Mamdani hefur litlar áhyggjur af borgarstjóralegum verkefnum eins og skipulagsmálum, samgöngum, gatnagerð og sorphirðu.
Borgarstjóri New York, trans-íslamo-marxistinn Zohran Mamdani, gerir sig að fífli í hverri einustu viku, nú síðast þegar hann lýsti því yfir að hann vildi láta handtaka Benjamin Nethanyahu, þegar forsætisráðherra Ísraels kemur til New York í september.
Mamdani hefur litlar áhyggjur af borgarstjórnarlegum verkefnum eins og skipulagsmálum, samgöngum, gatnagerð og sorphirðu. Mamdani hefur mestan áhuga á málum sem „ekki eru meðal meginverkefna sveitarfélaga: utanríkismál… innflytjendamál.” Mamdani telur það vera sitt borgarstjóralega hlutverk að framfylgja ákvörðunum Alþjóðlega sakamáladómstólsins (ICC, International Criminal Court), kengúrudómstóll – sem árið 2024 gaf út handtökuskipun gagnvart Nethanyahu fyrir „glæpi gegn mannkyni” – og ein af mörgum málpípum Hamas hryðjuverkasamtakanna í alþjóðlegum stofnunum á spenum vestrænna skattgreiðenda. Markmið þessar Eurabísku stofnana er það sama og Hamas hryðjuverkasamtakanna og Lýðræðissósíalista Ameríku (DSA Democratic Socialists of America) eða Cartier kommúnista Ameríku: að útrýma Ísrael.
Ísrael á ekki aðeins í baráttu við hættulegustu hryðjuverkasamtök heims, heldur hafa fjandmenn þess í auknum mæli notað réttarhernað til að veikja og sverta Ísraelsríki í augum alþjóðasamfélagsins.
Fyrir utan þá augljósu staðreynd að Alþjóðlegi sakamáladómstóllinn hefur ekki lögsögu og að handtökubeiðnirnar brjóta gegn viðbótarreglu ICC (complementarity), eru ásakanirnar á hendur Benjamin Netanyahu bókstaflega orwellskar. Raunveruleikinn er þveröfugur við þær ásakanir að ísraelskir leiðtogar beri ábyrgð á „svelti almennra borgara,“ „að hafa af ásetningi valdið miklum þjáningum“ og „að hafa af ásetningi beint árásum gegn almennum borgurum.“
Ísrael hefur gengið mun lengra en alþjóðleg mannúðarlög krefjast til að vernda líf almennra borgara og lagt sig fram um að greiða fyrir afhendingu mannúðaraðstoðar við afar erfiðar aðstæður. John Spencer, formaður deildar um rannsóknir á hernaði í þéttbýli (Chair of Urban Warfare Studies) við Modern War Institute í West Point og einn fremsti sérfræðingur heims á því sviði, segir „Ísrael hefur gert meira til að koma í veg fyrir mannfall meðal almennra borgara í stríði en nokkur annar her í sögunni.“
Fordómar Alþjóðasakamáladómstólsins gegn Ísrael hafa verið bakaðir inn í ICC frá upphafi. ICC er pólitísk stofnun og skilgetið afkvæmi and-Ísraelsku stefnunnar. Fyrir samþykkt Rómarsamningsins, sem stofnaði ICC, gerðu Samtökin um íslamska samvinnu (OIC, The Organization of Islamic Cooperation) – stærstu alþjóðlegu samtök heims á eftir Sameinuðu þjóðunum, með 57 aðildarþjóðir – and-ísraelska stefnu sína að skilyrði fyrir þátttöku múslimaríkja í ICC. Þátttaka OIC var nauðsynleg til að hið alþjóðlega refsiréttarverkefni gæti orðið að veruleika.
Á meðan grunnt er á sönnunargögnum fyrir ásökunum gegn Ísrael um „glæpi gegn mannkyni… og stríðsglæpi” er enginn hörgull á pólitískum fordómum.
Staða ICC saksóknarans er hápólitísk. Hann er kosinn af ríkjum sem hafa undirritað Rómarsamþykktina, getur valið hvaða mál „rétturinn” tekur og þar sem ICC hefur takmarkað fjármagn verður aldrei hægt að takast á við nema örfáa meinta stríðsglæpi framda í heiminum.
Sérstakur „ráðgjafi” núverandi aðalsaksóknara ICC, Karim A.A. Khan (sem hefur verið leystur tímabundið frá störfum á meðan aðildarríki dómstólsins taka afstöðu til þess hvort víkja eigi honum úr embætti í kjölfar rannsóknar á ásökunum um kynferðislega misferli) var Kevin Jon Heller, prófessor við Kaupmannarhafnarháskóla og hatrammur gagnrýnandi Ísraels, sem notar samskiptamiðla til að pósta lærðar athugasemdir eins og þessa um friðaráætlun Trump og Netanyahu: „tveir glæpamenn conspire til að fremja glæpi gegn #Palestínu og Palestínumönnum.” Karim Khan er trúr múslimi og hefur í opinberu „mannréttindastarfi” sínu ítrekað vísað til trúar sinnar og vitnað í Kóraninn. Eins og ávallt þegar Ísrael á í hlut, einkennist niðurstaða „dómstólsins” af hlutdrægni, staðreyndabrenglun og sagnfræðilegri endurritun.
