eftir Synnøve Fjellbakk Taftø. (Greinin birtist upphaflega í Nyhetsspeilet).
Noregur var í trássi við stjórnarskrána skráður leynilega inn í ESB árið 1994, undir forystu Jonas Gahr Støre og Gro Harlem Brundtland.
Í gegnum tíðina hefur réttur einstaklingsins til frjálsrar sjálfsákvörðunar verið eitt æðsta siðferðilega gildi norsku þjóðarinnar. Í okkar hugsunarhætti er það þjóðin sem „á“ ríkið, ekki ríkið sem „á“ íbúana. En ólýðræðisleg öfl hafa í meira en þrjár kynslóðir ráðist gegn réttarvitundinni og innleitt hina nýju heimsskipan (New World Order) einnig í hugsunarhátt Norðmanna.
Hin nýja heimsskipan með forréttindum stjórnmálamanna
Hin nýja heimsskipan er ekkert nýtt verkefni. Þetta er heimsskipan þar sem lögaðilar hafa öll völd og einstaklingarnir eru smættaðir niður í að vera framleiðsluþáttur í efnahagskerfi sem telur sig hafa rétt til að skerða frelsi og réttindi almennings. Þetta er heimsskipan þar sem diplómatar og stjórnmálamenn mynda forréttindahóp.
Þetta er heimsskipan þar sem hið dulda vald, sem Vottar Jehóva kalla hina himnesku ríkisstjórn, fylgist með og stjórnar öllu, allt frá því hvað þú kaupir í versluninni til þess hvaða vefsíður þú heimsækir eða hvaða skilaboð þú sendir á Facebook.
Spilltum stjórnmálamönnum Noregs stjórnað af glæpsamlegum leiðtogum SÞ
Kerfi Sameinuðu þjóðanna er hin opinbera hlið hinnar nýju heimsskipanar. Sameinuðu þjóðirnar eru lögaðili sem engir einstaklingar bera ábyrgð á. Slík skipan er í raun ómöguleg samkvæmt norskum lögum. Sagan af því hvernig Noregur gekk í Sameinuðu þjóðirnar hefur ekki verið þekkt fyrr en ég segi hana nú.
Þegar sáttmáli Sameinuðu þjóðanna var undirritaður var Noregur formlega undir hernámi bandamanna. Samkvæmt þjóðarétti hafði Noregur ekki heimild til að gera samninga við slíkar aðstæður og alls ekki aðildarsamning við stofnun sem samkvæmt samþykktum sínum gat beitt hervaldi gegn aðildarríkjum.
Landráð Trygve Lie
Engu að síður undirritaði Noregur, með fyrirvara um samþykki Stórþingsins fyrir fullgildingu. Þegar sérfræðingar í þjóðarétti höfðu farið yfir sáttmála Sameinuðu þjóðanna varð ljóst að Noregur gæti ekki fullgilt hann án stjórnarskrárbreytingar eða að minnsta kosti þjóðaratkvæðagreiðslu.
Þetta hentaði ekki Trygve Lie, sem hafði verið valinn til að verða fyrsti framkvæmdastjóri Sameinuðu þjóðanna. Hann fyrirskipaði einfaldlega sendinefnd Noregs hjá SÞ að gefa ranga tilkynningu um að Noregur hefði fullgilt samninginn. Lagalega séð eru þetta landráð, en í þeim brjálaða heimi sem við höfum lifað í undanfarin 65 ár telst það líklega lofsvert athæfi.
Andstæðingur myrtur
Þegar spurningin um fullgildingu OECD-samningsins kom fyrir Stórþingið lagðist Nils Trædal úr Bændaflokknum eindregið gegn henni. Hann fannst látinn undir opnum glugga og andstaðan gegn því að efnahagsstefna Noregs yrði sett undir erlent yfirvald hlaut banahögg.
Allt fram til ársins 1956 var bannað að boða hugmyndir jesúíta í Noregi. Já, í stjórnarskránni stóð meira að segja að jesúítum væri óheimilt að koma til landsins. Í áætlun jesúíta um nýskipan Evrópu gegndi Noregur því sérstakri stöðu.
Norska þjóðin segir nei við ESB árið 1972
Búist var við að Noregur fylgdi Bretlandi inn í ESB, en árið 1972 sagði meirihlutinn nei við því að afsala sér sjálfstæði sínu. Ólýðræðislegu öflin urðu fyrir áfalli, en þau gáfust engan veginn upp. Í gegnum EFTA fundu þau bakdyr til að hafa áhrif á norska stjórnmálastefnu á meðan þau byggðu upp ný tengsl og lagfærðu mistök sín.
