Hreyfingin Björgum Evrópu sem Evu Vlaardingerbroek leiðir var nýlega á fundi með nokkrum þingmönnum ESB-þingsins til að ræða um ástandið í Evrópu eins og sjá má og heyra á myndskeiðinu hér að neðan. Þjóðólfur skrifaði frétt um máli en hér er öll ræðan í þýðingu gervigreindar. Hér má skrifa undir Björgum Evrópu. Eva Vlaardingerbroek var kynnt í gamansömum tón sem skjaldmey öfgahægrisins.
Takk, Andrea. Ég fæ sífellt fleiri viðurnefni. Skjaldmey öfgahægrisins, og í dag var það Járnfrúin. Hvað sem því líður er mér mikill heiður að vera hér í dag. Ég þakka þeim háttvirtu þingmönnum Evrópuþingsins sem eru hér í dag. Sérstaklega vil ég auðvitað þakka Froelich Evrópuþingmanni fyrir boðið og ykkur öllum fyrir að vera hér, föðurlandsvinum sem voruð með okkur fyrr í dag á fyrsta fjöldafundi okkar vegna SAFE Europe Act.
Mér er heiður að sitja hér með mönnum sem heyja hina góðu baráttu fyrir heimsálfu okkar og einnig fyrir málfrelsinu. Því eins og við höfum heyrt er því verulega ógnað. Þess vegna er ég mjög ánægð með að við fáum að ræða beitingu réttarkerfisins í pólitískum tilgangi hér í hjarta þeirrar stofnunar sem ber ábyrgð á stórum hluta hennar.
Fyrir þau ykkar sem þekkið mig ekki er ég stjórnmálaskýrandi frá Hollandi og er jafnframt með lögfræðilegan bakgrunn. Ég var að hugsa til baka til háskólaáranna þegar ég var nýorðin 18 ára laganemi og við fengum einn af fyrstu alvöru fyrirlestrunum okkar um hvernig kerfið virkar og úr hverju réttarkerfið er samsett. Einn helsti boðskapurinn sem ég man eftir frá prófessornum okkar var auðvitað mikilvægi þess að réttarkerfið og sérstaklega dómararnir væru sjálfstæðir og óhlutdrægir.
Ég man að þegar þá hugsaði ég: Hmm, er það virkilega alltaf þannig? Getum við einfaldlega ætlast til þess að dómarar, um leið og þeir fara í dómarakápuna, losi sig við allar pólitískar skoðanir sínar og fordóma? Ég spurði prófessorinn minn þessarar spurningar og hann sneri sér strax að mér og sagði að það að spyrja slíkrar spurningar, að orðræða af þessu tagi, væri einmitt sú tegund orðræðu sem græfi undan lögmæti réttarkerfis okkar.
Já, þetta voru fyrstu vikurnar mínar í laganámi. Og þetta var mjög mikilvæg lexía fyrir mig. Ég held að ég hafi ekki gert mér fyllilega grein fyrir því þá, fyrir tíu árum, hversu mikilvæg hún yrði fyrir mig sjálfa og framtíð mína sem stjórnmálaskýranda.
Nú eru liðin um tíu ár. Ég verð þrítug mjög fljótlega. Ég er því ekki eins ung og Andrea Ballerati, en samt enn frekar ung. Og ég held að allir sem eru heiðarlegir viti að beiting réttarkerfisins í pólitískum tilgangi er raunveruleg og að henni er beitt í óhóflega miklum mæli, ef ekki nær eingöngu, gegn föðurlandsöflum í Evrópu.
Prófessorinn minn vildi ekki viðurkenna það. Ég er viss um að hann gerir það ekki enn. En þetta er satt. Það þarf bara að skoða hverjir eru sóttir til saka í Evrópu. Hverjir eru sóttir til saka fyrir hatursorðræðu, hvatningu til ofbeldis eða mismunun? Augljóslega ekki vinstrimenn. Vinstrimenn eru ekki sóttir til saka fyrir neitt af þessu. Aðeins hægrimenn.
Hin bannhelga umræða innan ESB: Gagnrýni á fóstureyðingar og fjöldainnflutning
Nú þegar ég segi þetta, þá eru vinstrimenn ekki einu sinni sóttir til saka fyrir það raunverulega ofbeldi sem þeir fremja ítrekað, ofbeldi sem við fremjum ekki, þrátt fyrir að við séum sífellt sökuð um að vilja beita því. En þó að þessi pólitíska beiting réttarkerfisins beinist augljóslega fyrst og fremst gegn föðurlandsöflum, þá verða ekki allir hægrimenn jafn harkalega fyrir barðinu á henni.
Ef við skoðum hverja valdastéttin elskar mest að ráðast gegn held ég að þar séu tveir hópar. Annar þeirra eru einstaklingar sem berjast gegn fóstureyðingum. Við höfum öll séð og heyrt sögurnar af fólki sem biðst fyrir í hljóði fyrir utan fóstureyðingastöðvar og er handtekið fyrir það. Bænir í hljóði, vil ég taka fram. Það er ekki tal. Það er ekki mótmæli. Þetta er eitthvað sem maður myndi vona að væri leyfilegt í frjálsum lýðræðissamfélögum. En við höfum aftur og aftur séð að svo er ekki.
Hinn hópurinn sem verður fyrir barðinu á þessu eru auðvitað þeir sem berjast hvað harðast gegn fjöldainnflytjendum og sérstaklega þeir sem tala fyrir endurflutningi innflytjenda. Sameiginlegi þátturinn hjá þessum tveimur hópum er að mínu mati mjög skýr. Bæði fóstureyðingar og fjöldainnflytjendur eru tvær leiðir að sama markmiði: að skipta út innfæddum Evrópubúum. Annað kemur í veg fyrir að þeir fæðist, hitt kemur í stað þeirra eftir að þeir fæðast.
Þetta er hið raunverulega bannhelga umræðuefni í Evrópu. Þetta er það sem þeir reyna að klófesta ykkur fyrir. Þetta er það sem þeir vilja senda ykkur í fangelsi fyrir, vegna þess að þetta er auðvitað einmitt það sem þeir vilja ritskoða. Ef þeim tekst ekki að ritskoða okkur, ef þeim tekst ekki að bæla niður þennan sannleika, þá mun Evrópa vakna til vitundar um það sem ég er viss um að verður skráð sem mesti glæpur í sögu Evrópu: að þjóðum okkar verði skipt út.
Ef þeim tekst ætlunarverk sitt verður það endalok sögu Evrópu, endalok Evrópu eins og við þekkjum hana. Þess vegna er barátta ævi okkar að snúa þessari þróun við, snúa við innflytjendum sem koma í stað okkar, snúa við fjöldainnflytjendum með endurflutningi. Þetta er það mikilvægasta sem við þurfum að gera. Ef okkur tekst það ekki mun siðmenning okkar deyja, en á meðan verða börnin okkar myrt. Það er þegar að gerast.
Ekki lengur hægt að flýja frá þeirri vítisholu sem Brussel er
Við vorum rétt áðan að tala um nokkur þeirra. Við töluðum auðvitað um Henry, Louis og Christian, þrjá unga menn, jafnvel unga drengi, sem voru myrtir á síðustu, hvað, tveimur eða þremur vikum í Evrópu. Og listinn heldur áfram og áfram og áfram. Ofbeldið gegn innfæddum Evrópubúum mun aðeins aukast gríðarlega ef okkur tekst ekki að snúa þessari þróun við. Ef ykkur finnst ástandið slæmt núna, og það er slæmt, ímyndið ykkur þá hvernig það verður eftir tuttugu ár.
Ímyndið ykkur Evrópuna sem börnin okkar þurfa að alast upp í. Ef þessi stofnun fær sínu framgengt með lögum sínum um dreifingu fólks verður brátt ekkert þorp, enginn notalegur lítill evrópskur bær eftir sem við getum flúið til. Það verður búið. Þeir staðir sem við getum enn notið, þessir bæir sem við getum enn farið til til að flýja frá þeirri vítisholu sem Brussel er, verða ekki í boði fyrir börnin okkar.
