HÉR ERU UPPLÝSINGAR FYRIR ÞÁ SEM EKKI ERU MÚSLIMAR
Umræða og skoðanaskipti í íslenskum fjölmiðlum og á samfélagsmiðlum hafa að miklu leyti snúist um innflytjendur til landsins. Skoðanir eru skiptar, en oft gætir þeirra viðhorfa að allir innflytjendur séu til óþurftar – að undanskildum ferðamönnum, sem þykir sjálfsagt að „blóðmjólka“ með óhóflegri verðlagningu, sem vakið hefur athygli víða um heim.
Þá er til hópur einstaklinga sem háværar raddir krefjast að verði vísað úr landi. Áhrifavaldar virðast eiga í erfiðleikum með að skilgreina þennan hóp á skýran hátt og stíga varlega til jarðar í umfjöllun sinni. Ýmiss konar hugtök hafa verið notuð, svo sem „fólk frá Mið-Austurlöndum“ eða skammstöfunin MANAPA (fólk frá Mið-Austurlöndum, Norður-Afríku, Pakistan og Afganistan), en þau hafa reynst skammlíf sem lausn á skilgreiningarvandanum.
Um þennan hóp er því haldið fram að hann tilheyri öðrum menningarheimi, eigi erfitt með aðlögun og að í honum finnist einstaklingar sem beiti konur ofbeldi, séu fjandsamlegir hinsegin fólki, eða stundi hrottafengin ofbeldisverk, svo sem morð og nauðganir. Þessar staðhæfingar eiga sér ef til vill stoð í raunveruleikanum, en þeir sem fjalla um málið virðast oft skorta dýpri þekkingu á þeim menningarheimi sem um ræðir.
Oft er sneitt hjá þeim kjarna málsins að um er að ræða múslima sem aðhyllast íslamskar trúarkenningar. Íslam má vissulega kalla trúarbrögð, en ábendingar eru uppi um að innan við helmingur kenninganna fjalli um trúna sjálfa, á meðan stærri hluti þeirra snúi að samskiptum við vantrúaða (kafíra). Sá hluti kenningarinnar kallast Pólitískt íslam.