Jonas Gahr Støre semur um EES-samninginn árið 1991
Árið 1989 hafði hinum unga og kraftmikla Jonas Gahr Støre verið komið fyrir sem ráðgjafa hjá Gro Harlem Brundtland. Vitað var að Finnland, Svíþjóð og Austurríki vildu aðild að ESB og jesúítinn Jacques Delors hélt „leynilega“ fundi með Gro og ráðgjafa hennar og setti fram þá hugmynd að EFTA-ríkin semdu sameiginlega um frjálsa för vöru, þjónustu, fólks og fjármagns um allt ESB-EFTA-svæðið. Ferlið fékk síðar heitið EES.
Út á við var látið líta svo út að EFTA stæði sameinað. Í raun unnu umsóknarríkin þrjú og Noregur að því að færa allt sitt innra kerfi yfir að stöðlum ESB, á meðan svissnesku og íslensku samningamennirnir sömdu samþykktir fyrir nýja alþjóðastofnun, EFTA-dómstólinn, og sömdu um kvikan þjóðréttarsamning við ESB.
Í október 1991 var lokið við að semja um EES-samninginn. Norsku samningamennirnir héldu hins vegar ótrauðir áfram aðildarviðræðum. Það var ekki fyrr en Sviss hafði hafnað EES í þjóðaratkvæðagreiðslu sem Stórþinginu var tilkynnt að aðildarviðræður væru hafnar. Skipuð var samninganefnd með Jonas Gahr Støre sem varaformann og raunverulegan samningastjóra.
Gro Harlem Brundtland undirritar aðildarsamning við ESB árið 1994
Þann 24. júní 1994 undirrituðu Gro Harlem Brundtland, Bjørn Tore Godal og Eivinn Berg aðildarsamning Noregs við ESB. Í þessu myndskeiði (Flash-myndskeið), eftir um 1 mínútu og 30 sekúndur, geturðu sjálfur séð Gro Harlem Brundtland undirrita samninginn. Vinstra megin við Gro sést glitta í Bjørn Tore Godal úr Verkamannaflokknum.
Samkvæmt norskum stjórnskipunarrétti skal slíkur samningur þegar í stað afhentur samningasafni utanríkisráðuneytisins. En það var ekki gert með þennan samning. Bar Jonas Gahr Støre ábyrgð á því?
Norska þjóðin segir aftur nei við ESB árið 1994 – Støre er sama
Í nóvember 1994 sagði norska þjóðin afdráttarlaust nei við ESB án þess að „samningsniðurstaða“ Gahr Støre væri kunn. Þar sem EES-samningurinn var dauður eftir höfnun Sviss var fimm ára aðlögun að ESB að engu orðin.
Neyðarlausn Gahr Støre varð það sem í samningasafninu birtist sem marghliða samningur frá 29. desember 1994, en er að þjóðarétti markleysa og skömm fyrir bæði Noreg og Ísland.
Nú reynir Jonas Gahr Støre enn á ný að blekkja norsku þjóðina með „markalínusamningi“ sem í raun er samningur um að semja skuli um markalínu á grundvelli rússneskra meginreglna frá 1988. Hversu lengi á þessi erindreki hinna ólýðræðislegu afla hinnar nýju heimsskipanar að fá að halda áfram að stjórna norskri stjórnmálastefnu?
Ég fylgdist nokkuð vel með ESB-málinu árið 1994, en þrátt fyrir það vissi ég ekki að Gro Harlem Brundtland, Bjørn Tore Godal og Eivinn Berg hefðu 24. júní 1994 skráð Noreg inn í ESB. Eftir að frestur til að höfða landsdómsmál rann út hefur Thorvald Stoltenberg sagt frá því að aðildin hafi tekið gildi frá fyrsta degi og hann hafi verið skipaður ESB-fulltrúi í sjávarútvegsmálum. En daginn eftir þjóðaratkvæðagreiðsluna var veislunni lokið.
Støre fer á bak við norsku þjóðina
Þannig ætlaði framkvæmdastjórn ESB að láta líta út fyrir að hún virti vilja norsku þjóðarinnar. En fulltrúi hinnar nýju heimsskipanar, Jonas Gahr Støre, fékk aðstoð jesúítavina sinna við að búa til fyrirkomulag sem tryggði að Noregur uppfyllti aðildarskuldbindingarnar án þess að norska þjóðin fengi nokkur þeirra réttinda sem ESB-borgarar njóta.
Lykilinn er að finna á vef utanríkisráðuneytisins um milliríkjasamninga undir dagsetningunni 29. desember 1994. Þar var gerður svokallaður marghliða samningur sem er í raun tvíhliða „samningur“ milli Noregs og Íslands. Af inngangsorðum hans má sjá að hann er framhald aðildarsamningsins.
Efni samningsins er að hann breytir orðalagi tveggja gjörólíkra samninga milli allt annarra aðila. Gahr Støre og jesúítaráðgjafar hans hafa væntanlega gert sér grein fyrir að þessi nauðgun þjóðaréttarins gæti uppgötvast.
EES-samningurinn tók aldrei gildi að þjóðarétti
Samningstextinn var ekki lagður fyrir Stórþingið með þeim hætti sem norsk stjórnskipun krefst. EES-samningurinn tók aldrei gildi að þjóðarétti. Aðildarsamningurinn er formlega heldur ekki í gildi, en daglega er brotið gegn norskri réttarvitund með stjórnarskrárbrotum sem komið hefur verið á að ósk jesúíta. Sem dæmi má nefna löggjöf um spillingu.
Norsk hefð á sviði efnahagsmála byggist á gjöfum og endurgjöfum, greiða og endurgreiða, sjálfboðavinnu og sameiginlegum átaksverkefnum. Bókhald hafði neikvæðan blæ. Efnahagslegt eftirlitskerfi hinnar nýju heimsskipanar byggist á skyldum þræla í Rómaveldi til forna.
Sagan af því hvernig starfsmönnum dómsmálaráðuneytisins tókst að ræna stjórnmálakerfinu og gera norska menningu refsiverða er leynileg, en af skjölum sem aðgengileg eru á netinu má sjá að Stórþinginu var tilkynnt að samningurinn bryti gegn norskum lögum án þess að tillaga að lagabreytingu væri lögð fram samtímis. Í gamla daga hefði slík málsmeðferð getað orðið grundvöllur landsdómsmáls, en nú er allt sem þjónar hinni nýju heimsskipan ekki aðeins leyfilegt heldur fyrirskipað. Støre er sammála norsku þjóðinni og hinni nýju heimsskipan. Slíkt skapar sjálfsmyndarkreppu.
Nauðungarinnlögð til að þagga niður í henni
Singoalla og ég höfum átt nokkurt samstarf síðastliðið ár. Hér eru nokkur orð frá henni: Synnøve er sannur andófsmaður og þekktasti pólitíski fangi Noregs. Það eru nánast engin takmörk fyrir því sem gert hefur verið gegn henni til að þagga niður í henni. Að hún skuli í raun enn vera á lífi og geta tjáð sig hér í dag, mitt á meðal okkar, er sannarlega kraftaverk Guðs.
Margir vita að Synnøve var lögð inn aftur og aftur vegna þess að hún vissi of mikið. Og margir hafa velt því fyrir sér hvað það var sem hún vissi sem varð til þess að svo miklum fjármunum var varið í að koma í veg fyrir að almenningur fengi að vita það sem hún vissi. Góð öfl hafa verndað líf hennar og gert henni kleift að halda viti sínu og skynsemi þrátt fyrir allt sem gert hefur verið til að koma í veg fyrir að það sem hér gerist í dag gæti orðið að veruleika.
Margir hafa beðið í ofvæni og við höfum lagt mikið undir vegna þessa. Nú miðlum við þessu áfram og biðjum allt gott fólk sem les og skilur umfang blekkingarinnar að koma þessum mikilvægu upplýsingum áfram til vina og kunningja, því þekkingin sem var þung byrði að bera í leyni er nú orðin almenningseign.
Það er staðreynd að Noregur hefur verið aðili að ESB frá 24. júní 1994, að einhverjir skrifuðu undir á bak við þjóðina á hinni fögru eyju Korfú. Síðan hafa þeir gert ýmislegt til að hylma yfir blekkinguna. Þjóðaratkvæðagreiðslan var sýndarmennska. Þeir báru enga virðingu fyrir þjóðinni og höfðu þegar undirritað samninginn.
Synnøve hefur verið beitt órétti hvað eftir annað vegna þess að hún vissi of mikið um þetta og önnur mál. Hún var stimpluð geðsjúk, rekin úr starfi sínu og síðan lögð inn aftur og aftur til að brjóta hana niður líkamlega, andlega og sálarlega, deyfð niður með sprautum, raflosti og öðrum misþyrmingum. Þetta gerðist fyrst árið 1994. Og mjög ákveðnum aðgerðum hefur verið beitt gegn henni í tengslum við að hún tjáði sig eða hugðist tjá sig um staðreyndir. Nánar verður sagt frá þessu og öðru í athugasemdakerfinu.
Sjálf hef ég lifað sem andófsmaður frá árinu 1999, þegar ég fékk innsýn í nokkur viðkvæm dómsmorð og kynntist öðrum sem vissu of mikið um allt önnur mál. Við deildum þekkingu okkar og upplýsingum. Því meira sem ég vissi, því meira varð ég vör við skemmdarverk og áreitni í mínu lífi. Ég gæti skrifað þykkar bækur um allar þær aðferðir sem beitt hefur verið gegn mér og öðrum. Í rúmt ár hef ég vitað um þau atriði sem Synnøve greinir sjálf frá hér. Lengi stóð til að ég kæmi þessum upplýsingum til almennings og tvisvar á árinu 2009 var reynt að gera það, skipulagt og samið um það, eins og sum ykkar vita.
