Mótmæli til stuðnings Palestínu í Stokkhólmi. Mynd: Frankie Fouganthin, CC BY 4.0.
Jonas Andersson hjá Samnytt, skrifar kosningapistil um kosningarnar í Svíþjóð. Hann setur fram spurninguna, hvort Svíþjóð sé komin eða hafi farið fram hjá púnkti þar sem ekki verður aftur snúið, vegna áhrifa vinstri aflanna á innflytjendur aðallega múslima í Svíþjóð. Áberandi er að Vinstri flokkurinn hefur bætt langmest við sig í kosningunum og í sumum innflytjendahverfum hefur vinstri blokkin milli 90 til næstum 100% fylgi. Kosningaúrslit liggja ekki endanlega fyrir, þegar Jonas skrifar pistilinn. Þetta eru að sjálfsögðu skoðanir greinarhöfundar. Þjóðólfur fékk gervigreindina til að snara pistlinum yfir á íslensku.
Jonas Andersson skrifar:
Eitt af því sem ítrekað kom fram í fréttaflutningi af kosningunum og kosningavökunum var það sem ég fjallaði um í síðasta pistli mínum: að litið væri á kosningarnar sem eins konar fótboltaleik. Maður vinnur suma leiki og tapar öðrum — og þegar maður tapar er ætlast til þess að maður taki ósigrinum vel.
En þessi rök halda ekki þegar búið er að hagræða leiknum. Og það er einmitt það sem nú hefur verið gert. Með þeim hætti að við munum líklega aldrei aftur sjá hægristjórn í Svíþjóð.
Það er fólk af uppruna utan Evrópu, sem ekki sjaldan hefur verið hleypt inn í Svíþjóð á röngum forsendum og veitt ríkisfang með litlum fyrirvara — þrátt fyrir að það þekki oft hvorki sænsk gildi, sænskar hefðir né sænska menningu, láti sig þetta engu varða eða vilji tileinka sér það — sem hefur í reynd ráðið úrslitum sænsku kosninganna.
Kosningaúrslitin úr hinum ýmsu hverfum félagslegrar einangrunar tala sínu máli. Sama gildir um mikinn árangur Vinstriflokksins. Án þessara kjósenda hefði Svíþjóð hægristjórn, líklega til langs tíma.
Rinkeby er nánast yfirþyrmandi skýrt dæmi um þessa þróun. Í kjördeildinni Spånga 21 Rinkeby C fékk Vinstriflokkurinn samkvæmt bráðabirgðatölum 51,0 prósent atkvæða — aukningu um heil 22,5 prósentustig frá 2022 — en Sósíaldemókratar fengu 39,7 prósent.
Saman fengu flokkarnir tveir því 90,7 prósent atkvæða. Á sama tíma eru 92,2 prósent íbúa Rinkeby með erlendan bakgrunn og 50,7 prósent íbúanna fædd utan Evrópu.
Og árangur Vinstriflokksins kemur því ekki þrátt fyrir að upp hafi komist að flokkurinn hýsi gróft gyðingahatur og gyðingaandúð sem réttlætir ofbeldi, ásamt dálæti á hryðjuverkum og hryðjuverkamönnum — heldur vegna þess.
Bandaríkin náðu að stöðva þróunina á síðustu stundu
Andersson og Dadgostar hafa náð því sem ríkisstjórn Bidens reyndi að gera í Bandaríkjunum: að ausa inn ólöglegum innflytjendum og festa sífellt sósíalískari Demókrataflokkinn í sessi með því að skipta á atkvæðum annars vegar og bótum og leyfum til að reisa moskur og íslamskar miðstöðvar hins vegar.
Í Bandaríkjunum stöðvaði Trump þetta og sneri þróuninni við. Þar eru, ólíkt Svíþjóð, stórar sjónvarpsstöðvar, dagblöð, hlaðvörp og stafrænir miðlar sem bjóða upp á mótvægi við hina vinstri frjálslyndu fjölmiðlaelítu. Yfirtaka Elons Musk á Twitter/X breytti jafnframt stöðunni enn frekar með því að afnema ritskoðunina.
Ólíkt Svíum hafa Bandaríkjamenn auk þess aldrei þurft að skammast sín með sama hætti fyrir að standa vörð um heilbrigða þjóðrækni.
Sænska fjölmiðlaumhverfið er mun einsleitara og einhæfara. Vandinn einskorðast ekki við ríkisfjölmiðlana heldur nær til stórs hluta hefðbundinna meginstraumsmiðla, þar sem nokkurn veginn sömu einhliða sjónarmiðin um fólksflutninga, loftslag, sjálfsmynd og samfélagsþróun birtast aftur og aftur.
Óháðir valkostamiðlar bjóða vissulega upp á aðra sýn, en hafa enn aðeins brot af fjármagni og útbreiðslu hinna og starfa við stöðugan mótbyr. Niðurstaðan er nær allsráðandi skoðanamótun þar sem stór hluti sænsku þjóðarinnar kynnist aldrei raunverulegri annarri sýn á veruleikann.
Hliðin opnuð á ný…
Rétt eins og á stórborgarsvæðunum Malmö, Gautaborg og nú Stokkhólmi er hætta á að Svíþjóð í heild geti aldrei aftur fengið hægristjórn. Í staðinn gæti framtíð landsins falist í sífellt öfgavinstrisinnaðra stjórnarsamstarfi þar sem íslamismi og gyðingaandúð fá aukið vægi.
Og ef vinstriblokkin opnar hliðin á ný fyrir enn meiri fjöldainnflutningi fólks, sem er líklegt, er hætta á að leiðin til baka lokist fyrir fullt og allt.
Á sama tíma gætu miklar pólitískar breytingar verið í aðsigi í Evrópu. Ef Þýskaland, Frakkland og Bretland tækju, undir forystu Weidel, Le Pen og Farage, upp stefnu um umfangsmikinn brottflutning innflytjenda til upprunalanda sinna gæti þrýstingurinn á landamæri Svíþjóðar orðið gríðarlegur. Í þetta sinn kæmi hann frá löndum í næsta nágrenni okkar, en frá fólki af uppruna utan Evrópu.
Þetta ætti að gefa Kristersson, Strömmer og Forssell tilefni til umhugsunar þegar þeir velta því fyrir sér hvort það hafi verið svo skynsamlegt að hleypa nær hálfri milljón innflytjenda inn í Svíþjóð á liðnu kjörtímabili. Kannski geta þeir um leið velt því fyrir sér hvort rétt hafi verið að láta áróður SVT og ríkisfjölmiðlanna fyrir Umhverfisflokknum og vinstrinu eflast með milljörðum til viðbótar.
Sjálfur velti ég fyrir mér hvað þeir voru að hugsa — og hvað þeir hugsa í dag, ef þeir hugsa þá yfirhöfuð. Skilja þeir að þetta var ekki bara einhver leikur? Skilja þeir að næsti leikur verður kannski aldrei aftur leikinn á sama velli, við sömu aðstæður og samkvæmt reglunum sem einu sinni giltu?
Ekki aftur snúið?
Þegar þetta er skrifað munar aðeins um 29.000 atkvæðum á fylkingunum. Í þingsætum talið er munurinn enn skýrari: 176 gegn 173 — þrjú sæti. Það er nákvæmlega sami sætamunur og veitti Tidö-flokkunum meirihluta eftir kosningarnar 2022, nema nú hafa tölurnar snúist við. Og enn á eftir að telja atkvæði.
Við vitum því ekki nákvæmlega hvernig þetta endar. Vinstriblokkin hefur örlítið forskot og kraftaverk geta enn gerst. Kannski reynist Andersson einfaldlega ómögulegt að mynda ríkisstjórn og niðurstaðan verður aukakosningar. Kannski áttar einhver ráðvilltur Miðflokksmaður sig á því að kommúnismi og íslamismi fari ekki sérlega vel saman við freyðivínið eftir vinnu á Stureplan — og gerist óháður þingmaður. Kannski ákveður Busch að „axla ábyrgð“ og gengur til liðs við Möggu til að reyna að minnsta kosti að halda því versta af kommúnismanum og gyðingaandúðinni frá ríkisstjórninni.
En eitt er mér ljóst eftir þessar kosningar: Svíþjóð hefur farið yfir lýðfræðileg og pólitísk þáttaskil. Í fyrsta sinn hafa farið fram þingkosningar þar sem fólk sem hvorki lítur á sig sem Svía, upplifir sig sem Svía né vill vera Svíar kann að hafa ráðið úrslitum um hver stjórnar Svíþjóð. Og það gæti ráðið framtíð lands okkar um aldur og ævi. Við gætum verið komin á þann stað að ekki verði aftur snúið.
Jonas Andersson, Samnytt