Þess vegna berjumst við. Við berjumst fyrir börnin okkar og þess vegna beita þeir réttarkerfinu gegn okkur. Eins og þið hafið heyrt eru mennirnir við hlið mér dæmi um þetta. Ég myndi segja, eins og Andrea nefndi, að Dries sé ef til vill holdgervingur endaloka réttarríkisins. Það sem þessi maður hefur þurft að þola er hneyksli sem ætti að fá hvern einasta háskóla og hverja einustu lagadeild til að rísa upp til mótmæla. Og ég er viss um að enginn þeirra hefur sagt orð.
Eins og ég sagði ykkur er ég frá Hollandi og þar er þessi pólitíska beiting réttarkerfisins einnig mjög virk. Ég nefni aðeins nokkur nöfn. Besta vinkona mín, Rijsha Blomusijn, þið gætuð þekkt hana. Hún var nú aftur sakfelld í áfrýjun, auðvitað fyrir mismunun, eða nánar tiltekið fyrir að móðga hóp fólks. Samkvæmt hollenskum hegningarlögum er hægt að setja fólk í fangelsi eða sekta það um háar fjárhæðir fyrir að móðga hóp. Við höfum Geert Wilders, Thierry Baudet, Gideon van Meijeren og Pepijn van Houwelingen. Afsakið. Listinn heldur áfram og áfram þar líka.
Nánast allar mikilvægustu hægri raddirnar eru nú komnar með sakaskrá. Það er í raun staðreynd. Sjálf hef ég ekki enn verið sótt til saka, með áherslu á orðið „enn“, en ég er ekki ókunnug ritskoðun og ógnunum. Mér var vísað úr doktorsnámi mínu fyrir að vera of pólitískt opinská. Auðvitað var fullt af fólki í doktorsnáminu sem var pólitískt opinskátt fyrir hina hliðina og það var ekkert mál. En ég þurfti að fara. Mér hefur verið bannaður aðgangur að nánast öllum samfélagsmiðlum sem til eru.
Lögreglan bankaði uppá hjá foreldrum mínum
Lögreglan hefur bankað upp á hjá foreldrum mínum til að spyrja þau hvað þeim fyndist um hegðun mína á netinu og sagt að hún væri ansi öfgafull og að kannski þyrftu þau að fylgjast með mér. Mjög notalegar hótanir. Kannski hafið þið heyrt að mér var nýlega synjað um inngöngu í Bretland. Mér hefur verið bannað að koma til Bretlands fyrir að gagnrýna Keir Starmer. Ef það er ekki beint úr handbók einræðisherrans, þá veit ég ekki hvað. Og þetta er eitthvað sem ég hef áður talað um.
Fyrir um einu og hálfu ári fékk ég skilaboð frá Apple sem ég hélt fyrst að væru fölsuð, en reyndust vera mjög raunveruleg, þess efnis að síminn minn væri undir árás með njósnahugbúnaði málaliða. Þannig að þetta er nákvæmlega sá veruleiki sem Dries lýsti rétt áðan, þessi tilfinning að stöðugt sé fylgst með manni, að hver einasta mynd sem maður tekur af barninu sínu og hvert einasta augnablik sem maður á í einrúmi sé í raun alls ekki einkamál. Það er ógnvekjandi. Það er ógnvekjandi og þetta er eitthvað sem hefur áhrif á mig og mótar mig þegar ég fjalla um stjórnmál, þótt ég vildi óska að svo væri ekki.
Ég verð að hugsa mjög vandlega um þessa hluti. Ekki vegna þess að ég vilji gera eða segja eitthvað ólöglegt, heldur vegna þess að ég veit að reglurnar gilda ekki um fólk eins og mig með sama hætti og þær kunna að gilda um aðra. Jafnvel þótt ég hafi engan ásetning um að brjóta reglurnar, eða jafnvel þótt ég hafi ekki brotið þær, þá hafa reglurnar verið hannaðar þannig að þær geti brotið mig niður.
Þetta er minn veruleiki og þetta er veruleiki mannanna hér við hlið mér. Vegna þess að þetta er markmið þeirra sem standa gegn okkur. Þeir vilja brjóta stjórnarandstöðuna niður, banna hana og gera hana að glæpsamlegu fyrirbæri. Þeir gera þetta á meðan þeir hlæja framan í okkur, vegna þess að það er engin stofnun eins og þessi hér sem gerir eitt en segist gera nákvæmlega hið gagnstæða.
Eins og að vernda lýðræðið. Ég veit ekki hversu margra metra hár borðinn er sem framkvæmdastjórn Evrópusambandsins sýnir með stolti á byggingu sinni. Þeir hlæja framan í okkur. Þetta er djöfulleg viðsnúningur sannleikans. Þetta er viðsnúningur gildanna eða „Umwertung aller Werte“, fyrir þá hér sem tala þýsku.
Vei þeim sem kalla hið góða illt og hið illa gott
Þetta er eins og segir í Biblíunni: Vei þeim sem kalla hið góða illt og hið illa gott. Þetta er það sem framkvæmdastjórn Evrópusambandsins gerir. Hún kallar hið góða illt og hið illa gott. En enn er mikið af fólki sem sér ekki þennan veruleika. Auðvitað er honum haldið leyndum fyrir því.
En það er líka enn fólk sem hugsar: Þetta er Vesturlönd. Við erum ekki Kína. Við munum ekki ganga svona langt. Allt í lagi. Ég efast mjög, mjög mikið um það. Við erum öll lifandi dæmi um það sem getur gerst. Og eins og við sögðum um spjalleftirlitið Chat Control þurfa þeir ekki lengur njósnahugbúnað málaliða í símann ykkar. Þeir þurfa ekki að greiða milljónir og aftur milljónir evra til þess að beina sjónum sínum að einstökum einstaklingum.
Þeir geta einfaldlega gert þetta svona. Þetta er þegar komið. En sú staðreynd að svo margir sjá þetta ekki er stórt vandamál. Og það er reyndar líka ein ástæðan fyrir því að við hófum SAFE Europe Act. Auðvitað hófum við það vegna þess að við viljum bjarga þessari heimsálfu frá innflytjendum sem koma í stað heimamanna og vegna þess að við viljum endurflutning.
En við hófum þetta einnig sem evrópskt borgaraframtak, lagalegt verkfæri þessarar sömu stofnunar, vegna þess að við gerðum ráð fyrir að þeir myndu snúast gegn því. Við gerðum ráð fyrir að þeir myndu sýna sitt sanna andlýðræðislega eðli og að með því gætum við kannski vakið nokkra fleiri til vitundar. Kannski myndi fólk loksins sjá að annars vegar ofstjórnar Evrópusambandið lífi okkar með heimskulegum hlutum eins og töppunum á plastvatnsflöskunum okkar.
En hins vegar felur það sig á bak við óljósustu mögulegu skilgreiningar til þess að stjórna lífi okkar. Þeir eru að reyna að hafna skráningu þessa framtaks. Athugið að við erum að tala um skráninguna. Við erum ekki einu sinni komin að framtakinu sjálfu eða efni þess. Við erum að tala um skráningu á notkun þessa verkfæris sem þeir auglýsa sjálfir með stolti sem rétt hvers einasta borgara til þess að láta skoðun sína heyrast og koma þeim málum sem skipta hann mestu máli á framfæri við framkvæmdastjórn Evrópusambandsins.
Þeir eru að reyna að hafna því á þeim grundvelli að það gangi gegn evrópskum gildum. Af hverju gera þeir það? Vegna þess að maður getur aldrei sigrað gegn slíkum óskýrleika. Þegar þeir nota slíkan óskýrleika sem pólitískt vopn er ómögulegt að takast á við þá. Og auðvitað er ég ekki sú eina sem hefur nú reynslu af þessu vegna SAFE Europe Act. ESN-hópurinn, sem tekur á móti okkur hér í dag, verður fyrir nákvæmlega sömu árás. Þessi stofnun, eða að minnsta kosti hlutar hennar, heldur því einnig fram að þessi hópur gangi gegn evrópskum gildum.
Þannig að samkvæmt framkvæmdastjórn Evrópusambandsins gengur það gegn evrópskum gildum að vilja Evrópu sem er örugg, velmegandi og fyrir Evrópubúa.