morðingi Henrys var loks handtekinn var hann ekki einu sinni settur í handjárn.
Þetta er máttur pólitískrar innrætingar. Þetta er afleiðing óttamenningar sem setur líf minnihlutahópa efst og líf hvítra neðst.
Aðeins kynþáttaforréttindi gátu fengið fjölskyldu morðingja Henrys Nowaks að hrópa um misrétti í réttarsalnum gagnvart því fólki sem sonur þeirra hafði valdið hinni endanlegu sorg.
Ég get ekki skilið það kæruleysislega kynþáttahatur sem fékk fjölskyldu Digwa til að senda frá sér yfirlýsingu þar sem meiri áhyggjur voru hafðar af áhrifunum á sikkasamfélagið en þeim ástvinum sem Nowak skildi eftir sig í sorg.
Þetta eru skilaboð frá mér til milljóna hvítra manna og kvenna í Bretlandi:
Líf ykkar skipta einnig máli.
Hvítur hörundslitur ykkar er ekki „sjúkdómur“ eða eitthvað sem þið eigið að skammast ykkar fyrir. Þið þurfið ekki að biðjast afsökunar á neinu – í raun eruð það þið sem eigið rétt á afsökunarbeiðni fyrir margra ára misnotkun.
Þetta ætti að vera einföld yfirlýsing. Það er augljóslega hið rétta að segja.
En það virðist greinilega ekki vera skoðun stjórnmálastéttarinnar.
Kemi Badenoch átti auðvelt með að segja „líf svartra skipta máli“ eftir dauða George Floyd.
En þegar Henry Nowak var myrtur sagði hún:
„Ég vil ekki heyra slagorðið „líf hvítra skipta máli“.“
Ef Íhaldsflokkurinn getur ekki sætt sig við að ég hafi sagt sannleikann um tveggja þrepa samfélagið okkar, þá verður hann að útskýra hvers vegna morð Henrys Nowaks er meðhöndlað á annan hátt.
Við vitum öll hvað hefði gerst ef kynþættirnir hefðu verið á hinn bóginn.
Við hefðum séð lögreglustjóra heimsækja svokallaða „leiðtoga samfélagsins“ og biðjast afsökunar.
Við hefðum séð skyldubundna fræðslu um dulda fordóma í öllum opinberum stofnunum.
Við hefðum séð stjórnmálamenn fordæma viðbrögð lögreglunnar afdráttarlaust sem kynþáttafordóma.
Þess vegna læt ég ekki þagga niður í mér af hræsnurum eða hugleysingjum.
Ég er ekki að kynda undir pólitíska spennu.
Sannleikurinn er sá að morðið á Nowak varð pólitískt deilumál þegar lögreglan taldi rétt að setja hann í handjárn vegna rangra ásakana um „hatursorðræðu“.
Henry Nowak var venjulegur 18 ára ungur maður.
Hann gæti hafa verið vinur þinn, bróðir þinn eða sonur þinn.
Segið nafn hans:
Henry Nowak.
Og segið nöfn allra þeirra hvítu fórnarlamba hatursglæpa sem valdakerfið kærir sig ekki um að minnast.
Richard Everitt.
Kriss Donald.
Christopher Yates.
Munið svikin gagnvart hvítu stúlkunum sem urðu fórnarlömb svokallaðra „grooming“-gengja.
Munið fórnarlömbin í Southport.
Munið þá sem voru myrtir á Manchester Arena.
Látið ekki meira blóð flæða vegna þess að valdakerfið neitar að viðurkenna hina eitruðu útbreiðslu and-hvíts kynþáttahaturs.
Nú er nóg komið.
Nigel Farage, formaður Reform UK
Hér að neðan er mynd af síðustu mínútum í æfi hins unga manns ásamt mynd með orðum föður Henrys, þar sem hann les upp yfirlýsingu fjölskyldunnar fyrir utan dómshúsið, þar sem morðinginn var dæmdur í 21 árs fangelsi.
VIÐVÖRUN FYRIR VIÐKVÆMA ÁHORFENDUR: