Thjodolfur

frjals og fullvalda

Thjodolfur

frjals og fullvalda

Ekki aðeins innrás – heldur uppgjöf

Gústaf Skúlason

Afsal á fullveldi til ESB er í reynd afsal á landamærum þjóða

Jakob Reynolds hjá MCC hugveitunni í Brussel hefur skrifað grein vegna innrásar 60 þúsund innflytjenda aðallega frá Marokkó til Spánar eftir að dómstólar gáfu grænt á það að ekki mætti stöðva ólöglega innflytjendur til ESB. Flestir tala um innrás og hér bendir Reynolds á að samtímis sé um uppgjöf að ræða við að halda uppi öruggri landamæragæslu.

Jakob bendir á að afsal á fullveldi þjóða til ESB þýði í reynd afsal á landamærum þjóðanna. Hann bendir á að ESB vinni meðvitað að því að flytja inn fólk frá Afríku og Miðausturlöndum meðal annars í verkefnum eins og Erasmus sem ESB neitaði Ungverjalandi aðgang að á meðan Ungverjar vildu vernda sín eigin landamæri.

Myndefnið frá Ceuta og Melilla, spænskum útlendum héruðum í Norður-Afríku þar sem þúsundir ólöglegra innflytjenda hafa streymt yfir spænsku landamærin, ætti að vekja miklar áhyggjur hjá öllum þeim sem leggja áherslu á þjóðrækni eða fullveldi, bæði í Evrópu og víðar.

Umfang og hraði þessara fjöldaferða yfir landamærin benda fremur til þess sem kalla mætti innrás en þess sem Evrópusambandið kýs að nefna „óreglulega fólksflutninga“ eða „mannúðarþörf“. Þrátt fyrir ítrekaðar áskoranir frá staðbundnum stjórnvöldum hefur spænska ríkið látið hjá líða að grípa til aðgerða á meðan tugþúsundir íbúa frá Marokkó hafa með augljósum hætti brotið gegn lögum og reglum um fullveldi ríkja í því sem virðist vera samhæfð tilraun til að gera þessi spænsku landsvæði ósjálfbær sem hluta af Spáni.

Jafnvel þótt lög og regla verði endurreist á þessum svæðum bendir lagalegt skipulag evrópskra stofnana til þess að litlar líkur séu á því að þeir sem komu ólöglega verði nokkru sinni sendir til baka.

Að afsala sér fullveldi jafngildir í reynd að afsala sér landsvæði

Þetta er bæði þjóðlegt og evrópskt áfall, en jafnframt afleiðing stefnu sem spænsk og evrópsk frjálslynd stjórnmálaelíta hefur sjálf skapað. Á Spáni hefur ríkisstjórn Pedro Sánchez tekið hvert skrefið á fætur öðru til að grafa undan spænsku fullveldi. Sánchez virðist ekki aðeins kjósa að byggja vald sitt fremur á alþjóðastofnunum en spænsku þjóðinni, heldur hefur hann markvisst veikt sjálfa tilvist Spánar sem fullvalda ríkis. Stefna hans um sakaruppgjöf fyrir ólöglega innflytjendur, sem samkvæmt sumum áætlunum gæti náð til allt að tveggja milljóna manna, hefur vakið spurningar um sjálf landamæri Spánar og samheldni spænsku þjóðarinnar.

Þetta hefur jafnframt vakið spurningar um grundvallarþætti Evrópusambandsins. Enn á ný eru ríki farin að efast opinberlega um skynsemi frjálsrar farar innan ESB. Þótt sumir innan evrópsku stjórnmálaelítunnar líti með tortryggni á aðgerðir Sánchez og telji að hann sé í örvæntingu að reyna að beina athyglinni frá sívaxandi spillingarásökunum gegn sér og fjölskyldu sinni, þá er hann í raun aðeins að framkvæma í stórum stíl það sem alþjóðasinnuð stjórnmálaelíta hefur lengi stundað. Evrópskar stofnanir hafa byggt upp víðtækt lagalegt og skrifræðislegt kerfi sem grefur undan fullveldi og landamæravernd við hvert tækifæri. Flókið net dómstóla í Strassborg, Lúxemborg og aðildarríkjunum hefur gert raunhæfa landamæragæslu nær ómögulega og sömuleiðis mjög ólíklegt að hægt sé að vísa þeim úr landi sem ekki hafa rétt til dvalar í Evrópu. Minnumst þess að mikilvægasta aðgerð ESB á sviði landamæra var ekki að verja þau heldur að sekta ungversk stjórnvöld fjárhagslega fyrir að reyna að vernda eigin landamæri.

Þótt þessi þróun kunni að bera ýmis einkenni innrásar er réttara að líta á hana sem uppgjöf. Hrun landamæragæslu spænsks yfirráðasvæðis er rökrétt afleiðing stjórnmálaelítu sem hefur afsalað sér tengslum við þjóðlegt fullveldi. Að afsala sér fullveldi er í reynd jafngilt því að afsala sér landsvæði.

Ekki bara uppgjöf heldur einnig svik

Um leið er þetta ekki aðeins þjóðleg uppgjöf heldur einnig svik. Spænska þjóðin virðist almennt enn hafa sterka tengingu við fullveldi sitt. Það eru hins vegar spænska stjórnmálaelítan sem hefur, svo myndrænt sé til orða tekið, opnað borgarhliðin á meðan íbúarnir sofa. Hún hefur brugðist eigin þjóð. Löngu er komið að pólitísku uppgjöri við elítuna og hugsanlega er það eina jákvæða við þessa atburðarás að þjóðræknum öflum á Spáni kunni að vaxa ásmegin í kjölfarið.

Þrátt fyrir nokkrar aðgerðir á Evrópuþinginu sem miða að því að skapa lagalegar leiðir til að vísa úr landi ólöglegum eða afbrotamönnum meðal innflytjenda virðist Evrópusambandið í heild stefna að því að skapa enn fleiri aðstæður á borð við þær sem nú sjást í Ceuta. ESB hefur hraðað undirbúningi svokallaðs Miðjarðarhafssáttmála (Pact for the Mediterranean), sem hefur það markmið að flytja enn fleiri af þessu „unga fólki“ til Evrópu undir merkjum menningar- og námsmanna­skipta. Ítrekað sýna evrópskar stjórnmálaelítur meiri samúð með „ungu fólki“ frá Norður-Afríku en eigin íbúum, sérstaklega ungu fólki í Evrópu sem ber þyngstu byrðarnar af efnahagslegri hnignun og síendurteknum aðgerðum ESB til að lækka launakostnað með innflutningi erlends vinnuafls.

Ekki hægt að vernda lönd okkar á skuldbindinga við fullveldið

Einnig ber að nefna alþjóðlega áhorfendur frá Bandaríkjunum og Ísrael sem virðast bregðast við þessum fjöldabrotum á spænsku fullveldi með ákveðinni ánægju. Það er vissulega rétt að ríkisstjórn Pedro Sánchez hefur ítrekað haft uppi and-bandaríska og and-ísraelska orðræðu og lýst yfir stuðningi við andstæðinga Vesturlanda. En Pedro Sánchez er ekki Spánn. Sumir í Bandaríkjunum og Ísrael virðast líta svo á að þessi ólöglega landamæraferð sé eins konar guðleg refsing yfir spænsku þjóðina fyrir að hafa kosið hann. Slík afstaða stangast ekki aðeins á við grundvallarhugmyndir um réttlæti heldur er hún einnig mjög óheppileg. Þegar álitsgjafar og háttsettir stjórnmálamenn grípa til orða um andnýlendubaráttu til að réttlæta yfirráð Marokkó yfir þessum spænsku landsvæðum, þá undanskilja þeir í senn íhaldssama Evrópubúa, sem annars gætu verið eðlilegir bandamenn MAGA-hreyfingarinnar í Bandaríkjunum eða ísraelskra þjóðrækinna afla, og réttlæta jafnframt lögmæti orðræðu sem auðveldlega má beita gegn Bandaríkjunum og Ísrael sjálfum.

Dapurlegi lærdómurinn af því sem við höfum nú séð, og því sem hefur gerst ár eftir ár við strendur Evrópu, er sá að án skýrrar og ákveðinnar skuldbindingar við fullveldi er ekki hægt að vernda löndin okkar. Tími er kominn til að evrópskir ættjarðarvinir grípi til raunverulegra aðgerða og taki landamærin alvarlega. Það mun óhjákvæmilega fela í sér árekstra við Evrópusambandið, alþjóðasinnuð frjáls félagasamtök og hugsanlega einnig við nágrannaríki. En sá tími er löngu kominn. Héðan í frá verður fullveldi að vera sameiningarkall allra evrópskra ættjarðarvina.

Hér að neðan má sjá álit Dr. Ralp Schoelhammar á þeirri stefnu Evrópusambandsins sem gæti leitt til þess að hausaveiðarar og nauðgarar frá Sýrlandi eða Hamas gætu orðið nemendur í háskólum ESB. Á sama tíma meinaði ESB Ungverjalandi aðgang að sama samstarfsverkefni vegna þess að Ungverjar vernduðu sín eigin landamæri og neituðu að fylgja innflytjendastefnu ESB.

Áhugaverðar fréttir