Landsvæðið sem nú er Ísrael og „Palestína” kom undir stjórn Breta eftir fyrri heimsstyrjöldina. Arabar gerðu uppreisn gegn stjórn þeirra árið 1936 og Bretar ákváðu að skipta landsvæðinu í tvennt – tveggja-ríkja lausn. 80% landsins færi til Araba, 20% til Gyðinga, sem samþykktu tilboðið, en Arabar höfnuðu því og sneru sér aftur að uppreisnum.
Áratug síðan báðu Bretar SÞ að finna lausn á stöðugum ófriði á svæðinu. SÞ gerðu, eins og Bretar áður, tveggja ríkja tilboð. „Gyðingar samþykktu skiptingaráætlunina [aftur], en arabískir íbúar Palestínu og Arabaríkin höfnuðu henni” [aftur], því hún væri „ójafnvæg.” „Þann 14. maí, 1948 lýsti Ísrael yfir sjálfstæði sínu og tugir þjóða um allan heim, þ.á.m. Bandaríkin og Sovétríkin, viðurkenndu stofnun Ísraelsríkis samdægurs. Næsta dag, daginn eftir sjálfstæðisyfirlýsingu Ísraels, réðust [í germynd] herir Sýrlands, Transjórdaníu, Íraks og Egyptalands á Ísrael…”
Þolmyndin er svo þægileg
Til að forðast síðustu setninguna, framkvæma ICC júristalingarnir sagnfræði- og setningafræðilega fimleika: „Þann 14. maí, 1948 lýsti Ísrael yfir sjálfstæði sínu…og vopnuð átök brutust út [í þolmynd] milli Ísraels og fjölda Arabaríkja og skiptingaráætluninni var ekki hrint í framkvæmd.” Þolmyndin er afar vinsæl, sérstaklega meðal pólítíkusa og sperrileggja eins og ICC júrísta meðal, því hún er svo miklu þægilegri en árans germyndin, sem krefst þess að einhver taki ábyrgð.
Maður þarf ekki að heita Sherlock til að sjá að þessi makalausa útgáfa hefur þann tilgang einan að stroka út ábyrgðina sem Palestínuarabar og Araba nágrannaríkin bera á atburðunum sem leitt hafa til ástandsins sem þessir aðilar báru fyrir „dómstólinn” og leggja hana eingöngu á herðar Ísrael.
„Dómstóllinn” minnist ekki á að Ísrael, sem hefur frá upphafi verið ógnað af íslömskum hryðjuverkasamtökum, sem hafa þann tilgang einan að tortíma þjóðinni, er eina lýðræðisríkið í Miðausturlöndum.
Öryggisráð Sameinuðu þjóðanna yfirfór aðildarumsókn fyrir „Palestínu“ þann 28. september Ein af forsendum fyrir aðild er að aðeins „friðelskandi ríki, sem eru fús til að samþykkja skuldbindingar sáttmálans, sem geta og vilja rækja þessar skyldur“ fá aðgang. Í dag hafa þessi skilyrði ekki enn verið uppfyllt, svo ekki sé meira sagt.
„Palestínsk þjóð er ekki til”
Ekki aðeins hefur „Palestína“ ekki beinlínis hagað sér eins og „friðelskandi þjóð,“ heldur eru Palestínuarabar eru ekki „þjóð,” eins og Zahir Muhsein, sem sat í framkvæmdastjórn Frelsissamtaka Palestínu (PLO) sagði árið 1977 í viðtali við hollenska dagblaðið Trouw:
„Palestínska þjóðin er ekki til. Stofnun palestínsks ríkis er aðeins yfirskin til að halda áfram baráttunni gegn Ísraelsríki í þágu arabískrar samstöðu. Í raun er enginn munur á Jórdönum, Palestínumönnum, Sýrlendingum og Líbönum. Aðeins af pólitískum og hernaðartaktískum ástæðum tölum við um tilvist ,palestínskrar þjóðar’… hagsmunir arabískrar þjóðernisstefnu krefjast þess að við höldum fram tilvist sérstakrar ,palestínskrar þjóðar’ til að berjast gegn síonisma.”
Alþjóðlega réttarkerfið er hluti af stofnanakerfi Sameinuðu þjóðanna, sem eru pólitísk stofnun þar sem einræðisríki hafa yfirgnæfandi völd og áhrif. Enn fremur brenglar saksóknarinn grundvallarreglur alþjóðlegs mannúðarréttar með því að leggja að jöfnu óbreytta borgara og hryðjuverkamenn Hamas, sem hafa falið sig meðal hinna fyrrnefndu.
Á eftir ISIS er Hamas heimsins illræmdasta hryðjuverkahreyfing. Samtökin eru skilgreind sem hryðjuverkasamtök af Bandaríkjunum, Evrópusambandinu og fjölmörgum öðrum bandalagsríkjum. Í alþjóðlegu hryðjuverkavísitölunni (Global Terrorism Index), sem gefin er út af Institute for Economics and Peace, var Hamas í öðru sæti yfir mannskæðustu hryðjuverkasamtök heims.
Aðgerðarleysi ICC gagnvart Hamas felur í sér stuðning við hryðjuverk þeirra og jafngildir útgáfu leyfis til Hamas til að fremja illvirki sín refsilaust.