Fyrst var reynt að segja þjóðinni sannleikann um ESB í gegnum mig í maí/júní 2009. Í annað sinn var það í október sama ár. Í bæði skiptin var öllu mögulegu komið af stað með mikilli dramatík, tilraunum til mannorðsmorðs, ófrægingarherferðum, hótunum og skemmdarverkum sem ógnuðu lífi og heilsu, þar til við gáfumst upp og þögðum til að lifa af og halda lífi.
Hluti þess sem gert var til að stöðva okkur fólst í skipulögðu og endurteknu einelti yfir langan tíma og mannorðsmorði gegn netpersónunni Singoalla, vegna þess að ætlunin var að ég miðlaði þessum upplýsingum. Þannig átti að brjóta niður þá sannleiksrás sem ég hafði verið á netinu og svipta hana öllu trúverðugleika. Vitni sem sáu og skildu hvað var að gerast staðfestu þetta einnig og bentu á það á meðan það gerðist. Ef ég reyndi að tjá mig einhvers staðar voru aðilar og þeir sem reyndu að afsanna málið þegar mættir með öll sín brögð.
Smám saman hafa menn væntanlega séð að ég tjáði mig um allt mögulegt annað en hafði vit á að halda kjafti um þetta eina mál sem hafði valdið svo mörgum óhugnanlegum atburðum, sett hnífinn að hálsi mér og neytt mig til að velja milli lífs og dauða í þau tvö skipti sem við reyndum.
Ítrekaðar líflátshótanir, mótorhjólagengi í símanum og fyrir utan heimili mitt um miðjar nætur, fólk sem vildi hjálpa okkur endaði á sjúkrahúsi milli heims og helju og svo framvegis. Í bæði skiptin sem við reyndum var mikil dramatík og í fyrra skiptið var Synnøve lögð inn og enn á ný reynt að brjóta hana niður með lyfjum, algjörlega að ástæðulausu.
Sumir aðilanna voru þeir sömu í bæði skiptin. Margt af því sem gerðist hefur verið sannað, afritað og staðfest af vitnum. Þetta var sannarlega öfgakennt. Skemmdarverkin og hótanirnar komu samtímis úr mörgum áttum og eru rannsóknarefni í aðferðum sem þola ekki dagsljósið.
Við ögrum þessu öllu með því að stíga engu að síður fram og segja frá þessu hér í dag. Það er mikilvægt að þið gerið ykkur grein fyrir því að mikið hefur verið gert til að koma í veg fyrir að þetta berist til almennings. Verið á varðbergi ef eitthvað skyldi koma fyrir okkur héðan í frá, því því miður eru menn oft látnir sæta afleiðingum þegar þeir tjá sig þrátt fyrir hótanir.
Í þetta skiptið hefur verið undarlega hljótt, aðeins meiri vandræði en venjulega með tölvur og símalínur, en engin dramatík. Þetta er miklu auðveldara og allt öðruvísi. Bæði Synnøve og ég höfum tekið eftir því að nokkur undirbúningur og leki hefur átt sér stað í fjölmiðlum frá því síðast. Ýmislegt hefur verið sagt í fréttum undanfarna mánuði sem bendir til þess að þeir séu nú undirbúnir og leyfi okkur að koma fram með það sem hvað sem það kostaði mátti ekki komast út í maí og október 2009. Þeir eru undirbúnir, en við vitum ekki hvað kemur fyrir okkur eða hvað verður um málið héðan í frá. Við þekkjum ekki áætlanir þeirra.
Spurningin er nú þessi: Hvað gerum við þegar búið er að blekkja okkur inn í ESB bakdyramegin? Hverjir bera ábyrgð og hvað finnst okkur, þjóðinni, um þetta? Eru þessir leiðtogar trausts og virðingar þjóðarinnar verðir? Þjóna stjórnmálamennirnir þjóð sinni eða alþjóðlegum öflum? Hvað finnst okkur, þjóðinni, um þær aðferðir sem beitt er gegn fólki sem veit of mikið hér í landi? Margir hafa kynnst þeim ljótu aðferðum sem notaðar eru til að þagga niður í vitnum og fólki sem veit of mikið.
Er þetta ásættanlegt? Hver fjármagnar, pantar og framkvæmir slíkar aðgerðir gegn heiðarlegu fólki?
Greinin birtist upprunalega í Nyhetsspeilet
Hér má hlýða á viðtal í þremur hlutum við höfund greinarinnar Hluti eitt, hluti tvö og hluti þrjú.